«Να μη ζήσει η ελληνική οικογένεια τις συνέπειες μιας χρεοκοπίας» ήταν μια από τις πρώτες φράσεις του Παπανδρέου στην ομιλία του στο υπουργικό συμβούλιο την περασμένη Κυριακή, λίγο πριν ο επί των Οικονομικών υπουργός του ανακοινώσει, σε γενικές γραμμές, το περιεχόμενο της συμφωνίας παράδοσης του ελληνικού λαού στα βαμπίρ του ΔΝΤ, της ΕΕ και της ΕΚΤ. Εφτιαξε έτσι το κατάλληλο ιδεολογικό πλαίσιο: κινδυνεύει με χρεοκοπία η ελληνική οικογένεια, γι’ αυτό φτάσαμε στη συμφωνία με την «τρόικα».
Οι Αμερικάνοι λένε μια παροιμία: «Αν χρωστάς 1.000 δολάρια σε μια τράπεζα, έχεις πρόβλημα. Αν χρωστάς 100.000 δολάρια, έχεις σοβαρό πρόβλημα. Αν χρωστάς 1.000.000 δολάρια, τότε η τράπεζα έχει το πρόβλημα». Η σοφή αυτή παροιμία περιγράφει την κατάσταση στη χώρα μας τους τελευταίους μήνες. Αν η ελληνική κυβέρνηση κήρυσσε στάση πληρωμών, τότε θα είχαν πρόβλημα οι πιστωτές, όχι η ελληνική οικογένεια. Ποιοι είναι οι πιστωτές; Δεν είναι τίποτα… κουκουλοφόροι «κερδοσκόποι», αλλά κατά μείζονα λόγο ευρωπαϊκές τράπεζες. Και ελληνικές, βεβαίως-βεβαίως. Στους έμμεσους πιστωτές, δε, ανήκει η αφρόκρεμα της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας. Τα κέρδη που συσσωρεύει δεν τα επανεπενδύει στην παραγωγή, αλλά τα «τζογάρει» στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές. Από τη στιγμή που αυτές οι «αγορές» επέλεξαν τα κρατικά ομόλογα για να αποκομίσουν το μέγιστο κέρδος, μετά το σκάσιμο της προηγού-μενης «φούσκας», είναι και η ελληνική πλουτοκρατία που θα έχανε με μια παύση πληρωμών. Πέρα, βέβαια, από τις απώλειες των πιστωτών, μια παύση πληρωμών από χώρα-μέλος της ευρωζώνης, θα προκαλούσε κατρακύλα του ευρώ και θα είχε αλυσιδωτές επιπτώσεις στην ευρωζώνη.
Γι’ αυτό και η κυβέρνηση ούτε που διανοήθηκε αυτή τη λύση. Ούτε που διανοήθηκε να κηρύξει παύση πληρωμών ή να ζητήσει αναδιάρθρωση του χρέους. Επαιξε το παιχνίδι μέχρι το τέλος, «ακούμπησε» τοκογλυφικά επιτόκια στις «αγορές» και στο τέλος προσέφυγε στο μηχανισμό «στήριξης» ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ, από τον οποίο θα δανειστεί με εξίσου τοκογλυφικά επιτόκια (για τα οποία κανένας δεν μιλά, μολονότι είναι στο ίδιο επίπεδο με το οποίο έγινε ο τελευταίος δανεισμός από τις «αγορές»), ενώ παράλληλα συμφώνησε να εξαφανίσει όλες τις εργατικές κατακτήσεις της τελευταίας 35ετίας (και βάλε).
Μήπως, όμως, με τα μέτρα που επέβαλε η «τρόικα» θα λυθεί το πρόβλημα υπερχρέωσης του ελληνικού κράτους; Ο πίνακας που παραθέτουμε στην κορυφή της σελίδας δίνει την απάντηση. Η κυβέρνηση, μέσα σε τέσσερις μήνες άλλαξε όλες τις «προβλέψεις» της για την εξέλιξη του ΑΕΠ και του χρέους. Τι μεσολάβησε σ’ αυτό το τρίμηνο; Μεγάλα ποσά από τις «αγορές» δεν δανείστηκε. Μεγάλα ποσά θα δανειστεί από τώρα και μετά, από τους… μεγάλους προστάτες. Επομένως, η αύξηση του χρέους θα προέλθει από τα δάνεια των χωρών της ευρωζώνης (δηλαδή των τραπεζών τους) και του ΔΝΤ.
Μήπως μπορεί να μας εξηγήσει κάποιος στην κυβέρνηση, πώς γίνεται και το Γενάρη, στο Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης «προέβλεπε» ότι το χρέος θ’ αρχίσει να αποκλιμακώνεται από το 2012 και το 2013 θα κατέβει στο 113,4% του ΑΕΠ, ενώ τώρα, με βάση το Μνημόνιο που υπέγραψε με την «τρόικα» προβλέπει ότι το χρέος θα αυξάνεται και το 2013 θα φτάσει σχεδόν στο 150% του ΑΕΠ; Κανένας από την κυβέρνηση δεν πρόκειται να απαντήσει σ’ αυτό. Εμείς σημειώνουμε μόνο, ότι υπήρχαν αναλυτές ξένων χρηματοπιστωτικών οίκων και διάσημων οικονομικών εντύπων που έγραφαν εδώ και καιρό πως στο τέλος της τριετούς περιόδου «προσαρμογής» το ελληνικό χρέος θα έχει φτάσει το 140% με 150% του ΑΕΠ. Οπως βλέπουμε δεν έπεσαν έξω. Δεν έπεσαν έξω γιατί γνώριζαν πολύ καλά ότι και τα δάνεια από το μηχανισμό «στήριξης» θα δίνονταν με εξίσου τοκογλυφικά επιτόκια, ενώ η δημοσιονομική ασφυξία και το άγριο χτύπημα του εισοδήματος της πλατιάς καταναλωτικής μάζας, των εργαζόμενων, θα βυθίσει τον ελληνικό καπιταλισμό σε μεγάλη «ύφεση», με αποτέλεσμα να μειωθεί ραγδαία το ΑΕΠ και, κατά συνέπεια, να αυξηθεί και το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ.
