Το όραμα των κομμάτων εξουσίας στη χώρα μας, να γίνουμε Ευρώπη στην πανεπιστημιακή εκπαίδευση, οδηγεί σε νομοσχέδια τύπου Γιαννάκου. Ολα τα βασικά σημεία του νομοσχέδιου, που επιχειρεί να περάσει τώρα η κυβέρνηση δια πυρός και σιδήρου, είναι πια καθεστώς στην Εσπερία και βεβαίως βεβαίως στις ΗΠΑ. Σύγκρυο σε πιάνει διαβάζοντας στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία τις περιγραφές ελλήνων καθηγητών σε μεγάλα Πανεπιστήμια της Ευρώπης και της Αμερικής για τα εκεί ισχύοντα και βλέπεις ξεκάθαρα ότι η πανεπιστημιακή εκπαίδευση στην «πολιτισμένη» Ευρώπη αφορά στην ουσία μια προνομιούχα ελίτ.
Μαθαίνουμε, λοιπόν, ότι στη Γερμανία, οι φοιτητές «έχουν την απόλυτη ελευθερία να επιλέξουν τα συγγράμματα», τα οποία όμως αγοράζουν με δικά τους έξοδα. Τις μέρες αυτές, μάλιστα, επιχειρείται και η επιβολή διδάκτρων στα δημόσια Πανεπιστήμια, τα οποία ανέρχονται σε 500 ευρώ το εξάμηνο. Οποιος φοιτητής ξεπεράσει τον οριζόμενο χρόνο σπουδών πληρώνει πρόστιμα. Στις «βαρβάτες» σχολές της Ιατρικής και του Πολυτεχνείου επιλέγεται ορισμένος αριθμός φοιτητών με βάση τη βαθμολογία του απολυτηρίου, ενώ πανεπιστημιακό άσυλο δεν υφίσταται.
Στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης δεν διανέμονται δωρεάν συγγράμματα. Βασική πηγή γνώσεων (π.χ. σημειώσεις κ.λπ.) είναι οι καλά οργανωμένες βιβλιοθήκες του Πανεπιστήμιου, για τις περαιτέρω γνώσεις που απαιτούνται για την παρακολούθηση των μαθημάτων και την επιτυχία στις εξετάσεις, για να αντιληφθείτε τι γίνεται, ανατρέξτε απλώς στην αρχική πρόταση. Τα κολέγια του πανεπιστήμιου είναι πάνω κάτω ιδιωτικοί οργανισμοί. Υπάρχει απόλυτο όριο στη διάρκεια της φοίτησης. Δε νοείται να ξαναδώσει κανείς μάθημα. Αν κοπείς σε ένα, τότε χάνεις όλη τη χρονιά. Αν χάσεις τη χρονιά δυο φορές, αποβάλλεσαι από το Πανεπιστήμιο. Η εισαγωγή στο συγκεκριμένο Πανεπιστήμιο (κέντρο αριστείας) γίνεται ύστερα από εξετάσεις και μια ειδική συνέντευξη. Δεν υπάρχει καν η έννοια του ασύλου.
Στην Αγγλία, γενικά, υπάρχει όριο φοίτησης. Στους φοιτητές, συνήθως, δίνεται ένα περιθώριο να ξαναδώσουν κάποια μαθήματα. Αν δεν περάσουν όμως πολλά μαθήματα, χάνουν τη χρονιά και αν την ξαναχάσουν παίρνουν πόδι απ’ τα Πανεπιστήμια. Για την εισαγωγή στα ΑΕΙ υπάρχουν ειδικές εξετάσεις, ανάλογα με το αντικείμενο και το κάθε Πανεπιστήμιο επιλέγει τους φοιτητές ανάλογα με τους βαθμούς στις ειδικές εξετάσεις και την αίτηση των υποψηφίων, τους οποίους βάζουν να γράψουν και ειδική έκθεση για να αξιολογηθούν και συνεκτιμηθούν και άλλα στοιχεία (σ.σ. προφανώς της προσωπικότητας και της τσέπης τους).
