Οταν το φεγγαρόφωτο, μας λέει ο Μπάρι Τζένκινς διασκευάζοντας το θεατρικό έργο του Ταρίκ Αλβιν Μακ Κρέινι, πέφτει πάνω στο μαύρο δέρμα, το κάνει να φαίνεται μπλε. Για-τί στο «Moonlight» τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται, τίποτα δεν περιορίζεται στο πλαίσιο που έχει προκαθοριστεί γι’ αυτό. Στη δεύτερη μόλις μεγάλου μήκους ταινία του (η πρώτη ήταν το «Medicine for Melancholy» του 2008) συναντιέται με ένα νέο θεατρικό συγγραφέα, γιατί τους ενώνουν κοινές μνήμες. Και οι δυο μεγάλωσαν στο γκέτο του Μαϊάμι στις αρχές του ‘90. Και των δυο οι μανάδες ήταν εθισμένες στο κρακ και φορείς του AIDS.
Στην ταινία, παρακολουθούμε την ενηλικίωση του μαύρου πρωταγωνιστή σε τρία μέρη. Αρχικά, ως δεκάχρονος Λιτλ που τίθεται υπό την προστασία του Χουάν. Επειτα, ως 16χρονος Σαϊρόν που ερωτεύεται το συμμαθητή του Κέβιν και τέλος, ως 25χρονος Μπλακ – κεφάλαιο που έχει προσθέσει ο Τζένκινς. Η ταξικά άνιση και σκληρή κοινωνία της Αμερικής δεν αφήνει και πολλά περιθώρια αισιοδοξίας για τους πεταμένους στο περιθώριο μαύρους νέους.
Ελένη Π.
