Με το που «έσκασε» η υπόθεση των Σεπολίων, με πρωταγωνιστή το εξέχον στέλεχος της ΝΔ και βαθιά θρησκευόμενο Μίχο, ο Βορίδης εμφανίστηκε και ζήτησε τον χημικό ευνουχισμό των παιδοβιαστών. «Εθελοντικά», όπως εξήγησε. Αν δεν το δεχτούν, τότε να μη βγαίνουν ποτέ από τη φυλακή.
Αν ακολουθούσαμε τη λογική του, θα έπρεπε να προτείνουμε ακρωτηριασμό άνω άκρων των φασιστών που συμμετέχουν σε καταδρομικά πογκρόμ χρησιμοποιώντας τσεκούρι ή άλλο φονικό όπλο. Σαν τον Βορίδη, ας πούμε. Ας τ’ αφήσουμε, όμως, αυτό…
Δεν μπορούμε, όμως, να μη σημειώσουμε την άκρως επιλεκτική κατασταλτική ευαισθησία του ακροδεξιού υπουργού του Μητσοτάκη.
Οταν αποκαλύφθηκε ότι ο σύμβουλος του Μητσοτάκη και πρώην βουλευτής της ΝΔ Νίκος Γεωργιάδης «αγόραζε» άγουρα παιδιά στη Μολδαβία της φτώχειας και της εξαθλίωσης, για να χορτάσει τις σεξουαλικές του ορέξεις, δεν είδαμε τον Βορίδη ή οποιονδήποτε άλλο να ζητά χημικό ευνουχισμό. Αντίθετα, είδαμε βουλευτές και στελέχη της ΝΔ να εμφανίζονται ξεδιάντροπα στο δικαστήριο στο πλευρό του παιδόφιλου.
Οταν ο Λιγνάδης καταδικάστηκε (ο Μίχος δεν έχει καταδικαστεί ακόμη) για δύο βιασμούς ανηλίκων, αλλά παρά ταύτα αφέθηκε ελεύθερος με αναστέλλουσα δύναμη στην έφεση που άσκησε, δεν ακούσαμε τον Βορίδη να προτείνει το βασανιστήριο του χημικού ευνουχισμού, αλλιώς στη φυλακή για πάντα.
Ο αρθρογράφος του Συγκροτήματος Μαρινάκη, Γ. Παπαχρήστος, αναφερόμενος στον Κρητικό που τον «βιτριόλισε» η εν διαστάσει σύζυγός του, έγραφε στην καθημερινή στήλη του στα «Νέα» στις 24 Οκτώβρη, ότι καταδικάστηκε σε «κάθειρξη… 89 ετών!!! Και κατά συγχώνευση ισόβια. Τα οποία ισόβια αποτιμώνται από το ελληνικό σωφρονιστικό σύστημα σε 25 χρόνια φυλακή. Μετά τα 25 χρόνια βγαίνεις έξω, ελεύθερος κι ωραίος, ακόμη κι αν είσαι ο Μπάμπης ο πιλότος ή ο Κουφοντίνας, ‘’ο Λουκάς της 17 Νοέμβρη’’. Πόσο έμεινε στη φυλακή το παλικάρι που προαναφέρω; Μόλις 7 χρόνια!!! Αποφυλακίστηκε πρόσφατα, κάνοντας χρήση των ‘’ευεργετικών διατάξεων του νόμου’’ και εκμεταλλευόμενος ένα παραθυράκι που λέει ότι αν δεν σου ρίξει το δικαστήριο απευθείας ισόβια κάθειρξη αλλά τα ισόβια προκύψουν κατά συγχώνευση ποινών για επιμέρους αδικήματα, μπορείς να αποφυλακιστείς υπό προϋποθέσεις!».
Ακόμη και πρωτοετής της Νομικής γνωρίζει ότι «ισόβια κατά συγχώνευση ποινών» δεν υπάρχουν. Οτι άλλο είναι το άθροισμα των ποινών για διάφορα αδικήματα και άλλο η συγχώνευσή τους. Στη συγχώνευση παίρνεται ως βάση η μεγαλύτερη ποινή και προσαυξάνεται με το μισό (ή και λιγότερο) καθεμιάς από τις άλλες ποινές. Οποιο κι αν είναι το άθροισμα που βγαίνει μετά τη συγχώνευση, το μέγιστο της εκτιτέας ποινής είναι τα 20 χρόνια (με τον παλαιό Ποινικό Κώδικα ήταν 25 χρόνια).
