Πώς εμπλέκεται η Ελλάδα στο σιωνιστικό σχέδιο; Μια ανάλυση του καθηγητή Δρ. Μόχσεν Μοχάμαντ Σάλεχ για το Al-Zaytouna Centre for Studies and Consultations, που δημοσιεύτηκε στις 13 Μάρτη, αποκαλύπτει τις βασικές πλευρές αυτού του σχεδίου, στο οποίο συμμετέχει ολόθερμα η κυβέρνηση Μητσοτάκη. Ο καθηγητής Σάλεχ θεωρεί ότι αυτό το σχέδιο δεν έχει πιθανότητες επιτυχίες, ανεξάρτητα απ’ αυτό, όμως, η συμμετοχή του ελληνικού κράτους στα επιθετικά σχέδια των σιωναζιστών επιδρά στην εικόνα που σχηματίζεται για τον ελληνικό λαό στα μάτια των Παλαιστίνιων και των υπόλοιπων λαών της περιοχής. Μια βαθιά φιλία, σφυρηλατημένη επί πολύ μακρόν, μετατρέπεται σε εχθρότητα. Αυτός είναι ένας παραπάνω λόγος για να δείξουμε έμπρακτα ότι οι κινήσεις της ελληνικής κυβέρνησης γίνονται όχι απλά ερήμην αλλά αντίθετα στα αισθήματα του ελληνικού λαού.
Του καθηγητή Δρ. Mόχσεν Μοχάμαντ Σάλεχ
Οι δηλώσεις του πρωθυπουργού Νετανιάχου σχετικά με την ίδρυση μιας συμμαχίας ή «ενός εξαγώνου συμμαχιών γύρω ή εντός της Μέσης Ανατολής» δεν ήταν προφανώς τυχαίες. Αντιθέτως, διαμορφώθηκαν προσεκτικά και παρουσιάστηκαν στην αρχή της εβδομαδιαίας συνεδρίασης της κυβέρνησης, μια συνειδητή επιλογή που αποσκοπούσε στο να προσδώσει θεσμική βαρύτητα και στρατηγική σημασία στη δήλωση. Με τον τρόπο αυτό διασφάλισε ότι το μήνυμα θα λάμβανε εκτεταμένη εγχώρια και διεθνή δημοσιότητα στα μέσα ενημέρωσης. Επιπλέον, ο Νετανιάχου διατύπωσε αυτό το όραμα ως ένα στρατηγικό πλαίσιο με προσανατολισμό στο μέλλον, αμέσως πριν από την ανακοίνωση της αναμενόμενης επίσκεψης του πρωθυπουργού της Ινδίας Nαρέντα Μόντι.
Υπόβαθρο: Το Δόγμα της Περιφέρειας
Το προτεινόμενο πλαίσιο του Νετανιάχου απηχεί ένα παλαιότερο ισραηλινό δόγμα ασφάλειας που συνδέεται με τον Νταβίντ Μπεν-Γκουριόν, τον πρώτο πρωθυπουργό του Ισραήλ, από τη δεκαετία του 1950: το Δόγμα της Περιφέρειας, γνωστό επίσης ως στρατηγική «προσέλκυσης των περιφερειών». Η προσέγγιση αυτή στόχευε στην παράκαμψη των βασικών αραβικών κρατών μέσω της καλλιέργειας συμμαχιών με μη αραβικές περιφερειακές δυνάμεις και μειονοτικές ομάδες σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, περικυκλώνοντας και αποδυναμώνοντας έτσι τα γειτονικά αραβικά κράτη. Ιστορικά, το δόγμα έδινε έμφαση στη δημιουργία δεσμών με την Τουρκία, το Ιράν και την Αιθιοπία, καθώς και στην προσέγγιση μειονοτικών κοινοτήτων στο Μπιλάντ αλ-Σαμ (Συρία, Ιορδανία, Παλαιστίνη και Λίβανος), στο Ιράκ, στο Νότιο Σουδάν και στη Βόρεια Αφρική. Η στρατηγική λογική ήταν ότι οι περιφερειακοί δρώντες θα απορροφούνταν από εσωτερικές θρησκευτικές και εθνοτικές συγκρούσεις και από τη διαχείριση τεταμένων σχέσεων με αντισταθμιστικά κράτη, εξαντλώντας έτσι το αραβικό στρατηγικό περιβάλλον και αποσπώντας την προσοχή από την αντιμετώπιση της ισραηλινής κατοχής.
