Γεμίσαμε και πάλι ειρηνιστές. Υποκριτές εκείνοι που κάνουν το παιχνίδι, ειλικρινείς και ανυστερόβουλοι -πλην όμως πολιτικά αφελείς- οι πολλοί που τους ακολουθούν. Θλίβονται και πονούν όταν βλέπουν τους νεκρούς αμάχους, τις ρημαγμένες πόλεις και χωριά, τα καραβάνια των προσφύγων. Και ζητούν άμεση κατάπαυση του πυρός. Είναι μάλιστα έτοιμοι να καταδικάσουν όποιον «δεν εργάζεται για την ειρήνη». Και το Ισραήλ και τη Χεζμπολά και τις μαχητικές παλαιστινιακές οργανώσεις, που συνεχίζουν την αντίσταση.
Αναρωτήθηκαν, όμως, ποτέ όλοι αυτοί οι ειλικρινείς φιλειρηνιστές, γιατί ο λαός του Λιβάνου δεν καταφέρεται ενάντια στη Χεζμπολά, παρά το βαρύ τίμημα που πληρώνει από τον πόλεμο; Αναρωτήθηκαν γιατί ο λαός της Παλαιστίνης στηρίζει τις δικές του μαχητικές οργανώσεις, γιατί οι μανάδες στέλνουν τα παιδιά τους να καταταγούν σ’ αυτές, ξέροντας ότι κάθε μέρα θα αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο του θανάτου από κάποια «στοχευμένη» ισραηλινή ενέργεια;
Οι λαοί της περιοχής ξέρουν πολύ καλά αυτό που κάνουμε πως δεν ξέρουμε πολλοί από μας. Οτι η ειρήνη που τους υπόσχονται δεν διαφέρει σε τίποτα από τον πόλεμο. Γνώρισαν από πρώτο χέρι την «ειρήνη των γενναίων» στην Παλαιστίνη. Με τους χιλιάδες φυλακισμένους στις σιωνιστικές φυλακές. Με τους εκατοντάδες δολοφονημένους από τα σιωνιστικά πυρά (μαχητές και αμάχους, παιδιά στην πλειοψηφία τους). Με τις εκατοντάδες χιλιάδες των προσφύγων να μη μπορούν να επιστρέψουν στη γη τους. Με τα ελαιόδεντρα να ξεριζώνονται συστηματικά, τα ποτιστικά κανάλια να φράζονται και τις σοδειές να καταστρέφονται. Με το τείχος του αίσχοιυς να φυλακίζει τους Παλαιστίνιους μέσα στα ίδια τους τα χωριά. Με τους καθημερινούς εξευτελισμούς στα σιωνιστικά μπλόκα.
Αυτή την ειρήνη ζητάμε; Αυτή την ειρήνη την απέρριψε ο Παλαιστινιακός λαός. Κι αυτό είναι που δεν του συγχώρησαν οι Σιωνιστές του Ισραήλ. Δεν του επέτρεψαν ούτε την κυβέρνησή του να εκλέξει. Από τότε που τις εκλογές κέρδισε η Χαμάς, εντάθηκε ο μονομερής πόλεμος των Σιωνιστών ενάντια στον Παλαιστινιακό λαό. Δεκάδες οι δολοφονημένοι (πολλά παιδιά ανάμεσά τους) μετά τις παλαιστινιακές εκλογές. Δεκάδες τα γκρεμισμένα σπίτια, εκατοντάδες στρέμματα οι κατεστραμμένες καλλιέργειες. Πού ήταν τότε οι σημερινοί φιλειρηνιστές; Δεν τους ακούσαμε να φωνάζουν ενάντια στο μονομερή πόλεμο των Σιωνιστών κατά του Παλαιστινιακού λαού.
