Υπάρχουν αστοί πολιτικοί αρχηγοί που κάνουν διαγραφές δείχνοντας πόσο ισχυροί είναι και άλλοι που κάνουν διαγραφές αποκαλύπτοντας πόσο ανασφαλείς και ανίσχυροι είναι. Ο «κραταιός Νικόλας» Ανδρουλάκης ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Το επιβεβαίωσε με τη διαγραφή του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου. Τον έκανε και μάγκα τελικά, καθώς ο Κωνσταντινόπουλος παρέδωσε την έδρα του στο ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ, για να έχει μια… προίκα ήθους στο επόμενο βήμα του.
Και για να κλείσουμε το τελευταίο, είναι τελικά αδιάφορο πού θα πάει ο Κωνσταντινόπουλος που υπήρξε γυρολόγος στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ. Υπήρξε πουλέν του Βενιζέλου. Μετά έγινε υπαρχηγός του Λοβέρδου. Μετά στήριξε τον Ανδρουλάκη στην πρώτη εκλογή του ως προέδρου του ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ. Στην επόμενη εκλογή του, όμως, στήριξε τον Δούκα και αυτουνού την πολιτική υποστήριζε. Αν αποκλείσουμε την επιλογή να πάει στο σπίτι του, δύο επιλογές έχει ο Κωνσταντινόπουλος; ή θα πάει στη ΝΔ, ακολουθώντας τον Λοβέρδο, ή θα πάει στου Τσίπρα, ζεσταίνοντας την καρέκλα για τον Τσίπρα. Με βάση τη δημόσια παρουσία του, αυτή τη στιγμή πιο πιθανό φαίνεται το πρώτο, αλλά όρκο δεν παίρνουμε, γιατί δεν ξέρουμε (ούτε ενδιαφερθήκαμε να μάθουμε) το παρασκήνιο που σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι πολύ πιο πυκνό από το προσκήνιο.
Γιατί ο Ανδρουλάκης διέγραψε τον Κωνσταντινόπουλο; Γιατί δεν έχει τη δύναμη να διαγράψει τον Δούκα ή τον Γερουλάνο, που λένε τα ίδια μ’ αυτά που είπε ο Κωνσταντινόπουλος. Και τι κατάφερε; Να στραφούν όλοι εναντίον του: ο Δούκας (με τις πιο σκληρές δηλώσεις), ο Γερουλάνος, ο Νίκος Παπανδρέου, ο Χριστοδουλάκης, ο Κατρίνης. Και να παραδεχτεί έμμεσα ότι είναι όμηρος της Διαμαντοπούλου, καθώς αυτή ήταν η μόνη που τον στήριξε.
Η Διαμαντοπούλου είπε ότι «το ΠΑΣΟΚ καλείται ξανά να αναλωθεί σε μια εσωτερική συζήτηση, με αφορμή τη διαγραφή ενός βουλευτή», που «είναι ένα σοβαρό θέμα, αλλά παραμένει εσωτερικό»! Κι αφού σημείωσε ότι «δεν θα συμβάλω στη συνέχισή του», πρόσθεσε απνευστί: «Η αμφισβήτηση του προέδρου, χωρίς πρόταση, χωρίς διέξοδο, γενικά και αόριστα, κάνει ζημιά στο ίδιο το κόμμα και πρέπει να σταματήσει. Από την άλλη πλευρά, η παράδοση της έδρας από διαγραφέντα βουλευτή είναι ένα δείγμα πολιτικής αξιοπρέπειας… και ίσως να είναι πολύ νωρίς, αλλά δημιουργεί πιθανόν τις προϋποθέσεις μιας νέας συμπόρευσης στο μέλλον». Δε θα συμβάλει, αλλά την πέταξε τη… συμβολή της: δίκιο έχει ο Ανδρουλάκης που διέγραψε τον Κωνσταντινόπουλο, αλλά στο μέλλον μπορεί να… ξαναμονιάσουμε!
Ολα αυτά είναι αρκούντως γελοία, αλλά γελοία είναι η πολιτική κατάσταση του ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ. Και το συνέδριο, που θα το πάρει χαλαρά ο Ανδρουλάκης, χάρη στον έλεγχο του μηχανισμού, δεν πρόκειται να λύσει το ζήτημα της γελοιότητας. Σιγά μην κουνηθεί η βελόνα των δημοσκοπήσεων, επειδή ο Ανδρουλάκης θα ανέβει στη σκηνή στο τέλος και ο μηχανισμός από κάτω θα τον αποθεώνει.