Δεύτερο, με μία ισόβια καταδίκη αποφυλακίζεσαι μετά από 16 χρόνια «σκαστής» έκτισης και 4 χρόνια μεροκάματα (με τον παλαιό Ποινικό Κώδικα ήταν 15 και 4). Μόνο οι πολυϊσοβίτες βγαίνουν στα 25 χρόνια (με τον παλαιό Ποινικό Κώδικα ίσχυε και γι’ αυτούς ό,τι για τους ισοβίτες).
Για τους Παπαχρήστους, όμως, αυτά είναι ψιλά γράμματα. Κατασκευάζουν ένα ψεύτικο ποινικό δίκαιο, για να φανούν πιο αληθοφανείς οι ανατριχιαστικοί κατασταλτικοί ισχυρισμοί τους. Και βέβαια, ξεκινούν από τον Μίχο και άλλους παιδοβιαστές (όχι όμως από τον Λιγνάδη) για να καταλήξουν στον… Κουφοντίνα. Οι παιδοβιαστές, οι ναρκέμποροι και οι γυναικοκτόνοι στο ίδιο τσουβάλι με τους αγωνιστές της ένοπλης επαναστατικής πάλης! Παπαχρήστος: «Οπως, ας πούμε, το ‘’δίκαιο αίτημα’’ Κουφοντίνα. 25 ανθρώπους έστειλε στον τάφο ο παρανοϊκός δολοφόνος, να αποφυλακιστεί αιτείται – κι ο ΣΥΡΙΖΑ στηρίζει ανεπιφύλακτα το αίτημα του βλαμμένου αγωνιστή».
Οι ακροδεξιοί-φασίστες του Βελόπουλου το λένε πιο ωμά. Ελεγε ο εισηγητής τους στη συζήτηση για το νέο σωφρονιστικό κώδικα: «Πολυισοβίτες. Δηλαδή, ο Γιωτόπουλος που έχει καταδικαστεί σε 17 χρόνια ισόβια, στα 22 χρόνια θα μπορεί να βγαίνει κανονικά με τακτικές άδειες έξω. Ο Ξηρός 11 φορές ισόβια και 25 χρόνια κάθειρξη. Αρα, δεν υπάρχει κανένας διαχωρισμός. Μιλάμε για ανθρώπους που είναι επικίνδυνοι. Μιλάμε για ανθρώπους που δεν πρέπει να ξαναδούν το φως του ήλιου. Μπήκε ισόβια, σημαίνει ισόβια. (…) Ο κρατούμενος εγκληματίας, ο παιδοβιαστής, ο άνθρωπος ο οποίος φέρνει τόνους ναρκωτικά και σκοτώνει τα παιδιά μας, όταν τιμωρείται δεν πρέπει να ξαναβγεί από τη φυλακή και πρέπει και να περάσει άσχημα στη φυλακή, όχι να περάσει καλά, να τον ταΐζει ο ελληνικός λαός και να του πει και το ευχαριστώ επειδή βίασε το παιδάκι των 11 ή των 10 χρόνων» (Διαρκής Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης, 24.10.2022).
Ακόμη και συντηρητικοί αστοί νομικοί (ελάχιστοι) μίλησαν για «ποινικό λαϊκισμό», που ζητά την αναίρεση βασικών πτυχών του ισχύοντος Δικαίου, σπεκουλάροντας με τις υποθέσεις κάποιων ειδεχθών εγκλημάτων. Θα προτιμήσουμε να αποφύγουμε την «πολιτικά ορθή» γλώσσα των έντρομων αστών νομικών (φοβούνται μην στοχοποιηθούν από τον όχλο) και να μιλήσουμε επί της ουσίας. Αυτό που συμβαίνει είναι επιχείρηση εκφασισμού της κοινωνίας. Επιχείρηση μετατροπής της σε όχλο που ζητά να στηθούν γκιλοτίνες στην πλατεία Συντάγματος.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη τροποποίησε πριν από μερικές μέρες τον Σωφρονιστικό Κώδικα σε μια κατεύθυνση μεσαιωνική. Είχαν προηγηθεί η τροποποίηση του Ποινικού Κώδικα από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ το 2019, που αυστηροποίησε το καθεστώς για τους ισοβίτες και για την υφ’ όρον απόλυση, και ο περιβόητος «νόμος Κουφοντίνα» από την κυβέρνηση Μητσοτάκη το 2020, που φτιάχτηκε για να διώξει τον Δημήτρη Κουφοντίνα από τις αγροτικές φυλακές και να του κόψει τις άδειες.
