«Η Ελλάδα δεν συμμετέχει στις στρατιωτικές επιχειρήσεις, παρά μόνο ανταποκρίνεται στα αιτήματα φίλων και συμμάχων για διευκολύνσεις υποστηρικτικού χαρακτήρα». Λες και απευθύνεται σε ηλίθιους, ο φον Δρούτσας προσπάθησε μ’ αυτόν τον τρόπο να περιγράψει τη συμμετοχή της Ελλάδας στη νέα ιμπεριαλιστική επίθεση που βρίσκεται σε εξέλιξη, ενάντια στο λιβυκό λαό. Λες και υπάρχει «ολίγος πόλεμος».
Από τη στιγμή που έγινε σαφές ότι οι Δυτικοί θα επιτεθούν στο καθεστώς του Καντάφι, έχοντας μάλιστα στα χέρια τους μια ακόμη υποκριτική απόφαση του ΟΗΕ, δήθεν για προστασία των αμάχων από το στρατό του Καντάφι, η κυβέρνηση Παπανδρέου έσπευσε να δηλώσει τη συμμετοχή της στη «συμμαχία των προθύμων». Τα φιλοκυβερνητικά «Νέα» ήταν αυτά που αποκάλυψαν ότι ο Παπανδρέου παρακάλεσε τον Σαρκοζί να τον προσκαλέσει στο Παρίσι, όπου συναντήθηκαν οι 22 «πρόθυμοι» να πάρουν μέρος στη στρατιωτική επίθεση κατά της Λιβύης. Οπως έγραψαν χαρακτηριστικά, «ο Ελληνας πρωθυπουργός, σύμφωνα με πληροφορίες, προσκλήθηκε στη διεθνή διάσκεψη στο Παρίσι κατόπιν ελληνικού αιτήματος, το οποίο έγινε σεβαστό». Μάλιστα, πριν τη διάσκεψη του Παρισιού, ο Παπανδρέου όχι μόνο διεμήνυσε ότι τα ελληνικά αεροδρόμια και ραντάρ είναι στη διάθεση της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας, αλλά διέθεσε και τέσσερα F-16 για να πάρουν μέρος στις αεροπορικές επιδρομές.
Στη συνέχεια, όταν είδε ότι το κλίμα ανάμεσα στον ελληνικό λαό είναι εντελώς εχθρικό (μολονότι δεν θα βρεις ανθρώπους που ν’ αμφιβάλλουν για το ποιόν του καθεστώτος Καντάφι), η κυβέρνηση αναδιπλώθηκε εν μέρει και η επίσημη θέση διαμορφώθηκε έτσι όπως την παρουσίασε ο Δρούτσας. Δηλαδή, μια θέση δήθεν ισορροπημένη, χωρίς άμεση συμμετοχή στους βομβαρδισμούς, αλλά με τήρηση των συμμαχικών υποχρεώσεων της Ελλάδας.
Ομως, ακόμα και η μη άμεση εμπλοκή στις πολεμικές επιχειρήσεις διαψεύδεται εκ των πραγμάτων, καθώς πέρα από τις αεροπορικές βάσεις που έχουν διατεθεί για τις απο-προσγειώσεις των αεροπλάνων που βομβαρδίζουν τη Λιβύη, μια ελληνική φρεγάτα επιχειρεί κοντά στις ακτές της Λιβύης, συμμετέχοντας στον πολεμικό σχεδιασμό, ενώ και ένα ελληνικό ιπτάμενο ραντάρ (AWACS) συμμετέχει στο συντονισμό των πολεμικών επιχειρήσεων. Την περασμένη Τρίτη τα ελληνικά πολεμικά αεροδρόμια είχαν πήξει στην κυριολεξία από αεροπλάνα που έπαιρναν μέρος στους βομβαρδισμούς. Από το Ακτιο μέχρι την Κρήτη όλα τα αεροδρόμια είχαν φρακάρει από περισσότερα από 30 πολεμικά αεροσκάφη προέλευσης ΗΠΑ, Βρετανίας, Δανίας, Νορβηγίας, Βελγίου, Κατάρ, Ενωμένων Αραβικών Εμιράτων, ενώ τις επόμενες μέρες ο αριθμός τους αναμενόταν να διπλασιαστεί. Επίσης, στις πολεμικές δυνάμεις των ιμπεριαλιστών διατέθηκαν ο ελληνικός εναέριος χώρος και ο χώρος ελέγχου του FIR Αθηνών, καθώς και ο ελληνικός θαλάσσιος χώρος νότια της Κρήτης, όπου έλαβε άδεια να καταπλεύσει το γαλλικό αεροπλανοφόρο «Σαρλ Ντε Γκολ». Επίσης, αμερικάνικο πυρηνοκίνητο υποβρύχιο αναμενόταν να καταπλεύσει στη Σούδα.
