Δεν ήταν δύσκολο στον Αλ. Αλαβάνο να κάνει μερικές σωστές επισημάνσεις για το εκλογικό αποτέλεσμα και τις πολιτικές εξελίξεις των τελευταίων μηνών. Και βέβαια, παρά την επιτηδευμένη ουδετερότητα του μακροσκελούς άρθρου του, δεν είναι δύσκολο να διακρίνουμε τις προθέσεις του. Να ξεβρακώσει τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Τσίπρα ήθελε.
Αφού ξεκίνησε από τη σωστή διαπίστωση ότι στο πλαίσιο του σημερινού καπιταλισμού «δεν υπάρχει κανένα, απολύτως κανένα, περιθώριο σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής, είτε με την Μέρκελ είτε με τον Ολάντ» κι ότι «για τα απλά, αλλά πρωταρχικά πράγματα –να έχουν οι νέοι δουλειά, να μη πεινάν οι συνταξιούχοι– χρειάζονται επαναστατικές αλλαγές», ζήτησε από τον ΣΥΡΙΖΑ να πει όλη την αλήθεια στο λαό: «Οτι η έξοδος από το μνημόνιο οδηγεί στην έξοδο από το ευρώ».
Ο ΣΥΡΙΖΑ, βέβαια, δεν πάσχει από πολιτικό οπορτουνισμό (και γι’ αυτό δεν λέει όλη την αλήθεια στο λαό), αλλά από αστισμό: δεν έχει καμιά πρόθεση να διαρρήξει τις σχέσεις με την Ευρωζώνη. Ο Αλαβάνος, όμως, μπορεί να μας εξηγήσει πώς με μοναδικό εργαλείο τη νομισματική πολιτική, εκτός Ευρωζώνης αλλά εντός ΕΕ, όπως προτείνει, χωρίς ανατροπή του καπιταλισμού, μπορεί να υπάρξει «αξιοπρέπεια και ευημερία» για τον ελληνικό λαό;
