Ενας από τους λόγους για τους οποίους η ταινία αυτή «έχει μείνει στην ιστορία» είναι γιατί η Γκάρμπο για πρώτη φορά πρωταγωνιστεί σε κωμωδία. Το διαφημιστικό σλόγκαν της ταινίας ήταν «η Γκάρμπο γελά». Η Γκάρμπο γελά και εμείς τραβάμε τα μαλλιά μας.
Γυρισμένη το 1939, η συγκεκριμένη κωμωδία αποτελεί τον ορισμό της αντικομμουνιστικής προπαγάνδας. Οι σοβιετικοί κομμουνιστές παρουσιάζονται σαν αφελείς και καταπιεσμένοι, οι οποίοι μόλις έρθουν σ’ επαφή με τα καλά της Δύσης στο Παρίσι, ακριβά δείπνα με καλό κρασί, πολυτελή ξενοδοχεία και όμορφες γυναίκες, ξεχνούν τις αρχές τους και επιδίδονται σε μαραθώνιους καλοπέρασης. Αντίστοιχα, όταν η σοβιετική εξουσία στείλει μια «σκληρή» κομμουνίστρια, η οποία όλα αυτά τα απεχθάνεται, θα πέσει και αυτή στην παγίδα και θα ερωτευτεί έναν γόη απ’ αυτούς που μέχρι πρότινος σιχαινόταν.
Εκτός από την άμεση και ευθεία προσβολή, όχι μόνο του σοβιετικού συστήματος και των κομμουνιστών αλλά και της ίδιας της ιστορίας, η συγκεκριμένη ταινία αποτελεί και προσβολή προς τον άνθρωπο αυτόν καθ’ αυτόν. Κι αυτό γιατί πίσω από αυτήν την ταινία κρύβεται η άποψη ότι η ύψιστη ανάγκη, στην οποία ο άνθρωπος δεν μπορεί με τίποτα να αντισταθεί, είναι αυτή της πολυτελούς και συνάμα ευτελούς καλοπέρασης. Κι αυτό είναι χυδαίο.
Ελένη Π.