Μιλώντας στη Βουλή ο Παπανδρέου, χαρακτήρισε –όπως ήταν αναμενόμενο– «εθνικό συμφέρον» την εμπλοκή στο νέο πολεμικό τυχοδιωκτισμό των ιμπεριαλιστών, που θέλουν να βάλουν στο χέρι το πετρέλαιο της Λιβύης και να ελέγξουν απόλυτα το καθεστώς, με ή χωρίς τον Καντάφι (ως προς αυτό ακόμη ερίζουν μεταξύ τους). Ο Παπανδρέου, που μέχρι πρόσφατα έπλεκε το εγκώμιο του Καντάφι, καμαρώνοντας ότι είναι και οικογενειακός φίλος των Παπανδρέου, τώρα υποστηρίζει ότι «ο συνταγματάρχης Καντάφι αντέδρασε με απίστευτη σκληρότητα» και «ξεκίνησε μαζικό πόλεμο εναντίον αμάχων», γι’ αυτό «οι ενέργειες υποχρέωσαν την διεθνή κοινότητα να λάβει αποφάσεις». Προφανώς, η ισραηλινή βαρβαρότητα ενάντια στους Παλαιστίνιους, η σφαγή των αμάχων στη Γάζα, ήταν ήσσονος σημασίας θέμα, γι’ αυτό και δεν ανάγκασαν «την διεθνή κοινότητα να λάβει αποφάσεις», ούτε εμπόδισαν τον Παπανδρέου να συμπήξει μια στρατηγικής σημασίας συμμαχία με το σιωνιστικό καθεστώς.
Με απόλυτο κυνισμό ο έλληνας πρωθυπουργός είπε από το βήμα της Βουλής, συνεπικουρούμενος από τον Αβραμόπουλο (αντικατέστησε τον απουσιάζοντα στο εξωτερικό Σαμαρά), ότι με τη συμμετοχή στην επέμβαση στη Λιβύη επιθυμούν «να συμβάλουμε στην ενίσχυση της διεθνούς μας αξιοπιστίας», συνδέοντας το θέμα με το Κυπριακό και τις διαφορές με την ΠΓΔΜ. Οπως είπε χαρακτηριστικά, «δεν μπορούμε να αντιτασσόμαστε στις αποφάσεις του ΟΗΕ όταν τις επικαλούμαστε για την Κύπρο ή την ΠΓΔΜ».
Σ’ ένα κρεσέντο υποκρισίας, ο Παπανδρέου δεν δίστασε να εκφράσει ευαισθησία για τους λαούς της περιοχής. Η Ελλάδα «θα είναι παρούσα» –είπε– για «να αποφευχθούν εξελίξεις που θα οδηγούσαν σε μία ευρύτερη αποσταθεροποίηση και καταστολή των εξεγέρσεων με προσφυγιά». Τις εξεγέρσεις τις έπνιγαν στο αίμα οι κολλητοί του στη Σοσιαλιστική Διεθνή, όπως ο Μπεν Αλί και ο Μουμπάρακ, αλλά και ο Καντάφι, με τις ιστορικές σχέσεις με το ΠΑΣΟΚ και τους Παπανδρέου. Και βέβαια, η προσφυγιά και η μετανάστευση δεν σταμάτησαν με την πτώση των δικτατόρων, ούτε πρόκειται να σταματήσουν αν ηττηθεί στρατιωτικά το καθεστώς Καντάφι και η σκυτάλη περάσει στην αντιπολίτευση.
Το τελευταίο επιχείρημα που επιστράτευσαν ο Παπανδρέου, ο Βενιζέλος, ο Μπεγλίτης και ο Πεταλωτής είναι ότι η Ελλάδα δεν κινδυνεύει από αντίποινα, γιατί τα λιβυκά όπλα δεν έχουν τόσο μεγάλη δύναμη! «Η Ελλάδα βρίσκεται εκτός του βεληνεκούς πιθανών εχθροπραξιών», είπε ο Παπανδρέου στη Βουλή. «Η Ελλάδα δεν κινδυνεύει με αντίποινα», είπε ο Βενιζέλος στα «Νέα», διότι «ούτε η αντιαεροπορική άμυνα ούτε τα άλλα οπλικά συστήματα ούτε τα αεροσκάφη που διαθέτει το καθεστώς στη Λιβύη μπορούν να πλήξουν την ελληνική επικράτεια και συγκεκριμένα την Κρήτη». Εδώ ο κυνισμός έφτασε στο αποκορύφωμά του. Μπο- ρούμε κάλλιστα να συντασσόμαστε με μια ιμπεριαλιστική επέμβαση, όταν τα όπλα της χώρας που δέχεται την επίθεση δεν μας φτάνουν! Τα αισθήματα του ελληνικού λαού δεν παίζουν καμιά σημασία. Ούτε η στοχοποίηση της χώρας και ο κίνδυνος «άλλου είδους» αντιποίνων. Η ελληνική άρχουσα τάξη για μια ακόμη φορά δείχνει πως η θέση της ως ουραγού στο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο είναι αδιαπραγμάτευτη.
