Ο μόνος πολιτικός αρχηγός που πήγε στο συνέδριο της ΔΗΜΑΡ του Κουβέλη και όχι μόνο μίλησε, αλλά κατέθεσε και πολιτική πρόταση, ήταν ο Παπανδρέου! Πήγε, βέβαια, και η Μπακογιάννη, αλλά αυτή δε λογίζεται ως πολιτικός αρχηγός, αφού η γκρούπα της δεν έχει δοκιμαστεί πολιτικά. Και μόνο η κίνησή του να πάει ο ίδιος και να μη στείλει τον Καρχιμάκη, όπως έκαναν τα άλλα κοινοβουλευτικά κόμματα στέλνοντας τους γραμματείς τους, δείχνει ότι αισθάνεται απόλυτα απομονωμένος μέσα στο πολιτικό σύστημα και αρπάζεται απ’ ό,τι βρεθεί μπροστά του.
Ο Παπανδρέου όχι μόνο συμφώνησε με την πρόταση του Κουβέλη για καμπάνια συλλογής υπογραφών σε ευρωπαϊκό επίπεδο για να πιεστούν η ΕΕ και οι κυβερνήσεις των χωρών-μελών της να κλείσουν όλα τα πυρηνικά εργοστάσια (και μόνο το γεγονός ότι η Γαλλία παράγει περισσότερο από το 80% των αναγκών της σε ενέργεια από πυρηνικά εργοστάσια αρκεί για να αγανακτήσουμε μ’ αυτό το καλαμπούρι), αλλά κάλεσε τη ΔΗΜΑΡ σε ανοιχτό διάλογο με συγκεκριμένη ατζέντα. Πρόταση που απευθύνθηκε σε ευήκοα ώτα, όπως φάνηκε από την τοποθέτηση Κουβέλη ότι θέλει «μια Αριστερά των εναλλακτικών προτάσεων και όχι μια Αριστερά που παραμένει θεατής με τη μορφή του απλού καταγγελτισμού». Είναι, όμως, δυνατόν να πιστεύει ο Παπανδρέου ότι μπορεί ο Κουβέλης ν’ αποτελέσει αξιόπιστο δεκανίκι;
