Η τελευταία και πολυβραβευμένη ταινία του μαυριτανού σκηνοθέτη (μεγάλωσε στο Μάλι, σπούδασε στη Ρωσία και ζει κι εργάζεται στη Γαλλία), που στο ελληνικό κοινό είναι γνωστός για την εξαιρετική ταινία του «Μπαμακό». Ο Σισακό μας μεταφέρει στο Τιμπουκτού του 2012, χρονιά που οι τζιχαντιστές κυρίευσαν την πόλη. Με αφορμή την οικογενειακή τραγωδία ενός βοσκού, προσπαθεί να μας παρουσιάσει, ασκώντας ταυτόχρονα κριτική, το δικτατορικό θεοκρατικό καθεστώς. Η κριτική του δεν έχει το υπόβαθρο μιας διαλεκτικής προσέγγισης των ιστορικών φαινομένων, παρά μένει πιστή σε ουμανιστικά κυρίως πρότυπα, διέξοδος βολική για την ιδεολογική προπαγάνδα του γαλλικού ιμπεριαλισμού, ο οποίος στο όνομα της δημοκρατίας επενέβη (για μια ακόμη φορά) στην αφρικανική αυτή χώρα, υπερασπιζόμενος τις σφαίρες επιρροής και εκμετάλλευσης που παραδοσιακά διατηρεί στην Αφρική.
Ο σκηνοθέτης εστιάζει στην καθημερινή επιβολή της απολυταρχίας, του φόβου, του χάους και του σκοταδισμού. Παράλληλα, παρουσιάζει και την καθημερινή αντίσταση των ανθρώπων (αν και σε πολύ στενά όρια). Το πλεονέκτημα της ταινίας είναι ότι δεν κατατρύχεται από το σύνδρομο αλαζονείας του δυτικού πολιτισμού, όπως συχνά συνηθίζεται σε τέτοια θέματα, αλλά απευθύνεται εξίσου στο μουσουλμανικό κόσμο.
Ελένη Π.