Δεν νομίζουμε ότι με την κίνηση διαγραφής του Κωνσταντινόπουλου ο Ανδρουλάκης τρέφει αυταπάτες ότι θα σταματήσει η αμφισβήτησή του. Απλά προετοιμάζεται για μετά την ήττα στις επόμενες εκλογές. Θα τη φορτώσει στους Δούκα και Γερουλάνο, κατηγορώντας τους ότι τροφοδοτούσαν την «εσωστρέφεια» και γι’ αυτό ήρθε η ήττα. Δείχνει αποφασισμένος να κρατήσει το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ σε κάθε περίπτωση. Τότε θα βρει μπροστά του όχι μόνο τους Δούκα-Γερουλάνο, αλλά και τη Διαμαντοπούλου, που θα τον πιέζει να γίνει συμπλήρωμα της ΝΔ.
Υπάρχει, βέβαια, ένα ερώτημα: θα φτάσουν όλοι μαζί στην ήττα ή ο Δούκας θα την έχει κάνει νωρίτερα, οδεύοντας κατά Τσίπρα μεριά; Αυτό, όμως, δεν μπορεί να απαντηθεί τώρα. Νομίζουμε πως ούτε ο Δούκας το γνωρίζει σήμερα. Ο Τσίπρας δεν έχει κάνει ακόμα κίνηση συγκρότησης κόμματος, οπότε όλα είναι σε εκκρεμότητα. Υπάρχει ένας ρευστοποιημένος χώρος, που περιλαμβάνει την πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ (πλην των ομάδων Πολάκη και Παπά), το κοινοβουλευτικό δυναμικό της ΝέΑρ και την περί τον Δούκα ομάδα του ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ. Είναι σίγουρο πως στο παρασκήνιο γίνονται διεργασίες, αλλά όλα δείχνουν πως ο Τσίπρας θα είναι αυτός που θα έχει τον τελικό λόγο.
Κάποιοι, όπως οι Φάμελος και σία και η πλειοψηφία των βουλευτών της ΝέΑρ είναι αποφασισμένοι να πάνε γονυπετείς όπως οι προσκυνητές στην Παναγιά της Τήνου. Ο Δούκας και οι δικοί του, αφού βγουν από το συνέδριο ως η δεύτερη σε δύναμη φράξια του ΠΑΣΟΚ, ίσως θελήσουν να το διαπραγματευτούν πιο σκληρά ή ίσως επιλέξουν να παραμείνουν μέχρι τις επόμενες εκλογές στο ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ και μετά να επιχειρήσουν να ξεφορτωθούν τους Ανδρουλάκη και Διαμαντοπούλου και να πάρουν τη σφραγίδα. Τους επόμενους μήνες θα έχουμε τις απαντήσεις.
Ομως δεν είναι μόνο ο Ανδρουλάκης που τραβάει ζόρια. Ζόρια τραβάει και ο Μητσοτάκης, μολονότι οι γκεμπελίσκοι του μεγάρου Μαξίμου έχουν στήσει το σίριαλ του «γαμάτου πρωθυπουργού», που έστειλε φρεγάτες και μαχητικά στην Κύπρο, που έβαλε πυραύλους Patriot στην Κάρπαθο και άλλους Patriot στη Βόρεια Ελλάδα για να προστατεύσει και τη… Βουλγαρία (τι θα έλεγαν, ότι οι Patriot στη Βόρεια Ελλάδα τοποθετήθηκαν με απαίτηση των ΗΠΑ, για να προστατεύσουν τις αμερικάνικες εγκαταστάσεις LNG στην Αλεξανδρούπολη;).
Ο Σαμαράς τα έγραψε όλα αυτά εκεί που δεν πιάνει μελάνι και πήγε στη Βουλή για να εξαπολύσει μύδρους κατά του Μητσοτάκη. Στη Βουλή το έκανε για πρώτη φορά (μέχρι τώρα μιλούσε σε διάφορες ανεπίσημες εκδηλώσεις) και η οργίλη ομιλία του θεωρήθηκε δικαίως σαν… προσύμφωνο για την ίδρυση δεξιού κόμματος.
