Η γελοία παρέλαση των ΜΑΤάδων συνεχίστηκε για τρίτη συνεδρίαση. Γελοία γιατί είναι τόσο ομοιόμορφοι και τόσο ομοιότυπα δασκαλεμένοι από τους δικηγόρους τους που δεν προσφέρουν τίποτα το ουσιαστικό στη διαδικασία, ενώ υπονομεύουν και την ίδια την κατηγορία με τα χοντροειδή ψέματα που επιστρατεύουν. Προσπαθούν σώνει και καλά να αποδείξουν ότι στόχος της ενέργειας της 17Ν ήταν να τους «ξεπαστρέψει» όλους και μόνο χάρη στη βοήθεια του Θεού (αλήθεια, γιατί ο Θεός είναι πάντα με τους μπάτσους;!!) και σε τυχαία περιστατικά σώθηκαν με ένα νεκρό και μερικούς τραυματίες. Και όσον αφορά τους ελάχιστους που τραυματίστηκαν σοβαρά, θα λέγαμε ότι ανθρώπινα δικαιούνται και να αγανακτούν και να φουσκώνουν λίγο τα πράγματα, αν δεν ήταν προφανής η χειραγώγησή τους από την πολιτική αγωγή και η προσπάθεια αποκόμισης «αντιτρομοκρατικής» υπεραξίας. Τι να πεις, όμως, για εκείνους που απλά τρόμαξαν από την έκρηξη και έρχονται σήμερα και το παίζουν θύματα;
Για παράδειγμα, ένας «παγιδεύτηκε» από ερωτήσεις συνηγόρου και συμφώνησε ότι αν οι δράστες ήθελαν να πετύχουν μεγαλύτερο στόχο, θα έβαζαν μεγαλύτερη ποσότητα εκρηκτικών και θα την κατηύθυναν διαφορετικά. Μόλις κατάλαβε τη γκάφα, το γύρισε: Είμαι σίγουρος ότι ήθελαν να μας σκοτώσουν όλους! Αλλος, παριστάνει τον τραυματία, αλλά από την ιατροδικαστική έκθεση που του δείχνει συνήγορος υπεράσπισης προκύπτει ότι δεν πήγε καν στο νοσοκομείο! Πιασμένος στα πράσα, καταφεύγει στον ασφαλίτικο τσαμπουκά: Να πάτε να ρωτήσετε το 401! Ο ίδιος καταθέτει ότι τον προστάτευσαν οι στοιβαγμένες ασπίδες μέσα στην κλούβα των ΜΑΤ, για να αποδειχτεί σε λίγο ότι οι ασπίδες δεν βρίσκονταν ανάμεσα σ’ αυτόν και την κατεύθυνση από την οποία ήρθε το ωστικό κύμα, αλλά σε άλλο σημείο. Και πάλι, όμως, κανένα πρόβλημα για τον πρώην ΜΑΤά και νυν ασφαλίτη: Ισως να γλίτωσα επειδή έπεσα κάτω! Από τις ασπίδες φτάσαμε στο… πάτωμα.
Και βέβαια, όλοι έχουν πάθει αμνησία και για το ρόλο των ΜΑΤ γενικά και για τη δράση τους εκείνες τις μέρες στο Χημείο, στο Πολυτεχνείο, σε διαδηλώσεις, αλλά και για τη δολοφονία του Καλτεζά και τις «τυχαίες εκπυρσοκροτήσεις» των αστυνομικών περιστρόφων. Δεν είχαν καν την ευελιξία να εκφράσουν δυο λόγια συμπάθειας για ένα 15χρονο παιδί που σκοτώθηκε εν ψυχρώ από έναν από δαύτους. Αυτό δείχνει την ψυχολογία τους. Την ψυχολογία του μπάτσου, που θεωρεί ότι στο πλαίσιο των καθηκόντων του είναι ακόμα και να σκοτώνει εφήβους και γι’ αυτό πρέπει να καμαρώνει και όχι να ντρέπεται. Το είπε, άλλωστε, ο πρώτος εξ αυτών: Μην ξεχνάτε ότι ο Καλτεζάς φορούσε φουλάρι.
Η ίδια τακτική και από πλευράς έδρας. Ο πρόεδρος απαγορεύει συνεχώς ερωτήσεις με πολιτικό περιεχόμενο, ερωτήσεις που τείνουν στην αναπαράσταση του κλίματος της εποχής που έγινε η ενέργεια, το οποίο προσδιορίζει και το πολιτικό της περιεχόμενο ή έστω το πολιτικό της υπόστρωμα, για να μιλήσουμε με τη γλώσσα του Σπ. Φυτράκη, ενώ επιτρέπει σ’ ένα δικηγορίσκο της πολιτικής αγωγής να διακόπτει συνεχώς τους υπερασπιστές όταν κάνουν ερωτήσεις και στη συνέχεια, όταν οι τελευταίοι εξανίστανται, κάνει παρατηρήσεις για ηρεμία και στις δυο πλευρές!
