Μαρξιστής μια φορά!

«Η μικρομεσαία επιχείρηση δεν κινδυνεύει από το εργατικό κόστος, αλλά από τον ανταγωνισμό των πολυκαταστημάτων και των μεγάλων αλυσίδων». Στο βιογραφικό του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του Περισσού, Νίκου Καραθανασόπουλου, διαβάζουμε ότι είναι οικονομολόγος, απόφοιτος ΑΕΙ. Προφανώς, η μόνη σχέση που έχει με την επιστήμη της πολιτικής οικονομίας είναι η ανάγνωση των αντιεπιστημονικών βιβλίων των καθηγητών του στο πανεπιστήμιο, που μιλούν για «συντελεστές της παραγωγής» και «κόστος εργασίας». Αν είχε ανοίξει, όχι το «Κεφάλαιο» του Μαρξ αλλά έστω ένα εγχειρίδιο μαρξιστικής πολιτικής οικονομίας, δε θα πέταγε την παπάρα περί «εργατικού κόστους».
 
Αν υπάρχει «εργατικό κόστος», τότε το κεφαλαιοκρατικό κέρδος από βγαίνει, κυρ-Καραθανασόπουλε; Από την επιχειρηματική μαγκιά του καπιταλιστή, όπως υποστηρίζει η αστική πολιτική οικονομία; Η επιχειρηματική μαγκιά μπορεί να καθορίσει αν ο καπιταλιστής θα βγάλει πάνω από το μέσο κέρδος, περιορίζοντας τους ανταγωνιστές του σε κέρδος κάτω από το μέσο. Ομως το μέσο κέρδος (σε όλες του τις μορφές) ισούται με την υπεραξία, δηλαδή με την απλήρωτη δουλειά των εργατών. Η ανθρώπινη εργασία είναι το μόνο εμπόρευμα που έχει την ιδιότητα να παράγει αξία πάνω από τη δική του αξία. Αυτήν, όμως, την καρπώνεται ο καπιταλιστής. Και για να κρύψει την κλοπή, οι θεωρητικοί του έχουν κατασκευάσει την έννοια του «κόστους εργασίας», η οποία θέλει να πείσει τους εργάτες ότι πληρώνονται όσο προσφέρουν.