Κι εκεί που τα πράγματα είχαν δραματικές διαστάσεις, με τις απειλές να διαδέχονται η μία την άλλη από το Λουξεμβούργο, τις Βρυξέλλες, το Βερολίνο και το Παρίσι, άναψε ξαφνικά αχτίδα φωτός. Πρώτος μίλησε ο Γιούνκερ, σε συνέντευξή του στη βελγική «Libre Belgique». «Πρέπει να δώσουμε ελπίδα στους Ελληνες», είπε ο πρόεδρος του Eurogroup και εξηγήθηκε: πρέπει να χρηματοδοτήσουμε τα ελληνικά προγράμματα από τα Ανορθωτικά Ταμεία, χωρίς να θέτουμε ως προαπαιτούμενο την καταβολή της εθνικής συμμετοχής.
Ακολούθησε ο Μπαρόζο, ο οποίος μιλώντας στο Ευρωκοινοβούλιο κρατούσε στο ένα χέρι το μαστίγιο («Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση στο σχέδιο που έχει συμφωνηθεί. Εάν η Ελλάδα αποδείξει ότι είναι προσηλωμένη στο μεταρρυθμιστικό πακέτο που έχει συμφωνηθεί θα την συνοδεύσουμε στην πορεία της προς την ανάπτυξη») και στο άλλο το καρότο: δήλωσε κι αυτός, ότι σκοπεύει να φέρει το θέμα της τόνωσης της ανάπτυξης προς συζήτηση στην επικείμενη Σύνοδο Κορυφής, διευκρινίζοντας ότι αναφέρεται στην εκταμίευση των κοινοτικών κονδυλίων χωρίς το προαπαιτούμενο της εθνικής συμμετοχής.
Στο ίδιο μήκος κύματος ακολούθησε ο Σόιμπλε, ο οποίος –σε συνέντευξή του στην «Die Zeit»– επανέλαβε τα καθιερωμένα, ότι δηλαδή έχει προσδοκίες από την Ελλάδα και «σε αυτές ανήκουν ιδιωτικοποιήσεις και δομικές μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας», ταυτόχρονα, όμως, ασχολήθηκε –για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό– με την αναπτυξιακή διάσταση. «Η Ελλάδα –είπε– έχει πολύ περισσότερες ώρες ηλιοφάνειας από τη Γερμανία και θα μπορούσε να εξάγει σε μας ρεύμα. Η ελληνική οικονομία θα είχε έτσι ένα ανταγωνιστικό εξαγωγικό προϊόν και μάλιστα περιζήτητο». Βέβαια, ο Σόιμπλε δεν είναι μαλάκας για να πιστεύει ότι η ηλιακή ενέργεια μπορεί να δώσει επάρκεια στην Ελλάδα και να πουλάει και στη Γερμανία (αυτά τα ξέρει ακόμη και πρωτοετής ΤΕΙ Μηχανολογίας). Ομως, η Γερμανία είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας φωτοβολταϊκών συστημάτων και θέλει τη μερίδα του λέοντος. Και τα γερμανικά μονοπώλια θέλουν τα «φιλέτα» της συμβατικής παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Εκεί είναι τα χοντρά φράγκα και έχουν φτιάξει το κλίμα πλέον για να τ’ αποκτήσουν «μπιρ παρά».
Η Μέρκελ, που έως τώρα εμφανιζόταν σαν η μέγαιρα που θέλει να κατασπαράξει την ωραία μας πατρίδα, πήρε την πρωτοβουλία για να συγκληθεί στη Φρανκφούρτη σύναξη των μεγαλύτερων γερμανικών τραπεζών με στελέχη της κυβέρνησης, προκειμένου να καταλήξουν σε συμφωνία τύπου Βιέννης για τη μετακύλιση των ελληνικών ομολόγων τα επόμενα δύο χρόνια. Αμέσως ακολούθησαν Ολλανδία και Γαλλία με ανάλογες πρωτοβουλίες.
Το αποκορύφωμα ήταν η κοινή έκκληση που έκαναν προς τους Μέρκελ και Σαρκοζί 70 golden boys, που διοικούν τα μεγαλύτερα μονοπώλια σε Γερμανία και Γαλλία, με συνολικό τζίρο πάνω από 1,5 τρισ. ευρώ, να σώσουν την Ελλάδα. Η έκκληση δημοσιεύτηκε σε όλες τις μεγάλες εφημερίδες της Γερμανίας και της Γαλλίας. Διαβάστε ονόματα μονοπωλίων και θα καταλάβετε: Siemens, BMW, Daimler, Deutsche Telekom, Thyssen-Krupp, Allianz, Bosch, Deutsche Bank, Societe Generale, Total, Continental, Air France-KLM, France Telekom. Nα ήταν μόνο τράπεζες, θα λέγαμε πως ανησυχούν για την «έκθεσή» τους στα ελληνικά κρατικά ομόλογα, όμως εδώ είναι και βιομηχανικοί κολοσσοί. Το χρηματιστικό κεφάλαιο αυτοπροσώπως, για να μιλήσουμε με επιστημονική ακρίβεια. «Η επιστροφή σε σταθερές δημοσιονομικές καταστάσεις θα κοστίσει μεν πολλά δισεκατομμύρια, όμως η Ευρωπαϊκή Ενωση και το κοινό μας νόμισμα αξίζουν πλήρως τέτοιες δαπάνες», έγραφαν τα golden boys της Ευρώπης, σαν να μην τους ενοχλεί καθόλου το γεγονός ότι «θα ξαναδοθούν χρήματα στους τεμπέληδες και σπάταλους Ελληνες».