Η στρατηγική αυτή σε μεγάλο βαθμό απέτυχε, ιδιαίτερα μετά την πτώση του Σάχη και την επιτυχία της Ισλαμικής Επανάστασης στο Ιράν, καθώς και με την άνοδο συντηρητικών ισλαμικών κινημάτων στο πολιτικό τοπίο της Τουρκίας. Ωστόσο, το Ισραήλ αντιστάθμισε αυτές τις αποτυχίες μέσω συμφωνιών εξομάλυνσης σχέσεων με την Αίγυπτο, την Ιορδανία, την παλαιστινιακή ηγεσία και αργότερα με τα ΗΑΕ, το Μπαχρέιν, το Μαρόκο και το Σουδάν. Ως αποτέλεσμα, δεν υπήρχε πλέον ανάγκη «προσέλκυσης των περιφερειών», αφού ο πυρήνας είχε ουσιαστικά «εξημερωθεί» και δεν αποτελούσε πλέον απειλή.
Αυτό, με τη σειρά του, εγείρει ερωτήματα σχετικά με τα κίνητρα του Νετανιάχου να προωθήσει δημόσια αυτή την ιδέα, καθώς και σχετικά με τη σοβαρότητα και την πρακτική εφικτότητα ενός τέτοιου εγχειρήματος.
Υπάρχει άξονας ριζοσπαστικών σουνιτικών κρατών;
Οποιαδήποτε αντικειμενική μελέτη, ή ακόμη και μια σχολαστική εξέταση, δεν βρίσκει καμία ένδειξη για την εμφάνιση ενός «ριζοσπαστικού σουνιτικού άξονα». Αυτό που έχει εμφανιστεί είναι απλώς μια μορφή συντονισμού μεταξύ Σαουδικής Αραβίας, Πακιστάν και Τουρκίας. Πρόκειται για κράτη που γενικά:
• Ευθυγραμμίζονται με ένα «μετριοπαθές» ρεύμα και δεν προσχωρούν στο πολιτικό Ισλάμ.
• Είναι στρατηγικά κοντά στις Ηνωμένες Πολιτείες.
• Υποστηρίζουν σθεναρά την ειρηνευτική διαδικασία και τη λύση των δύο κρατών, με τη Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν να εμφανίζουν διάθεση εξομάλυνσης σχέσεων με το Ισραήλ, εφόσον αυτό δεσμευτεί στο εν λόγω πλαίσιο.
• Αποτελούν βασικούς υποστηρικτές του σχεδίου του Tραμπ για τη Λωρίδα της Γάζας (GS).
• Υποστηρίζουν την ηγεσία της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO) και την Παλαιστινιακή Αρχή (PA) στη Ραμάλα, επιμένοντας στη συμμόρφωση της Χαμάς με τις Συμφωνίες του Όσλο και την ειρηνευτική διαδικασία, επιτρέποντας έτσι τη συμμετοχή της στις παλαιστινιακές εκλογές και την ενσωμάτωσή της στην PLO, καθώς και υποστηρίζοντας τον αφοπλισμό της Χαμάς υπό την επίβλεψη της Παλαιστινιακής Αρχής (όπως αποτυπώθηκε στην ψηφοφορία στη Διεθνή Διάσκεψη για τη Λύση των Δύο Κρατών, 28–30/7/2025, και στη Διακήρυξη της Νέας Υόρκης, 12/9/2025).
