Δυο αδελφές συστήνουν μια εταιρία καθαρισμού (δύσκολα απόβλητα μετά από δολοφονίες, αυτοκτονίες κ.λπ.) προκειμένου να λύσουν το οικονομικό τους πρόβλημα, αφού αυτή η δουλειά αμείβεται ικανοποιητικά. Στην προσπάθειά τους αυτή θα γνωρίσουν καλύτερα τους εαυτούς τους αλλά και τον κόσμο που τις περιβάλλει.
Το χιούμορ διαδέχεται το συναίσθημα σε μια ταινία που φιλοδόξησε να είναι αντισυμβατική, το πιο πολύ όμως που κατόρθωσε ήταν να αγγίξει τη μετριότητα. Αυτό σημαίνει ότι ενώ παρουσιάζει τη δύσκολη καθημερινότητα των κατώτερων τάξεων στην Αμερική –και αυτό από μόνο του είναι ενδιαφέρον– δεν τολμά τελικά να αποδομήσει το αμερικάνικο όνειρο. Φλερτάρει με τη ζωτικότητα αυτού του ονείρου και μόνο ο ψαγμένος θεατής αντιλαμβάνεται πόσο θλιβερό είναι. Οι ήρωες είναι πολύ «όμορφοι» για να τσακιστούν και όχι τόσο έξυπνοι ώστε να αντιληφθούν την πραγματικότητα που βιώνουν. Το αποτέλεσμα είναι μια άτολμη ταινία για όλα τα γούστα, που στρογγυλεύει τις γωνίες, δεν θέλει να χαλάσει τη ζαχαρένια των θεατών, δεν είναι διατεθειμένη να φτάσει ως το κόκαλο και δεν θέλει να δει την αλήθεια. Κρίμα…
Ελένη Σταματίου
