Μείωση του ΑΕΠ κατά 2% και πληθωρισμό 3% (εφόσον τμήμα της αύξησης των έμμεσων φόρων δεν μετακυλιστεί στην κατανάλωση, πράγμα απίθανο) προβλέπει για το 2010 η Τράπεζα της Ελλάδος, στην έκθεσή της για τη Νομισματική Πολιτική 2009-2010, που υπέβαλε στη Βουλή την περασμένη Δευτέρα. Το σημαντικότερο, όμως, είναι πως η ΤτΕ μιλά συνεχώς για «αβεβαιότητες», όχι μόνο για τον ελληνικό αλλά για το διεθνή καπιταλισμό. «Η παγκόσμια κρίση –αναφέρει εισαγωγικά– παρά την ανάκαμψη της δραστηριότητας, έχει μπει σε μια δεύτερη, δύσκολη φάση», αναφερόμενη στη «δύσκολη ισορροπία ανάμεσα στην ανάγκη να αντιμετωπιστούν έγκαιρα οι κίνδυνοι για τη βιωσιμότητα των δημόσιων οικονομικών και την ανάγκη να μην υπάρξει επάνοδος σε συνθήκες ύφεσης, αν τυχόν αποσυρθεί πρόωρα η στήριξη στην πραγματική οικονομία».
Για την Ελλάδα, η έκθεση της ΤτΕ σημειώνει πως θα απαιτηθεί «πολυετής δημοσιονομική προσπάθεια» (όχι τριετία, που λέει η κυβέρνηση). Εκείνο που έχει σημασία είναι ο λόγος που κατά την ΤτΕ προσδιορίζει την «ιδιαιτερότητα» της Ελλάδας σε σχέση με άλλες χώρες που έχουν ίδια ή και μεγαλύτερα δημοσιονομικά ελλείμματα. Είναι το ψηλό δημόσιο χρέος «και οι μεσομακροπρόθεσμες προοπτικές επιβάρυνσης των δημόσιων δαπανών λόγω της γήρανσης του πληθυσμού». Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι η καταλήστευση του ανθρώπινου και φυσικού πλούτου της χώρας από το ξένο και ντόπιο κεφάλαιο, αλλά το ασφαλιστικό σύστημα!
Αναφερόμενη στις «απώλειες ανταγωνιστικότητας» η ΤτΕ δεν μιλά για τον παρασιτισμό του ελληνικού καπιταλισμού αλλά τις συνδέει «κυρίως με τις διαρθρωτικές αδυναμίες της οικονομίας, όπως είναι τα στοιχεία δυσκαμψίας στις αγορές προϊόντων και εργασίας, η δημοσιονομική χαλαρότητα σε μια περίοδο που η ταχεία ανάπτυξη επέβαλλε και επέτρεπε θαρραλέα δημοσιονομική προσαρμογή και –τέλος– ένας μεγάλος, αναποτελεσματικός και συνεχώς διευρυνόμενος δημόσιος τομέας». Φταίνε, δηλαδή, οι… φιλεργατικές εργασιακές σχέσεις (!!!) και η τρισάθλια κοινωνική πολιτική του αστικού κράτους!
Η ανάγκη για «εξάλειψη των εμποδίων στη λειτουργία των αγορών προϊόντων και εργασίας» επανέρχεται συνεχώς στην έκθεση. Εισηγείται, δηλαδή, η ΤτΕ τη θέσπιση μέτρων που θα επιτρέπουν την απόλυτη ασυδοσία των καπιταλιστών. Σε ό,τι αφορά τους μισθούς, η ΤτΕ κάνει την υπόθεση εργασίας ότι στον ιδιωτικό τομέα θα αυξηθούν κατά 1% και προβλέπει ότι «οι μέσες ακαθάριστες αποδοχές στο σύνολο της οικονομίας θα μειωθούν κατά 0,9% σε ονομαστικούς όρους, για πρώτη φορά την τελευταία 35ετία», ενώ «σε πραγματικούς όρους οι μέσες ακαθάριστες αποδοχές θα μειωθούν κατά 3,8%»!
«Το επόμενο βήμα της οικονομικής πολιτικής είναι τώρα η στήριξη της ανάκαμψης με διαρθρωτικού χαρακτήρα πολιτικές» καταλήγει η έκθεση. «Η κρίση που αντιμετωπίζει η ελληνική οικονομία σήμερα είναι συνολική και πολύπλευρη.
Γι’ αυτό ανάλογη θα πρέπει να είναι και η απάντηση: διατηρήσιμη, συνεχής και πειστική δημοσιονομική προσαρμογή και παράλληλα μια πολιτική διαθρωτικών αλλαγών που θα βελτιώνουν τη λειτουργία των αγορών και την ανταγωνιστικότητα».
Μ’ άλλα λόγια, εκείνο που βγαίνει μέσα από την τεχνοκρατική γλώσσα είναι η πίεση για «κινεζοποίηση» του ελληνικού προλεταριάτου.