• Δεν αποτελούν απειλή για το Ισραήλ και δεν έχουν πρόθεση να εμπλακούν σε σύγκρουση μαζί του. Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει άξονας, καμία πολιτική συμμαχία και καμία «ριζοσπαστική» διαμόρφωση με ουσιαστική έννοια. Οι ισχυρισμοί του Νετανιάχου, συνεπώς, αποτελούν κατασκευασμένη και επιφανειακή επινόηση.
Αυξανόμενη περιφερειακή ανησυχία
Η ισραηλινή βιαιότητα και η συνεχιζόμενη γενοκτονία στη Λωρίδα της Γάζας έχουν αυξήσει σημαντικά την ανησυχία και έχουν θέσει σοβαρά ερωτήματα μεταξύ των περιφερειακών κρατών, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που είναι θετικά διακείμενα προς την εξομάλυνση σχέσεων, σχετικά με τη δυνατότητα ή τη βιωσιμότητα της επιδίωξης «εξομάλυνσης» ή μιας «ειρηνικής διευθέτησης» με ένα τέτοιο πολιτικό σύστημα.
Η ανησυχία αυτή έχει ενισχυθεί περαιτέρω από πρόσφατες μεταβολές στο ισραηλινό δόγμα ασφάλειας, το οποίο πλέον λειτουργεί ανοιχτά και καταναγκαστικά, επιβάλλοντας την κυριαρχία του σε ολόκληρη την περιοχή και επιχειρώντας να εισαγάγει όλους τους δρώντες σε μια «ισραηλινή εποχή». Η επιδιωκόμενη ειρηνευτική διαδικασία δεν βασίζεται πλέον σε συνεργασία ή ισότητα, αλλά στη δυναμική ενός ισραηλινού «κυρίαρχου» και ενός αραβικού «ακόλουθου».
Επιπλέον, η συμπεριφορά των ΗΠΑ υπό τον Τραμπ έχει επιδεινώσει περαιτέρω αυτή την αβεβαιότητα, δεδομένης της πραγματιστικής προσέγγισής του που δίνει προτεραιότητα στη «δύναμη και το συμφέρον», παράλληλα με μια σιωνιστική ευαγγελική κοσμοθεώρηση που αγνοεί διεθνείς κανόνες, νόμους και κοινές συμφωνίες. Πρόσθετη ανησυχία προκύπτει από τη φάση μετά το «χτύπημα στο Ιράν», που εγείρει φόβους για πλήρη υποταγή της περιοχής.
Η ανησυχία αυτή εκδηλώθηκε με την αναστολή ή επιβράδυνση της εξομάλυνσης από τη Σαουδική Αραβία, καθώς και με συντονισμένες προσπάθειες από τη Σαουδική Αραβία, το Πακιστάν και την Τουρκία για την κάλυψη στρατηγικών κενών και την προστασία κοινών συμφερόντων. Η Αίγυπτος, η Σαουδική Αραβία και άλλα κράτη κινήθηκαν επίσης προς τη διαφοροποίηση των πηγών εξοπλισμών τους.
Ως αποτέλεσμα, ακόμη και ένας περιορισμένος συντονισμός μεταξύ αυτών των χωρών μπορεί να ήταν αρκετός για να ενεργοποιήσει το «κόκκινο φως» του Ισραήλ, ιδιαίτερα σε ένα πλαίσιο όπου επιδιώκει πλήρη περιφερειακή κυριαρχία.
Στόχοι του Νετανιάχου
Ο άξονας στον οποίο αναφέρθηκε ο Νετανιάχου, τον οποίο υπέδειξε ως έναν στρατηγικό δακτύλιο γύρω από τη Μέση Ανατολή, περιλαμβάνει την Ινδία, την Ελλάδα, την Κύπρο και ορισμένες μη ονομαζόμενες αφρικανικές και ασιατικές χώρες. Η Αιθιοπία αποτελεί πιθανή υποψήφια για το αφρικανικό κράτος, ενώ οι ταυτότητες των άλλων παραμένουν υποθετικές. Ορισμένοι παρατηρητές έχουν υποστηρίξει ότι η αραβική χώρα εν προκειμένω είναι ένα κράτος του Κόλπου γνωστό για τους ισχυρούς δεσμούς του με το Ισραήλ και τη στενή ευθυγράμμισή του με την περιφερειακή του ατζέντα.