Στο Πανεπιστήμιο της Ν. Υόρκης, οι φοιτητές αγοράζουν τα συγγράμματα από το βιβλιοπωλείο του Πανεπιστήμιου (σ.σ. και μπίζνες εκδοτικές το Πανεπιστήμιο!). Τα Πανεπιστήμια είναι γενικώς «μη κερδοσκοπικά». Υπάρχουν όμως και Πανεπιστήμια της Πολιτείας όπου τα δίδακτρα είναι χαμηλά (σ.σ. προφανώς για τα πλησίον της πλέμπας στρώματα). Ο μέσος φοιτητής της Ιατρικής αποφοιτά με 80.000 δολάρια. Δίνονται χαμηλότοκα φοιτητικά δάνεια, που ο απόφοιτος αποπληρώνει όταν αρχίσει να εργάζεται. Υπάρχει ελάχιστος αριθμός μαθημάτων, που μπορεί να διαλέξει ένας φοιτητής. Εάν κοπεί σ’ ένα μάθημα του γίνεται φροντιστήριο απ’ τους καθηγητές (σ.σ. το να τον διώξουν αμέσως απ’ το Πανεπιστήμιο, όταν πληρώνει τόσο ακριβά τις σπουδές είναι κομματάκι βαρύ). Φυσικά δεν υπάρχουν απεριόριστες δυνατότητες για να δώσεις ένα μάθημα εάν κόβεσαι. Η εισαγωγή γίνεται βάσει της βαθμολογίας των εξετάσεων αξιολόγησης και συνέντευξης. Για άσυλο ούτε συζήτηση. Η security του Πανεπιστήμιου κόβει και πρόστιμα στους φοιτητές.
Στην «πρωτοπόρο» χώρα του Γαλλικού διαφωτισμού δεν επιδοτείται κανένα σύγγραμμα. Δεν υπάρχει συγκεκριμένο όριο φοίτησης, αλλά υπάρχει ένας ορισμένος αριθμός εξεταστικών περιόδων. Εάν κοπεί κάποιος σ’ ένα μάθημα δυο φορές δεν μπορεί να δώσει τρίτη (σ.σ. όχι Γιάννης, Γιαννάκης δηλαδή). Ασυλο δεν υπάρχει. Η αστυνομία μπορεί να μπουκάρει στο Πανεπιστήμιο με άδεια του πρύτανη και τότε αυτό δε θεωρείται παραβίαση.
Ολα αυτά τα Πανεπιστήμια αναφέρονται στη λίστα των 70 «κορυφαίων» Πανεπιστημίων του κόσμου. Αντιλαμβάνεστε, λοιπόν, και τα κριτήρια με τα οποία γίνεται αυτή η αξιολόγηση των ιδρυμάτων. Οι δεσμεύσεις έναντι της ΕΕ, με τις οποίες μας βομβαρδίζουν συνεχώς ο Καραμανλής και η Μαριέττα Γιαννάκου, έχουν γεύση από αυτό ακριβώς το «μενού» που περιγράψαμε παραπάνω. Και το νομοσχέδιο είναι ένας αχταρμάς πανεπιστημιακών δεδομένων Ευρώπης και ΗΠΑ.
♦ Οι Γερμανοί φοιτητές στο δρόμο
Μέσα στις επόμενες μέρες χιλιάδες γερμανοί φοιτητές ετοιμάζονται να πάρουν μέρος στο παγγερμανικό συλλαλητήριο της Φρανκφούρτης, για την επιβολή διδάκτρων από 500 έως και 1500 ευρώ το εξάμηνο στα δημόσια Πανεπιστήμια. Την προηγούμενη εβδομάδα φοιτητές κατέλαβαν συμβολικά το κτίριο του υπουργείου Παιδείας και Επιστημών στο Βισμπάντεν, πρωτεύουσα του κρατιδίου της Εσσης, ζητώντας να επιτρέπεται η ελεύθερη πρόσβαση όλων των κοινωνικών στρωμάτων στη μόρφωση.
Το κίνημα στη Γερμανία εξαπλώνεται και εντείνεται η αντιπαράθεση μεταξύ των φοιτητών και των κυβερνήσεων πέντε ομόσπονδων κρατιδίων. 15.000 φοιτητές πήραν μέρος στις παγγερμανικές διαδηλώσεις της περασμένης Πέμπτης στο Βισμπάντεν και το Αμβούργο.
Οι προτροπές της Μπολόνια, του ΟΟΣΑ, του κεφάλαιου, που επιθυμεί την εκπαίδευση-εμπόρευμα, όπου πάνε να εφαρμοστούν προκαλούν θυελλώδεις αντιδράσεις και γεννούν κινήματα. Και αυτό μας γεμίζει αισιοδοξία!