Στον ίδιο πίνακα παρουσιάζουμε και τη διαφορά ανάμεσα στις γεναριάτικες «προβλέψεις» για το ΑΕΠ και στις «προβλέψεις» του Μνημόνιου. Τι συνέβη μέσα σε τέσσερις μήνες και οι «προβλέψεις» έγιναν μέρα με νύχτα; Τίποτα το σημαντικό δεν συνέβη. Απλούστατα, τα τοκογλυφικά επιτόκια παρέμειναν τοκογλυφικά και για τα 110 δισ. της «τρόικας», ενώ παράλληλα η επιβολή του εργασιακού μεσαίωνα προοιονίζεται ακόμα πιο βαθιά «ύ-φεση». Σημειώνουμε μόνο πως ο θετικός ρυθμός μεταβολής του ΑΕΠ από το 2012 (1,1%), που γίνεται ακόμα πιο θετικός το 2013 και το 2014 (2,1%) είναι κυριολεκτικά για γέλια. Μπήκε καθαρά για προπαγανδιστικούς λόγους, για να βολευτεί λίγο η κυβέρνηση που πουλάει ελπίδες για το μέλλον. Αν διαβάσει κανείς το Μνημόνιο, θα διαπιστώσει ότι οι τεχνοκράτες της «τρόικας» δεν κάνουν καμιά σαφή πρόβλεψη. Αντίθετα, αναφέρουν με σαφήνεια τα εξής: «Το πρόγραμμα θα παρακολουθείται στενά και εφόσον χρειαστεί, θα λαμβάνονται μέτρα. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει κινδύνους που προέρχονται από χαμηλότερα έσοδα, υψηλότερες κοινωνικές μεταβιβάσεις, περαιτέρω αρνητικές αναθεωρήσεις για το ρυθμό ανάπτυξης, πρόσθετα δημοσιονομικά βάρη από το δημόσιο και το χρηματοπιστωτικό τομέα, καθώς και υψηλότερες δαπάνες τόκων».
Πιο σαφώς δεν θα μπορού-σαν να τα πουν. Και τις τράπεζες θα χρειαστεί να ξαναστηρίξουν με κρατικό χρήμα (αυτό θεωρείται «εκ των ων ουκ άνευ») και περισσότερους τόκους θα πληρώσει το ελληνικό κράτος και ο ρυθμός ανάπτυξης θα αναθεωρηθεί προς το δυσμενέστερο.
Πού βαδίζουμε, λοιπόν; Η επί της ουσίας χρεοκοπία του ελληνικού κράτους έχει ήδη συντελεστεί, χάρη στη θηλιά των δανειστών, που εμφανίζονται σαν σωτήρες, χάρη στη δωσιλογική κυβέρνηση Παπανδρέου και τη ντόπια πλουτοκρατία. Διεθνείς οίκοι του χρηματιστικού κεφάλαιου ανεβάζουν στα 190 εκατ. ευρώ τα δάνεια που πρέπει να πάρει το ελληνικό κράτος την τρέχουσα τριετία. Αρα, το χρέος, που υπολογίζεται με βάση τα 110 εκατ., θα γίνει μεγαλύτερο. Και τα επιτόκια θα παραμείνουν στα ίδια τοκογλυφικά επίπεδα, γιατί κανένας στους κόλπους του χρηματιστικού κεφάλαιου δεν είναι… φιλάνθρωπος. Ο περιβόητος Αξελ Βέμπερ της «Μπούντεσμπανκ» το είπε ωμά: «Το κίνητρο για την προετοιμασία των υποστηρικτών μέτρων είναι να εξασφαλιστεί η χρηματοπιστωτική σταθερότητα και όχι να βοηθηθεί η Ελλάδα, η οποία χάρη στα δικά της σφάλματα βρέθηκε σ’ αυτή τη θέση». Σχεδόν όλοι οι οικονομικοί αναλυτές υποστηρίζουν πως ο μηχανισμός «στήριξης» απλώς ανέβαλε την επίσημη πτώχευση της Ελλάδας.
Ο ελληνικός λαός, οι εργαζόμενοι, έχουν ήδη «χρεοκοπήσει». Αν τα μέτρα περάσουν, αν η δωσιλογική κυβέρνηση εξασφαλίσει τα κέρδη της ντόπιας και ξένης κεφαλαιοκρατίας, η εργαζόμενη κοινωνία θα μετατραπεί σ’ ένα τεράστιο πάρκο φτωχών που θα τρώνε τις σάρκες τους.