Ο Παλαιστινιακός λαός αντιστάθηκε. Και κάποια στιγμή οι μαχητικές του οργανώσεις, σε μια καταδρομική επιχείρηση, κατάφεραν να πιάσουν αιχμάλωτο ένα στρατιώτη του σιωνιστικού στρατού. Και ζήτησαν αυτό που είναι συνηθισμένη πρακτική σε κάθε πόλεμο: την ανταλλαγή του με γυναίκες και παιδιά που κρατούνται στις ισραηλινές φυλακές. Οι Σιωνιστές αντέδρασαν με το μόνο τρόπο που γνωρίζουν: εισέβαλαν στη Γάζα και άρχισαν τις δολοφονίες αμάχων και τις συστηματικές καταστροφές. Και τότε βρέθηκε η Χεζμπολά να κάνει μια γενναία πράξη αλληλεγγύης προς τους ελεύθερους πολιορκημένους της Παλαιστίνης. Με μια καταδρομική επιχείρηση, που αιφνιδίασε το σιωνιστικό στρατό, κατάφερε να σκοτώσει οχτώ στρατιώτες του Ισραήλ και να αιχμαλωτίσει δύο, ζητώντας και αυτή ανταλλαγή με Παλαιστίνιους κρατούμενους. Ηταν μια δίκαιη πράξη αντίστασης, μια εχθροπραξία στρατού προς στρατό.
Ετσι, ο πόλεμος μπήκε σε μια νέα φάση. Οι Σιωνιστές άρχισαν να βομβαρδίζουν συστηματικά το Λίβανο και οι στρατιωτικές δυνάμεις της Χεζμπολά, με τα σαφώς υποδεέστερα μέσα που διαθέτουν, άρχισαν να βομβαρδίζουν ισραηλινές πόλεις. Και βέβαια, οι θάνατοι αμάχων και οι καταστροφές που προκαλεί ο σιωνιστικός στρατός είναι ασύγκριτα περισσότεροι απ’ αυτούς που προκαλούν οι αντάρτες της Χεζμπολά. Η υπεροπλία των Σιωνιστών είναι προφανής. Μόνο στην προσπάθειά τους να εισβάλλουν στο Λίβανο τα βρίσκουν σκούρα και έχουν απώλειες. Εκεί που οι μαχητές της Χεζμπολά πολεμούν σαν λιοντάρια, υπερασπιζόμενοι τη λευτεριά του λαού τους.
Αυτός ο πόλεμος είναι ένας άδικος ιμπεριαλιστικός πόλεμος από τη μεριά των Σιωνιστών και των υψηλών προστατών τους και ένας δίκαιος απελευθερωτικός πόλεμος από τη μεριά της Χεζμπολά και της Παλαιστινιακής Αντίστασης. Ούτε ίσες αποστάσεις μπορούμε να κρατάμε, ούτε για ειρήνη να μιλάμε. Γιατί η ειρήνη με τους όρους των ιμπεριαλιστών θα είναι η συνέχιση του μονομερούς πολέμου σε βάρος του Παλαιστινιακού και του Λιβανικού πλέον λαού (με την αποστολή «ειρηνευτικής» δύναμης, ακόμα και αν αυτή βρίσκεται τυπικά υπό την εποπτεία του ΟΗΕ).
Η μόνη ειρήνη που μπορούν να υποστηρίξουν οι προοδευτικοί άνθρωποι είναι αυτή που θα αποκαθιστά τα δίκαια του Παλαιστινιακού λαού. Το δικαίωμά του να δημιουργήσει δικό του κράτος με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ. Το δικαίωμα της επιστροφής των εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων. Αυτή η ειρήνη δε μπορεί να έρθει παρά μόνο αν η νίκη στέψει τα όπλα της Αντίστασης στο Λίβανο και την Παλαιστίνη. Οποιος πραγματικά θέλει την ειρήνη, μια ειρήνη των λαών και όχι των ιμπεριαλιστών, έχει χρέος να εκφράσει με κάθε μέσο την αλληλεγγύη του στις δυνάμεις εκείνες που διεξάγουν το δίκαιο πόλεμο.