Το αποτέλεσμα ήταν να αδειάσουν οι αγροτικές φυλακές και να αυξηθεί ο συνωστισμός κρατούμενων στις κλειστές φυλακές. Σύμφωνα με στοιχεία της γενικής γραμματείας (Αντ)εγκληματικής Πολιτικής, τον Σεπτέμβρη του 2022 υπήρχε η εξής εικόνα στις αγροτικές φυλακές: Αγιά Χανίων 77 κρατούμενοι σε 178 προβλεπόμενες θέσεις, Κασσάνδρα 169 κρατούμενοι σε 308 προβλεπόμενες θέσεις, Τίρυνθα 98 κρατούμενοι σε 302 προβλεπόμενες θέσεις και Κασσαβέτεια 132 κρατούμενοι σε 274 προβλεπόμενες θέσεις!
Με τη χειροτέρευση των όρων έκτισης της ποινής προωθείται απλά ο κοινωνικός εκφασισμός, μέσω της μετατροπής της φυλάκισης σε τιμωρία. Οι διεθνείς στατιστικές, ακόμη και στατιστικές των ΗΠΑ, απέδειξαν ότι η επιδείνωση του καθεστώτος κράτησης δεν οδηγεί σε περιορισμό της εγκληματικότητας. Τα στοιχεία που συγκέντρωσε από τις φυλακές ο Συνήγορος του Πολίτη δείχνουν ότι περισσότερο από το 95% των κρατούμενων κάνει «καλή χρήση» της τακτικής άδειας. Κι όμως, η κυβέρνηση Μητσοτάκη χειροτέρευσε το καθεστώς χορήγησης αδειών, φροντίζοντας ιδίως να μην μπορέσουν να πάρουν καμιά άδεια οι κρατούμενοι για την υπόθεση της 17Ν μέχρι να συμπληρώσουν 24,5 χρόνια φυλάκισης (στα 25 πρέπει να αποφυλακιστούν υπό όρους)!
Προοδευτικοί νομικοί (δεν μιλάμε για κομμουνιστές και επαναστάτες) έχουν ξεκαθαρίσει τα ζητήματα εδώ και έναν αιώνα.
Ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, εν έτει 1929 παρακαλώ, αντιδιέστειλε κατηγορηματικά το λεγόμενο πολιτικό έγκλημα από το κοινό έγκλημα, γράφοντας: «Οντως, ο πολιτικός εγκληματίας ούτε εχθρός της κοινωνίας είναι ούτε άγεται εις τας πράξεις του εξ’ ελατηρίων υλικών. Σημαιοφόρος νέων ιδεών και εξ’ ευγενεστάτων αφορμώμενος συνήθως αρχών ας απολαμβάνει ως υπηρετικάς των αληθών συμφερόντων της πατρίδος του, είναι κατά τούτο μόνο ατυχής, καθόσον προχωρεί εις τας ατραπούς της προόδου ταχύτερον από τους συγχρόνους του, προς πραγμάτωσιν δε των σκοπών του επί ταχείαν των οποίων πλήρωσιν φιλοδοξών σπεύδει, μεταχειρίζεται μέσα και βίαια και αντικανονικά και αθέμιτα επί εξουδετερώσει της αντιδράσεως, καθ’ όσον αγνοεί φραγμούς εν τη πολλάκις παραφόρω ιδεολογία του. Κατ’ ουδένα συνεπώς τρόπον δύναται να παραβληθεί προς τον κακoποιόν, κλέπτην ή φονέα, εις ους πρυτανεύει το ατομικόν ευτελές συμφέρον ή η ψυχική μοχθηρία».
Ο Ανδρέας Λοβέρδος (ναι, ναι, ο γνωστός πωρωμένος συντηρητικός πολιτικός) έγραφε στη διδακτορική του διατριβή, που κυκλοφόρησε το 1988 υπό τον τίτλο «Για τη τρομοκρατία και το πολιτικό έγκλημα»: «Στις περιπτώσεις της κλασικής πολιτικής τρομοκρατίας, το υποκείμενο που την ασκεί δεν μπορεί –παρά μόνο αυταρχικά– να αποκλειστεί από το χώρο της πολιτικής εγκληματικότητας, διότι πληροί τα χαρακτηριστικά της. Και η λύση αυτή –παρά τις αδυναμίες της– έχει το πλεονέκτημα να κινείται στα όρια της (συνδεδεμένης, βέβαια, με άλλες επιστήμες όπως η οικονομία ή η πολιτική κοινωνιολογία) ποινικής επιστήμης, παρουσιάζεται ως η προσφορότερη, αφού η αποδεκτή σήμερα άποψη της αποπολιτικοποίησης ξεφεύγει από την ποινική επιστήμη και περνά στον χώρο των προσπαθειών χρησιμοποίησης του Ποινικού Δικαίου για την εξυπηρέτηση του τακτικού πολιτικού στόχου της καταστολής της τρομοκρατίας».