Η ανακοίνωση του Νετανιάχου για τον «εξαγωνικό άξονα» μπορεί να ερμηνευθεί υπό το πρίσμα των εξής:
-
Της προσπάθειάς του να παρουσιαστεί στο ισραηλινό κοινό ως ηγέτης με στρατηγική διορατικότητα, ενισχύοντας την εικόνα του ως «ήρωα και σωτήρα» του Ισραήλ, ιδιαίτερα υπό το φως του ρόλου του στην Επιχείρηση Κατακλυσμός του αλ-Ακσα και στους πολέμους του Ισραήλ στον Λίβανο (Χεζμπολά), στην Υεμένη (Aνσαραλά) και στο Ιράν…
-
Της διεθνούς απομόνωσης του Ισραήλ και της θέσης του ως παγκόσμιο «κράτος-παρίας». Ο Νετανιάχου επιδιώκει να παρουσιαστεί στο ισραηλινό κοινό ως ηγέτης ικανός να σπάσει αυτή την απομόνωση και να δημιουργήσει περιφερειακές συμμαχίες που θα εξουδετερώσουν ή θα περιορίσουν πιθανές εξωτερικές απειλές.
-
Ακόμη και χωρίς πραγματικό αντίπαλο ή άμεση απειλή, ο Νετανιάχου έχει κίνητρο να «κατασκευάσει» έναν εχθρό ώστε να διατηρήσει την εσωτερική συνοχή, να δικαιολογήσει τη συνέχιση της ηγεσίας του, να νομιμοποιήσει την ισραηλινή επιθετικότητα και τις περιφερειακές φιλοδοξίες και να διατηρήσει εντάσεις που εμποδίζουν την πρόοδο στην ειρηνευτική διαδικασία, συμπεριλαμβανομένης της πιθανής εφαρμογής μιας λύσης δύο κρατών.
-
Η ίδια η δήλωση αποκαλύπτει την υπαρξιακή ανησυχία που αναδείχτηκε από την Επιχείρηση Κατακλυσμός του αλ-Ακσα, τις ανησυχίες για τη σταθερότητα σε ένα ασταθές περιβάλλον και το βάθος του «συμπλέγματος ασφάλειας» μέσα στη σιωνιστική νοοτροπία. Αντανακλά την εξέλιξη του ισραηλινού δόγματος ασφάλειας μετά την Επιχείρηση Κατακλυσμός του αλ-Ακσα, ιδίως την έμφαση στην προληπτική ασφάλεια, τη μετατόπιση από την αποτροπή μέσω απειλών στην αποτροπή μέσω καταστροφής, την προληπτική εξουδετέρωση πιθανών κινδύνων και την αναδιαμόρφωση της «Μέσης Ανατολής» σύμφωνα με ισραηλινές επιταγές αντί της προσαρμογής του Ισραήλ στις πραγματικότητες της περιοχής.
Η ανησυχία αυτή αποτυπώνεται στον ισχυρισμό του Νετανιάχου ότι το Ισραήλ πολεμά σε επτά μέτωπα, ενώ ο πρέσβης των ΗΠΑ στο Ισραήλ, Μάικ Χάκαμπι, διευκρίνισε κατά τη διάρκεια συνέντευξης με τον Τάκερ Κάρλσον ότι η Αίγυπτος και η Ιορδανία αποτελούν δύο από αυτά τα μέτωπα, αποκλειστικά λόγω της παρουσίας του Κινήματος των Αδελφών Μουσουλμάνων (MB) εκεί. Ο χαρακτηρισμός αυτός αγνοεί τη σκληρή καταστολή των Αδελφών Μουσουλμάνων στην Αίγυπτο, την περιθωριοποίησή τους και την απονομιμοποίησή τους στην Ιορδανία, καθώς και το γεγονός ότι και οι δύο χώρες έχουν εξομαλύνει τις σχέσεις τους και παραμένουν σταθερά δεσμευμένες στην ειρηνευτική διαδικασία.
