Αμέσως μετά την καταστροφική φωτιά της Πάρνηθας, λειτουργώντας ακόμα εν θερμώ και προσπαθώντας να αποσείσει τις ευθύνες που του φόρτωναν οι συνάδελφοί του στην κυβέρνηση, ο Πολύδωρας είχε θέσει το (καθόλου ρητορικό) ερώτημα:
«Μπορούν τα οικονομικά της Ελλάδας να αντέξουν το κόστος της προληπτικής προστασίας των δασών;».
Το ερώτημα-άποψη αποσύρθηκε γρήγορα από την πολιτική πιάτσα, βοηθούσης και της αντιπολίτευσης που σε καμιά περίπτωση δεν θέλει να πάει η συζήτηση σε ουσιαστικά θέματα. Το επανέφερε, όμως, ο Εβερτ με το δικό του γλαφυρό ύφος:
«Το θέμα είναι αν αντέχει η οικονομία να έχει 5.000 δασοπυροσβέστες που να πληρώνονται και το χειμώνα. Αυτό είναι το θέμα».
Ετσι μπράβο, ν’ αφήσουμε τις τζιριτζάτζουλες και να τα λέμε φόρα παρτίδα. Η οικονομία δεν αντέχει να πληρώσει 5.000 δασοπυροσβέστες (που το χειμώνα θα μπορούσαν να απασχολούνται σε έργα προστασίας των δασών), αλλά αντέχει να προσλαμβάνει χιλιάδες μπάτσους κάθε χρόνο και τώρα μερικές χιλιάδες αγροφύλακες, για να κάθονται όλο το χρόνο. Η οικονομία δεν αντέχει να πληρώνει έργα κοινωνικής χρησιμότητας, αντέχει όμως την αποθέωση της καταστολής.