Αυτό το μυρίστηκε και ο Βελόπουλος, που μόλις έμαθε ότι θα μιλήσει ο Σαμαράς ζήτησε να προηγηθεί γιατί είχε… ταξίδι. Και είπε αυτά που φανταζόταν ότι θα έλεγε ο Σαμαράς, για να δείξει ότι αυτός είναι ο ηγέτης του δεξιότερα της ΝΔ χώρου και πως ο Σαμαράς έρχεται δεύτερος και καταϊδρωμένος.
Ο Σαμαράς σήκωσε αδιάφορα τους ώμους όταν ο προεδρεύων της Βουλής τον ρώτησε αν επιτρέπει να μιλήσει ο Βελόπουλος. Συμφώνησε να προηγηθεί ακόμα και η Κωνσταντοπούλου. Θέλησε να δείξει πως δεν μπαίνει σε σύγκριση με τους «μικρούς» αλλά μόνο με τον Μητσοτάκη. Στον οποίο τα «έχωσε» εφόλης της ύλης, βάζοντας στη φαρέτρα του και άλλα θέματα, πέρα από τα λεγόμενα «εθνικά».
Τα έβαλε όλα στην πρώτη παράγραφο της ομιλίας του: «Σήμερα δεν σκοπεύω να εκφράσω τις ανησυχίες μου για την ακρίβεια και την αισχροκέρδεια, για τη διαφθορά, που καταγγέλλεται πια και με τη βούλα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για τις υποκλοπές, που αφορούν και εμένα προσωπικά -το λέω τώρα που ολοκληρώθηκε η δίκη-, για τα πληρωμένα τρολς, που εμένα δεν μπορούν να με ακουμπήσουν αλλά που δηλητηριάζουν τη δημοκρατία μας, για την κρίση στέγης και ενοικίων, για το αγροτικό πρόβλημα και τη Mercosur, για το δημογραφικό και την αποδυνάμωση της ελληνικής περιφέρειας, για τους παράνομους μετανάστες και τις νέες ροές που θα φέρει ο πόλεμος, για τη διαρκή υποχώρηση της μικρής και μεσαίας επιχειρηματικότητας, για την κοινωνία της κόπωσης και για τον πολύ τον κόσμο που χάνει καθημερινά την αγοραστική του δύναμη».
Ακολούθησαν… εθνικές ριπές:
«Σπεύδω να πω ότι δυστυχώς ο Πρωθυπουργός και η εξωτερική πολιτική δεν χαρακτηρίζονται από διορατικότητα, αλλά μόνον από επικοινωνιακά show offs. Είναι το δόγμα τού «όπου φυσάει ο άνεμος», δηλαδή το δόγμα του ρηχού και του βραχυπρόθεσμου».
«Διορατικότητα λέγεται όταν, το 2004, εγώ τάχτηκα δίπλα στον τότε Πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή κατά του σχεδίου Ανάν στην Κύπρο, σε αντίθεση με άλλους γνωστούς δήθεν ρεαλιστές. «Χαμένη ευκαιρία» μας έλεγαν και μας κατηγορούσαν ως αδρανείς και υπερπατριώτες. […] Και αφού μιλάμε για διορατικότητα, σας αποκαλύπτω σήμερα ότι το 2013 και 2014, όταν προχωρούσαμε στο τρίγωνο Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ και Ελλάδα-Κύπρος-Αίγυπτος, πολλές φωνές, και μέσα στην παράταξη και στην Αντιπολίτευση και στο Υπουργείο των Εξωτερικών ακόμα, επέμεναν να μην προχωρήσουμε. Και ασφαλώς δεν τους άκουσα. Διορατικότητα λέγεται ακόμα όταν από το 2012, ως Πρωθυπουργός, δημοπρατούσα τα οικόπεδα και μίλαγα για εξορύξεις και ενεργειακή αυτάρκεια σε αντίθεση με τον Πρωθυπουργό που, στον ΟΗΕ, το 2021, δήλωνε ότι είναι χαμένη υπόθεση ο ορυκτός πλούτος και ήταν φανατικά υπέρ της πράσινης ενέργειας. Και σήμερα εσείς, η μεταλλαγμένη Νέα Δημοκρατία, μου κάνετε εμένα και μάθημα για τις εξορύξεις; Ημαρτον!»
