Ομερτά! Αυτή η λέξη, γνωστή από τη δράση της σικελικής μαφίας, χαρακτηρίζει σήμερα το κυβερνόν κόμμα. Εκτός από ορισμένους γραφικούς τύπου Παναγιωτακόπουλου και Τζουμάκα, που βρήκαν ευκαιρία για λίγη δημοσιότητα, αλλά χωρίς να προκαλούν πρόβλημα στην κυβέρνηση (είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος με τον οποίο ο Παναγιωτακόπουλος εξαιρεί τον Παπανδρέου από τους μύδρους, όπως έκαναν στο μεσαίωνα οι αυλοκόλακες των βασιλιάδων), «το όλον ΠΑΣΟΚ» στηρίζει με νύχια και με δόντια τη δωσιλογική συμφωνία με την «τρόικα» ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ. Κυβέρνηση, κοινοβουλευτική ομάδα, στελεχικό δυναμικό, όλοι σαν μια γροθιά ενώθηκαν απέναντι στον «εχθρό λαό». Τρεις που τόλμησαν να ψηφίσουν «παρών» (όχι κατά), διαγράφηκαν αμέσως με επιτόπου απόφαση του Παπανδρέου.
Είναι χαρακτηριστική η στράτευση του Βενιζέλου, ο οποίος κλήθηκε να προσφέρει τα φώτα του και για τα συνταγματικά ζητήματα που εγείρονται και στον καθορισμό της προπαγανδιστικής τακτικής της κυβέρνησης. Ολες οι εφεδρείες του συστήματος βγαίνουν στο προσκήνιο. Καθείς και ο ρόλος του. Ο Βενιζέλος ξαναβγαίνει μπροστά, για να κατοχυρώσει το ρόλο της εναλλακτικής λύσης, ενόψει της διαφαινόμενης ραγδαίας πτώσης του Παπανδρέου. Ο Σαμαράς διακηρύσσει την ετοιμότητά του για στράτευση στο αντιλαϊκό «εθνικό μέτωπο», αλλά δεν ψηφίζει το νομοσχέδιο, διότι αυτός είναι ο μόνος δρόμος για να μπορέσει η ΝΔ να λειτουργήσει σαν εναλλακτική λύση εξουσίας. Την ίδια στιγμή, η ΝΔ ψηφίζει τις ρυθμίσεις για τις τράπεζες και δηλώνει με νόημα, διά στόματος του αρχηγού της, ότι όταν έρθει στην κυβέρνηση θα σεβαστεί στο ακέραιο τη δωσιλογική συμφωνία που σύναψε το ΠΑΣΟΚ: «Ασφαλώς εμείς δεσμευόμαστε από τις συμβάσεις που υπογράφει το ελληνικό κράτος, ακόμα και όταν διαφωνούμε. Η ελληνική πολιτεία έχει συνέχεια». Και η Μπακογιάννη, που θέλει να προβληθεί ως ένα πολύτιμο για το σύστημα στέλεχος πρώτης γραμμής, έδωσε αγώνα για να ψηφίσει η ΝΔ το νομοσχέδιο (τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν ξέρουμε τι έκανε τελικά η ίδια κι αν υπήρξε εξέλιξη στον εσωκομματικό πόλεμο στη γαλάζια παράταξη).
Παρά τις πολιτικές καντρίλιες τους, όμως, όλοι μαζί κινούνται σε δυο επίπεδα συμφωνίας. Πρώτο, ζητούν από τον κόσμο «σεβασμό της νομιμότητας» (δηλαδή να μην αγωνιστεί) και δεύτερο αναπτύσσουν διάφορες ψεύτικες θεωρίες για τα αίτια της οικονομικής κατάρρευσης του ελληνικού κράτους.
Προσπαθούν να μας πείσουν πως για το σημερινό χάλι του ελληνικού καπιταλισμού φταίει ο… ευδαιμονισμός των Ελλήνων. Των Ελλήνων συλλήβδην. Στο ίδιο τσουβάλι οι μεροκαματιάρηδες με τα μέλη της πλουτοκρατίας. Κάποιοι υπουργοί ξεπερνούν ακόμη και το τσουβάλιασμα και ρίχνουν την ευθύνη στους εργαζόμενους. Σαν τον Α. Λοβέρδο, που έλεγε με θράσος την περασμένη Τρίτη, ότι «η επιζήμια φοβία του λεγόμενου πολιτικού κόστους οδήγησε την Ελλάδα με το χτίσιμο των καταστρεπτικών πελατειακών σχέσεων της μεταπολίτευσης στη δραματική κατάσταση που βρίσκεται σήμερα». Αποτέλεσμα «πελατειακών σχέσεων» οι κατακτήσεις των εργαζόμενων τα τελευταία 35 χρόνια! Αυτές φταίνε για το χάλι του ελληνικού καπιταλισμού, γι’ αυτό και μέσα σε μια τριετία πρέπει να σαρωθούν, για να βασιλεύσει ο εργασιακός μεσαίωνας και πάνω στα ερείπια που θα σωριαστούν να στήσουν τρελό χορό οι πλιατσικολόγοι της ντόπιας και ξένης πλουτοκρατίας.
Το Μνημόνιο που υπέγραψε η ελληνική κυβέρνηση με την «τρόικα» των ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ αλυσοδένει τον ελληνικό λαό για δεκαετίες στο ζυγό της πιο βάρβαρης εκμετάλλευσης. Αυτό το Μνημόνιο έγινε νόμος του ελληνικού κράτους μέσα από διαδικασίες που κουρέλιασαν το ίδιο το αστικό Σύνταγμα. Αρνήθηκαν να ψηφίσουν το σχετικό νομοθέτημα με βάση τη διαδικασία του άρθρο 28 παρ. 2 του Συντάγματος, που προβλέπει ότι η αναγνώριση με συνθήκη ή συμφωνία σε όργανα διεθνών οργανισμών αρμοδιοτήτων που προβλέπονται από το Σύνταγμα (όπως κατά κόρον συμβαίνει μ’ αυτό το Μνημόνιο), απαιτείται πλειοψηφία των 3/5 του όλου αριθμού των βουλευτών (180 ψήφοι). Το ψήφισαν με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, μέσα σε ένα 24ωρο, λες και πρόκειται για κάτι δευτερεύον. Ακολουθούν τη ναζιστική τακτική του «μπλιτς κριγκ» (πόλεμος αστραπή), για να υπηρετήσουν τα συμφέροντα του ντόπιου και ξένου κεφάλαιου. Σαν κοινοί λακέδες του, χωρίς προσχήματα και φτιασιδώματα πια, έδειξαν το πραγματικό τους πρόσωπο.
