Αναδημοσιεύουμε την επιστολή του Μιχάλη Νικηφορίδη, φιλολόγου στο ιδιωτικό σχολείο «Σχολή Μωραΐτη» και μέλους του ΔΣ της ΟΙΕΛΕ.
Ο Μιχάλης Νικηφορίδης είναι νεφροπαθής τελικού σταδίου και γράφει αυτήν την επιστολή την ώρα που νοσηλεύεται με κοροναϊό. Η επιστολή του είναι κραυγή απελπισίας και αγωνίας και συνάμα καταγγελίας της εγκληματικής πολιτικής του υπουργείου Παιδείας, που επιμένει να σέρνει καθημερινά στα σχολεία -τα οποία μάλιστα κρατάει ανοιχτά την περίοδο έξαρσης του πανδημικού κύματος- ακόμα και τους εκπαιδευτικούς που ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες, βάζοντας τη ζωή τους σε κίνδυνο θανάτου.
Η αναλγησία της πολιτικής ηγεσίας του ΥΠΑΙΘ και της κυβέρνησης Μητσοτάκη συνολικά, έχει ως αιτία από τη μια μεριά την απόφαση να μην διατεθεί ούτε ένα ευρώ για την προστασία της υγείας και της ζωής της εκπαιδευτικής κοινότητας, για την κατά το δυνατόν έστω εξασφάλιση μέτρων προστασίας από την πανδημία (διορισμούς μόνιμων εκπαιδευτικών, αραίωση τμημάτων και όχι στοιβαγμένοι μαθητές σε τμήματα 25, 28 και 29 μαθητών, εξεύρεση αιθουσών, κ.λπ.) και από την άλλη την εργαλειοποίηση και των σχολείων για την επίτευξη ανοσίας της αγέλης.
Μία επιπλέον παράμετρος, που θέλουμε να σημειώσουμε εμείς, είναι ότι ο εν λόγω εκπαιδευτικός είναι εργαζόμενος σε ιδιωτικό σχολείο. Θα μπορούσαμε, λοιπόν, να υποθέσουμε, σύμφωνα και με τους ύμνους που αναπέμπει στα ιδιωτικά σχολεία η Κεραμέως, ότι εκεί οι συνθήκες είναι καλύτερες. Οτι οι επιχειρηματίες της γνώσης θα έσπευδαν ακόμα και τώρα, λόγω πανδημίας, να προσλάβουν επιπλέον εκπαιδευτικό προσωπικό ώστε να αραιώσουν τα πολυπληθή τμήματα των μαθητών. Οτι θα προστάτευαν τους εκπαιδευτικούς που ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες ενεργοποιώντας γι’ αυτούς την τηλεκπαίδευση. Φευ! Κουμάντο κάνει η κερδοφορία των εμπόρων της γνώσης και όχι η υγεία των εργαζόμενων.
Η επιστολή
Εχουμε διανύσει κάτι λιγότερο από έξι περίπου μήνες μαθημάτων αυτή τη σχολική χρονιά και το Υπουργείο Παιδείας δεν έλαβε καμία πρωτοβουλία για την προστασία των εκπαιδευτικών που ανήκουν στις ευπαθείς ομάδες, παρά τις επαναλαμβανόμενες επιστολές διαμαρτυρίας από όλες τις Ομοσπονδίες και τους συλλόγους όλων των βαθμίδων, δημοσίων και ιδιωτικών εκπαιδευτικών.
Να θυμίσω ότι η Υπουργός Παιδείας την περσινή σχολική χρονιά στο πλαίσιο των μέτρων για την αντιμετώπιση του COVID-19 συνυπέγραψε ΚΥΑ η οποία προέβλεπε ότι οι ευπαθείς ομάδες των εκπαιδευτικών, που έχουν τις προϋποθέσεις, θα έπρεπε-με τη σύμφωνη γνώμη του γιατρού τους- να μην προσέρχονται στο σχολείο τους, αλλά να εκτελούν τα καθήκοντα τους από το σπίτι για λόγους προστασίας.