«Είχαμε νομοθετήσει όλοι μαζί και το 2019 με την TOTAL πάλι για τα οικόπεδα της Κρήτης. Τότε, όμως, δεν υπήρχε τέτοια παράγραφος. Τι άλλαξε και φέρατε για πρώτη φορά αυτή τη διατύπωση; Το μόνο καινούργιο έκτοτε είναι το Τουρκολιβυκό μνημόνιο, το παράνομο […] Η Ελληνική Δημοκρατία, λοιπόν, με δική της πρωτοβουλία αναγγέλλει στην ουσία τη δυνητική απομείωση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων […] Και όλα αυτά είναι αδιανόητα. Και όλα αυτά πότε; Όταν μας λέγατε ότι η σύμβαση αυτή δήθεν κουρέλιαζε και τάχα ακύρωνε το Τουρκολιβυκό μνημόνιο. Τέτοιο ήταν το ψέμα».
Και έκλεισε με την κορόνα:
«Και μετά μου λέτε να μην ανησυχώ. Η ανησυχία μου δεν είναι επιλογή. Η ανησυχία μου είναι πράξη συνείδησης. Και να ξέρετε, δεν υπάρχουν επαγγελματίες ανησυχούντες, ερασιτέχνες εφησυχασμένοι υπάρχουν».
Ο Μητσοτάκης αντέδρασε πανικόβλητα. Δεν πήγε ο ίδιος να απαντήσει στον Σαμαρά. Εδωσε εντολή στους βουλευτές της ΝΔ να αποχωρήσουν όλοι. Εμειναν μέσα μόνο ο σαμαρικός Μίλτος Χρυσομάλλης και η Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία επιστρατεύτηκε για να απαντήσει στον Σαμαρά. Ενώ αυτό είχε κυκλοφορήσει, η Ντόρα δεν πήρε το λόγο! Το έκανε με δική της πρωτοβουλία ή άλλαξε ο σχεδιασμός από το Μαξίμου; ‘Η μήπως η διαρροή περί απάντησης της Ντόρας ήταν «φέικ» του Μαξίμου και η Ντόρα απλώς έμεινε στην αίθουσα της Ολομέλειας για να πάει κόντρα στη γραμμή του αδερφού της περί αποχώρησης;
Ετσι, στον Σαμαρά απάντησε αναγκαστικά ο Παπασταύρου, άλλοτε στενός συνεργάτης του. Κι ενώ ο Σαμαράς είχε ανεβάσει τους τόνους στα ύψη, ο Παπασταύρου έκανε μια κακομοίρικη ομιλία, στην οποία αρχικά έγλειψε τον Σαμαρά («Σε κρίσιμες στιγμές για την πατρίδα μας αγωνιστήκαμε μαζί και κάναμε τα αδύνατα δυνατά») για να ψελλίσει στη συνέχεια μια κριτική σαν να μιλούσε στον… θυμωμένο μπαμπά του: «Δυστυχώς, εν προκειμένω, δεν έχετε τη σωστή πληροφόρηση και οδηγείστε σε λάθος συμπεράσματα και εκτιμήσεις. Μην αδικείτε τον εαυτό σας. Δεν μπορούν να εκχωρηθούν έτσι τα κυριαρχικά δικαιώματα. Εχετε εργαστεί για την ανάπτυξη του τομέα των υδρογονανθράκων».
ΥΓ. Ο τίτλος του άρθρου παραπέμπει στη σημερινή διεθνή κατάσταση, στον πόλεμο που έχουν εξαπολύσει αμερικάνοι ιμπεριαλιστές και σιωναζιστές κατά του Ιράν, στη φλεγόμενη Μέση Ανατολή, στη συμμετοχή της Ελλάδας στο πλευρό των αμερικανοσιωναζιστών και στις καταστροφικές για τον ελληνικό λαό επιπτώσεις της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης Μητσοτάκη, που γίνεται πιο δυσβάστυακτη στις συνθήκες του πολέμου. Και κάποιοι να προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι καντρίλιες του Δούκα και του Σαμαρά, του Τσίπρα και του Βελόπουλου, του Μητσοτάκη και του Ανδρουλάκη συνιστούν πολιτικά γεγονότα μείζονος σημασίας.