Και σε άλλο σημείο εκστράτευε ξιφήρης ενάντια στη Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης «για την καταστολή της τρομοκρατίας: «Η χωρίς προηγούμενη οντολογική ανάλυση του φαινομένου “τρομοκρατία’’ (και) αποπολιτικοποίησή του… έτσι όπως διατυπώθηκε στο άρθρο 1 της Σύμβασης … είναι σαφές ότι κινήθηκε στα όρια της πολιτικής επιταγής “να κατασταλεί με κάθε τρόπο η τρομοκρατία’’, μιας επιταγής που απαιτούσε άμεσα να παρακαμφθούν όλα τα ειδικότερα ζητήματα που έθετε η επιστήμη του Ποινικού Δικαίου· πρόκειται δηλαδή, για περίπτωση αυταρχικής “αποπολιτικοποίησης’’».
Ο πρύτανης της επιστήμης του ποινικού δικαίου στην Ελλάδα, Ιωάννης Μανωλεδάκης, ήταν πιο διαυγής και πιο οξύς. Θεωρούσε ότι η λεγόμενη τρομοκρατία είναι πολιτικό φαινόμενο και οι δράστες της πρέπει να αντιμετωπίζονται ως πολιτικοί αδικηματίες. Εγραφε στο έργο του «Ασφάλεια και ελευθερία»: «Προσωπικά πιστεύω πως το πολιτικό έγκλημα εξακολουθεί να αποτελεί ζωντανή και χρήσιμη έννοια του Ποινικού Δικαίου. Οσο υπάρχουν πολιτικοί αγώνες θα υπάρχουν και πολιτικές πράξεις που θα υπερβαίνουν τα υφιστάμενα όρια νομιμότητας, χαρακτηριζόμενες ως εγκλήματα με τους όρους του θετικού δικαίου. Στους δράστες αυτών των πράξεων αρμόζει η ιδιότητα του πολιτικού εγκληματία και η αντίστοιχη ευμενέστερη γι’ αυτόν μεταχείριση που προβλέπει η συνταγματική και ποινική νομοθεσία των φιλελεύθερων έννομων τάξεων».
Εμείς, φυσικά, δεν δεχόμαστε τον όρο «πολιτικό έγκλημα» για την ένοπλη ανατρεπτική δράση, μαζική ή μειοψηφική. Γιατί δεν αποτελεί έγκλημα. Εδώ, όμως, αντιπαραβάλλουμε τις απόψεις προοδευτικών αστών νομικών με το ζόφο που επικρατεί σήμερα, για να φανεί καθαρά ότι η τεράστια οπισθοδρόμηση αποτελεί εργαλείο κρατικού και κοινωνικού εκφασισμού. Γι’ αυτό αισθάνεται τόσο άνετα ο κάθε Βορίδης, ο κάθε Πλεύρης, ο κάθε Βελόπουλος, ασκώντας πίεση από τα δεξιά για ακόμη περισσότερο εκφασισμό.
Ο Μανωλεδάκης, στο έργο του που αναφέραμε παραπάνω, έγραφε ακόμη (με προφητικό θαρρείς τρόπο): «Πρέπει να υπενθυμίσουμε πως ιστορικά, στα χέρια της εκάστοτε εξουσίας, η ποινική καταστολή –πέρα από την πραγματική αντιμετώπιση του εγκλήματος– έχει και έναν άλλο (μη ομολογούμενο επίσημα) προορισμό: Την ιδεολογική χειραγώγηση και τον αποφασιστικό έλεγχο των μαζών, τη δημιουργία “αποδιοπομπαίων τράγων’’ του κοινωνικού χώρου για την περιθωριοποίηση και τελική εξόντωση των στοιχείων που την απειλούν “εκ των έσω’’ (του εσωτερικού δηλαδή, εχθρού) και τον εκφοβισμό των δυσαρεστημένων ή των μη φρόνιμων πολιτών».
Π.Γ.