Ξέροντας, προφανώς, το παρασκήνιο, ο Βενιζέλος επισημοποίησε το θέμα με την τοποθέτησή του στη Βουλή κατά τη συζήτηση για ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση: «Το σημαντικότερο όμως είναι ότι υπάρχουν μέτρα αναπτυξιακής αντιρρόπησης, για τα οποία θα συζητήσει και ο Πρωθυπουργός στο Συμβούλιο Κορυφής. Είχα την ευκαιρία κι εγώ να συζητήσω συγκεκριμένα και με τον κ. Γιούνκερ και με τον κ. Ρεν και με τον κ. Σόιμπλε, για το πώς μπορούν οι εταίροι και φίλοι μας να μας βοηθήσουν και αναπτυξιακά με την όσο γίνεται ταχύτερη και ευκολότερη διοχέτευση των πόρων του ΕΣΠΑ μέσω των Διαρθρωτικών Ταμείων και του Κοινωνικού Ταμείου, με επενδυτικές πρωτοβουλίες από τις χώρες τους, όχι μόνο στις ιδιωτικοποιήσεις, αλλά και σε πολλά άλλα προγράμματα τα οποία μπορούν να εξελιχθούν».
Πώς θα μπορούσε να λείψει από αυτή την καλλίφωνη χορωδία το ΔΝΤ; Ο εκτελών χρέη γενικού διευθυντή Τζον Λίπσκι πέταξε πάνω από τον Ατλαντικό για να συναντηθεί με τη Μέρκελ και στις δηλώσεις που έκανε μετά το τέλος της συνάντησης αφιέρωσε ολόκληρο κεφάλαιο στην Ελλάδα. Το πρόβλημα της Ελλάδας, είπε, δεν είναι το επίπεδο του χρέους της (!!!), αλλά η έλλειψη ανταγωνιστικότητας. «Το κρίσιμο ερώτημα σχετικά με την ελληνική οικονομία είναι αυτό της ανταγωνιστικότητας που έχει ως αποτέλεσμα εξαιρετικά χαμηλές επιδόσεις». Και πώς βελτιώνεται η ανταγωνιστικότητα; Ο Λίπσκι, ως εκπρόσωπος του ΔΝΤ, είναι συνεπέστατος μ’ αυτό που τα στελέχη του Ταμείου έλεγαν εδώ και σχεδόν δυο χρόνια. Οτι πρέπει να υπάρξει «εσωτερική υποτίμηση». Να πέσουν οι μισθοί, να γίνουν απολύτως ευέλικτες οι εργασιακές σχέσεις, να μειωθεί το «κόστος εργασίας». Κι επειδή «κόστος εργασίας» δεν υπάρχει, διότι η εργασία είναι η μόνη που δημιουργεί νέες αξίες (το ανακάλυψε, επιτέλους, και η Αλέκα και το είπε στη Βουλή, αλλά πρέπει να το χωνέψει καλύτερα, γιατί το είπε τσάτρα-πάτρα), όλες οι αναφορές στην ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και τα μέτρα που την υλοποιούν συνιστούν αυτό που εμείς ονομάσαμε «κινεζοποίηση» του ελληνικού προλεταριάτου.
Στον ιδιωτικό καπιταλιστικό τομέα η «κινεζοποίηση» έχει σχεδόν ολοκληρωθεί. Οχι μόνο με τις θεσμικές αλλαγές που έχουν γίνει μετά την υπογραφή του Μνημόνιου, αλλά και με την επικράτηση του νόμου της ζούγκλας σε κάθε χώρο εργασίας, μικρό ή μεγάλο. Οι καπιταλιστές καταπατούν τα πάντα, δεν σέβονται κανένα κανόνα της εργατικής νομοθεσίας και σ’ όποιον αρέσει. Μένει να ολοκληρωθεί η «κινεζοποίηση» και στο στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα.
Οταν αυτό γίνει και κυρίως αν το αποδεχτεί η εργατική τάξη και σκύψει ηττημένη το κεφάλι, να δείτε που θα ξεχάσουν εντελώς το ύψος του ελληνικού χρέους και η Ελλάδα θα καταστεί ελκυστικός προορισμός για επενδύσεις από τα ευρωπαϊκά μονοπώλια. Το χρέος δεν είναι παρά ένα εργαλείο για την προώθηση της «κινεζοποίησης» του ελληνικού προλεταριάτου. Αυτό ήταν το μεγάλο πείραμα που συντελέστηκε επί ελληνικού εδάφους, έχοντας πανευρωπαϊκή σημασία. Είναι ελάχιστο το ποσοστό του ελληνικού ΑΕΠ στο ευρωπαϊκό για ν’ ανησυχούν για το ύψος του χρέους. Γι’ αυτό και αλλάζει πια η προπαγάνδα τους.
