Στο Σαλβαδόρ του 1980, μεσούντος του εμφυλίου πολέμου, ένα παιδί προσπαθεί να γλιτώσει από τη βίαιη στρατολόγηση, τις σφαίρες και τις μαζικές εκτελέσεις του κυβερνητικού στρατού. Πρόκειται για την αληθινή ιστορία του Οσκαρ Τόρες, που τελικά δραπετεύει στις ΗΠΑ και δέκα χρόνια αργότερα γράφει το σενάριο της ζωής του, που υλοποίησε ο Λούις Μαντόκι.
Ομως η ταινία δεν εστιάζεται στα εγκλήματα των Αμερικάνων και της κυβέρνησής τους στο Σαλβαδόρ, ούτε στον ηρωϊκό αγώνα του Φαραμπούτο Μαρτί που αντιμετωπίζεται σαν αναγκαίο… κακό. Φυσικά δεν μπορεί παρά έστω και έμμεσα να πάρει θέση υπέρ των ανταρτών. Ομως ρίχνοντας το βάρος γενικά στη φρίκη του πολέμου και σε όσα οδυνηρά και τρομακτικά αυτός προκαλεί στις παιδικές ψυχές, οι δημιουργοί της ταινίας προτιμούν να μιλήσουν για την ταλαιπωρία των απλών φτωχών ανθρώπων που παλεύουν για την καθημερινή επιβίωση βρισκόμενοι στο μέσο των διασταυρούμενων πυρών.
Ετσι, ολόκληρη η ταινία γίνεται μια ανώδυνη καταγγελία ενάντια στους Αμερικάνους και τη βίαιη στρατολόγηση παιδιών και ένας αταξικός ύμνος στην ειρήνη. Συμπέρασμα: το Χόλιγουντ όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει και όλα τα φιλτράρει, όλα τα αφυδατώνει.
Ελένη Σταματίου
