Η σχέση τριών χαρακτήρων (ενός τεχνικού υφαντουργίας, μιας ηθοποιού και ενός πολιτικού) με την κοινωνία και ενός καθηγητή ψυχολογίας που σε ρόλο αφηγητή παρουσιάζει τις ανθρώπινες αντιδράσεις ως αποτέλεσμα βιολογικών λειτουργιών και τις παραλληλίζει με πειραματόζωα-ποντίκια, είναι τα δυο σημεία στα οποία εστιάζεται το περιεχόμενο αυτής της πρωτότυπης ταινίας του Αλέν Ρενέ, που επαναπροβάλεται μετά από 28 χρόνια. Δύσκολο εγχείρημα που προσπαθεί να συνδυάσει τις σινεφιλικές φιλοδοξίες του σκηνοθέτη με τη βιολογία, την ψυχολογία και τη φιλοσοφία. Μετά από 28 χρόνια η βιολογική προσέγγιση μοιάζει παλιωμένη, η φιλοσοφία ρηχή και το μόνο που διασώζεται είναι το ευφυές εύρημα των εικόνων παλαιών ηθοποιών που ο Ρενέ παρεμβάλλει στη ροή της δικής του ταινίας.
Ετσι, έχουμε ένα άνισο αποτέλεσμα, μια τελικά «γαλλική» ταινία, που σε πολλούς μπορεί να φανεί αδιάφορη, όμως διατηρεί το ενδιαφέρον της χάρις σ` αυτόν τον περίεργο συνδυασμό της επιστήμης με την τέχνη, που σπάνια συναντά κανείς στο σινεμά.
Ελένη Σταματίου