Αναρωτιέται κανείς τι άλλαξε σε διάστημα ενός χρόνου (και ενώ τα κρούσματα έχουν πολλαπλασιαστεί) και το Υπουργείο δεν έκανε τίποτε αυτή τη φορά για να προστατεύσει τους εκπαιδευτικούς που ανήκουν στις ευπαθείς ομάδες. Αντιθέτως, έκανε το ακριβώς αντίθετο. Με μόνη δικαιολογία τον εμβολιασμό και τα σελφ τεστ υπέβαλε τους εκπαιδευτικούς σε δοκιμασία επιβίωσης. Και εδώ πρέπει να επισημάνω ότι είναι άδικο, αθέμιτο και ενάντια στα ανθρώπινα δικαιώματα να δουλεύει κάποιος με σοβαρά προβλήματα υγείας ή και αναπηρία και να υποχρεώνεται να κινδυνεύει, επειδή το αρμόδιο Υπουργείο δεν του αναγνωρίζει ότι είναι σαφώς πιο ευάλωτος από έναν υγιή συνάδελφο του.
Πόσο αναξιοπρεπές είναι άλλωστε να ζητάς το αυτονόητο από την πολιτεία ενώ αντιμετωπίζεις παρά πολλές δυσκολίες καθημερινά με το πρόβλημα υγείας σου, την ίδια στιγμή που το σύνθημα για τα μέτρα που προωθούνταν κάθε φορά ήταν, κατά βάση, η προστασία των ευάλωτων, ευπαθών συμπολιτών μας. Προφανώς όμως εξαιρουμένων των εκπαιδευτικών που μπαίνουν σε τάξεις 40 τμ με 28-29 μαθητές που στην πλειονότητά τους δεν είναι εμβολιασμένοι. Βεβαίως, και αυτοί που είναι πλήρως εμβολιασμένοι μπορούν κάλλιστα να μεταφέρουν αλλά και να κολλήσουν τον ιό. Μπορώ να το επιβεβαιώσω από πρώτο χέρι καθώς είμαι μια τέτοια περίπτωση, εμβολιασμένος και με τις τρεις δόσεις. Επίσης, λόγω της αναπηρίας μου ήμουν προσεκτικός και τηρούσα σχολαστικά τις οδηγίες. Ωστόσο, ούτε τα σελφ τεστ αλλά ούτε και τα ράπιντ τεστ έδειχναν ότι είμαι θετικός παρά μόνο το μοριακό, όταν πλέον είχα συμπτώματα και αναγκάστηκα να νοσηλευτώ.
Προσπαθώ να παραμείνω ψύχραιμος, πέρα από τον αγώνα που δίνω να αναλάβω δυνάμεις και να ξεπεράσω το πρόβλημα, όσο σκέφτομαι όσους εκπαιδευτικούς είναι στην ίδια θέση με μένα, όμως αγανακτώ. Γνωρίζω συναδέλφους που σκέφτονται ακόμα και την παραίτηση, φοβούμενοι ότι με αυτές τις προϋποθέσεις θα είναι σχεδόν απίθανο να μην νοσήσουν.
Δεν μου αρέσει να κάνω μικροπολιτική ούτε να καταφεύγω σε κραυγές λαϊκισμού κι αυτό το ξέρουν όσοι με γνωρίζουν καλά. Αλλωστε όταν κείτεσαι στο κρεβάτι του νοσοκομείου με κορωνοϊό κι ένα βαρύτατο υποκείμενο νόσημα, δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει. Ομως δεν μπορώ να μην σκεφτώ ότι το Υπουργείο Παιδείας με εγκατέλειψε, αναγκάζοντάς με εδώ και εβδομάδες να παίζω τη ζωή μου κορώνα-γράμματα…
Εύχομαι υγεία σε όλες και όλες τις συναδέλφους, ιδίως σε όσες και όσους βρίσκονται στη δύσκολη θέση να ανήκουν σε ευπαθή ομάδα, και απευθύνω έκκληση στους αρμόδιους, αν έχει απομείνει ίχνος ανθρωπιάς και ευαισθησίας, να αναθεωρήσουν…
Μιχάλης Νικηφορίδης
Μέλος ΔΣ ΟΙΕΛΕ
Νεφροπαθής τελικού σταδίου