Αξιοσημείωτο της διαδικασίας είναι η απουσία της μάρτυρα Λουρίδα, για λόγους υγείας. Τι αξιοσημείωτο έχει αυτή η απουσία; Η Λουρίδα είναι μια από τις φαιδρές περιπτώσεις μαρτύρων, διότι υποστήριξε στην ανάκριση και στην πρώτη δίκη, ότι όταν ο αδελφός της (ΜΑΤάς που τραυματίστηκε σοβαρά) νοσηλευόταν στην εντατική του «Ευαγγελισμού», έγινε απόπειρα από τον Σάββα Ξηρό να μπει στην εντατική, προφανώς για να τον… αποτελειώσει!! Ετσι, ξεφτιλίστηκε η διαδικασία και όλη η προσπάθεια της πολιτικής αγωγής, γιατί αυτό το σενάριο δεν στέκεται ούτε σε χολιγουντιανό b-movie. Τώρα φαίνεται πως επικράτησαν ψυχραιμότερες σκέψεις και η κ. Λουρίδα απεσύρθη στα… πιτ. Δεν γνωρίζουμε αν θα ζητηθεί η ανάγνωση της κατάθεσής της, αλλά το βλέπουμε λίγο χλομό, τουλάχιστον από την πλευρά της πολιτικής αγωγής.
Δεύτερο αξιοσημείωτο, η κατάθεση του ΜΑΤά Ζαφειρόπουλου, που «θυμάται» ότι εκεί που ήταν τραυματισμένος τον πλησίασε κάποιος. Αυτός νόμισε ότι κάποιος διερχόμενος πήγε να τον βοηθήσει, όμως ήταν ένας από τους δράστες που πήγε να δει το αποτέλεσμα της ενέργειας! Είχε ένα ειρωνικό ύφος, σαν να έλεγε «καλά να πάθεις», και ήταν… ο Κουφοντίνας! Τον θυμήθηκε, λέει, από τα φρύδια και τα μάτια, δεν μπορεί να πει ότι ήταν 100% σίγουρος, αλλά κατά 80% ήταν ο Κουφοντίνας (να και οι ποσοστιαίες αναγνωρίσεις – που καθιέρωσε ο Μαργαρίτης, με τη φιλοδοξία να καταγραφεί στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες, ως ο πρώτος δικαστής παγκοσμίως ποα καθιέρωσε αναγνωρίσεις με ποσοστά – και τόσο μας είχαν λείψει σ’ αυτή τη δίκη)! Αντί ο δράστης να φύγει όσο γίνεται πιο γρήγορα από τον τόπο της ενέργειας, πήγε πιο κοντά για να… ικανοποιηθεί με το θέαμα! Προφανώς, δεν του αρκούσαν οι εφημερίδες της επόμενης μέρας!
Ο ισχυρισμός είναι αφ’ εαυτού γελοίος, γιατί βέβαια κανένας από τους αγωνιστές της 17Ν που οργάνωσαν την έκρηξη δεν θα ρισκάριζε να πάει κοντά στη χτυπημένη κλούβα των ΜΑΤ και δεν θα είχε και λόγο να το κάνει. Αυτός ο εξωφρενικός ισχυρισμός, όμως, μας δείχνει για μια ακόμα φορά τον τύπο εκείνο τον μαρτύρων με την… προϊούσα μνήμη. Φανταστείτε έναν άνθρωπο, τραυματισμένο, σοκαρισμένο, να προσπαθεί να συνέλθει και να αναζητά βοήθεια, να τον πλησιάζει κάποιος μέσα στο σούρουπο και αυτός να συγκρατεί τα χαρακτηριστικά του (τι λόγο είχε, άραγε;), τα οποία να θυμάται είκοσι χρόνια μετά! Η αλήθεια είναι ότι ο συγκεκριμένος ΜΑΤάς είχε από τότε καταθέσει, ότι είδε ένα άτομο να τον παρακολουθεί και να χαμογελά ειρωνικά. Αν ήταν αλήθεια και δεν ήταν αποκύημα της χωροφυλακίστικης φαντασίας του (το δεύτερο φαίνεται ως πιθανότερη εκδοχή), απορούμε πως δεν αναρωτήθηκε ποτέ, ότι σ’ αυτή τη χώρα υπάρχουν πολίτες που μισούν το βάρβαρο σώμα στο οποίο υπηρετούσε. Και το μισούν για συγκεκριμένους λόγους.
Ο ίδιος ισχυρίστηκε πως δέχτηκε και ένα θραύσμα στην κοιλιά το οποίο του προκάλεσε πρόβλημα καμιά εικοσαριά χρόνια αργότερα και πέρυσι εγχειρίστηκε και του άνοιξαν παρά φύση έδρα! Απ’ όσο θυμόμαστε από την πρώτη δίκη, η ιατροδικαστική έκθεση αναφέρει πως ο συγκεκριμένος τραυματίστηκε μόνο στο κεφάλι. Προφανώς, του σφηνώθηκε κάποιο σίδερο στην κοιλιά και οι… άσχετοι οι γιατροί δεν το πήραν χαμπάρι. Αυτά, όμως, θα φανούν καλύτερα αύριο, που θα τον εξετάσει η υπεράσπιση.
