Να αρθρογραφήσει ενάντια –υποτίθεται– στα μέτρα της κυβέρνησης θέλησε ο Γ. Βότσης (Ελευθεροτυπία, 8.3.2010). Στην πραγματικότητα, θέλησε να χύσει το δικό του δηλητήριο στην κοινωνική συνείδηση, χωρίζοντας τους εργαζόμενους σε προνομιούχους και μη (προσοχή, προνομιούχοι είναι κάποιοι εργαζόμενοι και όχι οι εφοπλιστές με τους οποίους συναγελάζεται ο Γ.Β. φιλοτεχνώντας τις αγιογραφίες τους), σε φτωχούς και πλούσιους κ.λπ. Εβαλε, λοιπόν, στο στόχαστρό του –οποία πρωτοτυπία– τους εργαζόμενους στο δημόσιο, τους οποίους δεν θα είχε καμιά αντίρρηση να ξεσκίσει η κυβέρνηση.
«Διότι –όπως έγραψε– είναι άλλο πράγμα να περιορίσεις, σταδιακά και προγραμματισμένα, τους δημοσίους υπαλλήλους, που με την αθλιότητα του πελατειακού πολιτικού συστήματος ξεπέρασαν το ένα εκατομμύριο και μετατρέπουν το δημόσιο Ταμείο σε πίθο των Δαναΐδων».
Πόσοι είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι; Σύμφωνα με την εισηγητική έκθεση του κρατικού προϋπολογισμού, όλοι μαζί (μόνιμοι και συμβασιούχοι, χωρίς τους στρατιωτικούς) είναι 511.913. Ο γκεμπελίσκος τους διπλασίασε, για να στηρίξει τη βρόμικη προπαγάνδα του.
