Νομίζαμε ότι τα είχαμε δει και τα είχαμε ακούσει όλα, αλλά λαθέψαμε. «Αν μπορείτε να συγκρίνετε το πρόγραμμα που εμείς καταθέσαμε όσον αφορά τη λεγόμενη κοστολόγηση των μέτρων επαναφοράς των κατώτατων μισθών και συντάξεων και του επιδόματος ανεργίας σε σχέση με αυτά που εξήγγειλε ο κ. Σαμαράς, τα 18 σημεία, θα διαπιστώσετε ότι αυτά που εξήγγειλε ο κ. Σαμαράς κοστίζουν πολύ περισσότερο, αλλά φυσικά ο κ. Σαμαράς τα εξήγγειλε με την αίρεση ότι θα τα δεχθεί η τρόικα». Η δήλωση ανήκει στον Τσίπρα και έγινε στη διακαναλική συνέντευξη του Ζαππείου την περασμένη Τρίτη.
Θυμηθήκαμε τον Μαρξ που έλεγε ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται είτε ως τραγωδία είτε ως φάρσα. Εδώ έχουμε την περίπτωση της φάρσας. Το 2009 ο Παπανδρέου έταζε πολλά και διάφορα και ο Καραμανλής τον ρωτούσε «πού θα βρείτε τα λεφτά», για να ειπωθεί τελικά εκείνο το περιβόητο «λεφτά υπάρχουν», που ακόμα κυνηγά τον Παπανδρέου και τους άλλους Πασόκους. Σήμερα είναι ο Τσίπρας που καταγγέλλει τον Σαμαρά για αλόγιστη προεκλογική παροχολογία, διεξάγοντας έναν ιδιόμορφο διαγωνισμό λιτότητας. Εμείς είμαστε πιο σοβαροί –λένε οι ΣΥΡΙΖΑίοι– διότι τάζουμε λίγα και όχι πολλά όπως η ΝΔ. Οσο για τα περί έγκρισης από την τρόικα, που ζητάει ο Σαμαράς, σε αντίθεση υποτίθεται μ’ αυτούς που θα τηρήσουν στο ακέραιο τις υποσχέσεις τους, το ‘χουμε ξανακούσει το παραμύθι και, δυστυχώς γι’ αυτούς, δεν έχει δράκο. Μήπως μπορεί να μας πει ο Τσίπρας πώς ακριβώς θ’ ανταποκριθεί στην υποχρέωση (που την αναγνωρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως επανέλαβε και ο ίδιος στη διακαναλική) για έλλειμμα κάτω του 3% του ΑΕΠ; Η ΕΕ, το Συμβούλιο για την ακρίβεια, έχει υποδείξει ως υποχρεωτικά μέτρα το σύνολο των μέτρων του Μνημόνιου. Ο ΣΥΡΙΖΑ από πού θα βρει τα λεφτά για να κατεβάσει το έλλειμμα στο 3% και ταυτόχρονα να μην τηρήσει το Μνημόνιο;