-
Τη φανερή σύγχυση και την έλλειψη ισορροπίας μεταξύ του Νετανιάχου και της ισραηλινής ηγεσίας. Η προσέγγισή του είναι εγγενώς αντιφατική, καθώς ενέχει τον κίνδυνο αποξένωσης φιλικών κρατών που επιδιώκουν την εξομάλυνση σχέσεων, παρουσιάζοντάς τα με τρόπους που διαστρεβλώνουν τη φύση και τις πολιτικές τους δομές. Ο Νετανιάχου ενδέχεται να είχε σκοπό να ασκήσει πρόσθετη πολιτική πίεση, ακόμη και σε πιθανούς περιφερειακούς εταίρους, ώστε να τους αποτρέψει από την υιοθέτηση πολιτικών πιο ανεξάρτητων από την αμερικανοϊσραηλινή κυριαρχία. Στην πράξη, ωστόσο, αυτή η στρατηγική εντείνει τις ανησυχίες τους και εκθέτει το Ισραήλ ως έναν αναξιόπιστο δρώντα και έναν πιθανό αντίπαλο (όπως πράγματι είναι!!). Επίσης αποστέλλει μια έμμεση προειδοποίηση προς τα περιφερειακά κράτη ότι τελούν υπό στενή παρακολούθηση και ότι ακόμη και η περιορισμένη αυτονομία που ήλπιζαν να ασκήσουν δεν είναι ανεκτή.
Συμπέρασμα
Ο Νετανιάχου ενδέχεται να επιδιώκει, τουλάχιστον εν μέρει, την εγκαθίδρυση μιας κατάστασης «στρατηγικής εξισορρόπησης», με την Ινδία να αντισταθμίζει το Πακιστάν, την Ελλάδα και την Κύπρο να αντισταθμίζουν την Τουρκία και την Αιθιοπία να αντισταθμίζει την Αίγυπτο. Ωστόσο, είναι απίθανο οι χώρες αυτές να προχωρήσουν σε εντελώς νέες πρωτοβουλίες, καθώς πολλές ήδη ακολουθούν παρόμοιες πολιτικές πριν από τον σχηματισμό αυτού του υποτιθέμενου άξονα.
Παρά ταύτα, οι χώρες αυτές δεν διαθέτουν την ικανότητα να σχηματίσουν πραγματικό περικυκλωτικό σύστημα. Διατηρούν πολυάριθμα επικαλυπτόμενα συμφέροντα με τον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο και είναι απίθανο να εμπλακούν σε συγκρούσεις εναντίον του. Επιπλέον, είναι απίθανο να εισέλθουν σε ανοιχτές συμμαχίες που θα υπέτασσαν τις πολιτικές τους σε ισραηλινές κατευθύνσεις.
Συνολικά, οι ενέργειες του Νετανιάχου είναι πιθανό να αυξήσουν τις ανησυχίες μεταξύ πιθανών εταίρων και συμμάχων, ενώ θα διευρύνουν τον κύκλο της αντίθεσης προς το σιωνιστικό εγχείρημα στην περιοχή. Αυτό καθιστά αναγκαία μια συνολική επαναξιολόγηση από όλα τα αραβικά κράτη της σκοπιμότητας της ειρηνευτικής διαδικασίας και της εξομάλυνσης σχέσεων με το Ισραήλ, καθώς και μια επανεξέταση των προτεραιοτήτων εθνικής ασφάλειας του αραβικού και ισλαμικού κόσμου. Επίσης υπογραμμίζει τη σημασία της αντιμετώπισης της παλαιστινιακής αντίστασης και της σταθερότητας του παλαιστινιακού λαού ως κεντρικής και στρατηγικής γραμμής άμυνας για την Ούμα (το μουσουλμανικό έθνος).
ΠΗΓΗ: Al-Zaytouna Centre for Studies and Consultations, 13/3/2026
