Μετά από μια περίοδο σιωπής, προκειμένου να μη ρίξουν λάδι στη φωτιά, οι καπιταλιστές του ΣΕΒ άρχισαν να πυκνώνουν τις πολιτικές τους παρεμβάσεις, στηρίζοντας την κυβερνητική πολιτική και προβάλλοντας τις ταξικές τους διεκδικήσεις, σε μια περίοδο που κρίνονται πολλά.
Στις 10 Μάρτη, ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δ. Δασκαλόπουλος κάλεσε τους δημοσιογράφους για να τους διαβάσει ένα μανιφέστο των καπιταλιστών, στο στόχαστρο των οποίων τέθηκαν οι εργατικές κινητοποιήσεις. «Οι κινητοποιήσεις, οι αναταραχές και οι βιαιότητες όλο αυτό τον καιρό υποκινούνται από εκείνους που πασχίζουν να συντηρήσουν για δικό τους όφελος όλες εκείνες τις παθογένειες που κατάντησαν το λαό μας ζητιάνο στις διεθνείς αγορές», είπε με ιταμό τρόπο ο εκπρόσωπος των καπιταλιστών, ο άνθρωπος που πούλησε τη βιομηχανία του για να γίνει σπεκουλαδόρος στα διεθνή χρηματιστήρια. Είναι τόσο το θράσος του και το θράσος της τάξης που εκπροσωπεί, που έφτασε να μιλήσει (μετά το Μητσοτάκη, βέβαια) για «μοντέλο επίπλαστης ευμάρειας που απολαύσαμε», λες και συγκρίνονται οι βίλες, οι πισίνες, τα κότερα και τα σαλέ της Ελβετίας με τη συγκρατημένη ζωή που κάνει κάθε εργαζόμενο νοικοκυριό, για να μη μιλήσουμε για εκείνους που ζούσαν σε έσχατη φτώχεια.
Στη συνέχεια, ήρθε η απειλή: «Οι αγορές βλέπουν στην κοινωνική αναταραχή έναν πρόσθετο λόγο να κρατήσουν ψηλά τα επιτόκια. Και είναι αγορές άτεγκτες και ανεξέλεγκτες». Δεν μας είπε, όμως, τι ποσά έχουν ακουμπήσει σ’ αυτές τις «αγορές» ο ίδιος και οι όμοιοί του.
Εκλεισε με τον ίδιο ιταμό τρόπο, αναγορεύοντας την τάξη του σε σωτήρα του τόπου. Ζήτησε να «υλοποιηθούν οι εξαγγελίες για την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας και των επενδύσεων του ιδιωτικού τομέα», να «συρρικνωθεί δραματικά το υπερτροφικό κράτος της μεταπολίτευσης ώστε να αφήσουμε το πεδίο ελεύθερο στις σύγχρονες και δημιουργικές δυνάμεις της πραγματικής οικονομίας». Εκεί, όμως, που η πρόκληση ξεπέρασε κάθε όριο είναι όταν ο Δασκαλόπουλος αναφώνησε: «Το μοντέλο της κρατικοδίαιτης και επιδοτούμενης ανάπτυξης έχει οριστικά τελευτήσει. Η Ελλάδα που έμαθε να ζει μέσα από το κράτος και διά του κράτους ανήκει στο παρελθόν». Για δες ποιος μιλάει. Ο εκπρόσωπος της μοναδικής κρατικοδίαιτης τάξης που ζει σ’ αυτό τον τόπο. Ο εκπρόσωπος των λαμόγιων που απομυζούν το δημόσιο χρήμα με τις εργολαβίες και τις προμήθειες. Ο εκπρόσωπος των καπιταλιστών που παίρνουν δισεκατομμύρια από το κράτος, είτε ως ζεστό χρήμα, είτε ως φοροαπαλλαγές, είτε ως εγγυήσεις.
Την περασμένη Δευτέρα, ο Δασκαλόπουλος παρενέβη πάλι με δήλωσή του, για να βάλει στη θέση του τους τυχόν… ευρωσκεπτικιστές. Αφού παραδέχτηκε ότι «η πιθανότητα να μας προσφέρει η Ε.Ε. ουσιαστική βοήθεια –πέραν της ηθικής και πολιτικής– απομακρύνεται», μας κούνησε αυστηρά το δάχτυλο λέγοντας ότι «η συμμετοχή της χώρας μας στον σκληρό πυρήνα της ευρωπαϊκής Οικονομικής και Νομισματικής Ενωσης αποτελεί το ισχυρότερο εθνικό κεκτημένο της Μεταπολίτευσης. Η έξοδος της χώρας από το ευρώ θα ισοδυναμούσε όχι απλώς με χρεοκοπία, αλλά με οικονομική και κοινωνική κατεδάφιση. Πρόκειται για μια εφιαλτική προοπτική. Η πολιτική μας απομόνωση από τους ευρωπαίους εταίρους μας είναι εξίσου ανεπιθύμητη. Χρέος της πολιτικής ηγεσίας και όλων των εθνικά υπεύθυνων φορέων είναι να μην επιτρέψουν κάτι τέτοιο να συμβεί». Η ελληνική κεφαλαιοκρατία παραδέχεται, εμμέσως πλην σαφώς, ότι οι τύχες της είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με το ευρωπαϊκό κεφάλαιο, γι’ αυτό ζητά πλήρη ευθυγράμμιση από το πολιτικό της προσωπικό.
