Ο βέλγος Λουκά Μπελβό (πρόσφατα παρακολουθήσαμε στην Ελλάδα την ταινία του «38 μάρτυρες») κάνει μία παραβολή για την άνοδο της άκρας Δεξιάς στη Γαλλία και τον τρόπο με τον οποίο η Λεπέν κατάφερε να ξαναφτιάξει την εικόνα του κόμματος και να την κάνει ελκυστική στα μάτια πολλών -ακόμα κι εργατών- εκμεταλλευόμενη τα αντικειμενικά προβλήματα που βίωνε και βιώνει ο λαός της Γαλλίας (όπως και κάθε λαός) εξαιτίας της οικονομικής κρίσης.
Η Πολίν, μια αυτοαπασχολούμενη νοσοκόμα σε μια περιφέρεια ορυχείων στη Βόρεια Γαλλία, μεγαλώνει μόνη τα δύο της παιδιά και φροντίζει τον πατέρα της, έναν πρώην σιδηρουργό. Καθώς είναι πολύ τίμια, γενναιόδωρη και φροντιστική στη δουλειά της, χαίρει εκτίμησης και αγάπης από όλη την κοινωνία. Αυτό ακριβώς θα θελήσει να εκμεταλλευτεί το εθνικιστικό κόμμα και γι’ αυτό θα της γίνει πρόταση να συμμετάσχει στο ψηφοδέλτιό του στις επόμενες τοπικές εκλογές, ενώ η οικογενειακή της παράδοση δεν έχει καμία σχέση με αυτό το πολιτικό ρεύμα… Φυσικά, η Πολίν σιγά σιγά αντιλαμβάνεται ότι τα πράγματα δεν είναι καθόλου όπως -αφελώς- πίστεψε στην αρχή.
Ο σκηνοθέτης επικεντρώνει την αντιφασιστική του προπαγάνδα πιο πολύ σε συναισθηματικά επιχειρήματα, παρά σε καθαυτό πολιτικά κι αυτό αποδυναμώνει τρομερά την ταινία του.
Ελένη Π.
