«Θέλει η πουτάνα να κρυφτεί, μα η χαρά δεν την αφήνει», λέει η λαϊκή παροιμία. Και ο ΣΚΑΙ φρόντισε να την επιβεβαιώσει. Χρόνια στην πρωτοπορία της τρομοϋστερίας και της προώθησης της πιο απροκάλυπτης κατασταλτικής πολιτικής, πάντα στα χνάρια του δωσιλογισμού και του μοναρχοφασισμού, έσπευσε να υποδεχτεί με ιαχές χαράς το νέο νομοσχέδιο Χρυσοχοΐδη: «Ρύθμιση α λα Κουφοντίνα: Τέλος στη μεταγωγή τρομοκρατών σε Αγροτικές Φυλακές από Χρυσοχοΐδη» (βλ.).
Το νομοσχέδιο που παρουσίασε ο Χρυσοχοΐδης την Παρασκευή 31 Ιούλη στο υπουργικό συμβούλιο (έγινε με τηλεδιάσκεψη) φέρει τον προσχηματικό τίτλο
τίθενται αυστηρότερες προϋποθέσεις για τη μεταγωγή καταδίκων κρατούμενων στα Αγροτικά Καταστήματα Κράτησης και στην Κεντρική Αποθήκη Υλικού Φυλακών. Κατά συνέπεια, απαγορεύεται εφεξής η μεταγωγή σε Αγροτικές Φυλακές και στην Κ.Α.Υ.Φ. στους καταδικασθέντες για εγκλήματα τρομοκρατίας».
Πρόκειται για ad hoc ρύθμιση που αφορά τον Δημήτρη Κουφοντίνα, ο οποίος κρατείται στις αγροτικές φυλακές της Κασσαβέτειας, και τους Ηρακλή Κωστάρη και Βασίλη Τζωρτζάτο, που κρατούνται στην ΚΑΥΦ στον Κορυδαλλό.
Πέρα απ’ αυτό, όπως ανακοίνωσε ο Πέτσας, με το νομοσχέδιο «εισάγονται αυστηρότερες προϋποθέσεις για τη χορήγηση αδειών κρατουμένων, καθώς έχουν παρατηρηθεί αυξανόμενα περιστατικά παραβίασης των όρων της άδειας». Αυτή η διατύπωση μας προϊδεάζει για νομοθετική παρέμβαση που θα απαγορεύσει ρητά τις άδειες των πολιτικών κρατούμενων, για να μην εξαρτώνται οι αποφάσεις από Συμβούλια Φυλακής, εισαγγελείς και δικαστικά συμβούλια.
Και βέβαια, με την ευκαιρία, προσανατολίζονται σε μια γενικότερη αυστηροποίηση του πλαισίου για όλους τους κρατούμενους, ώστε η κατ’ ευφημισμόν σωφρονιστική πολιτική να προσαρμοστεί στο δόγμα «νόμος και τάξη». Να γίνει πιο «μαύρη», ασορτί με τη γενικότερη πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη και του… «σοσιαλιστή» Χρυσοχοΐδη.
Περιττεύει να θυμίσουμε πως οι πολιτικοί κρατούμενοι έκαναν «καλή χρήση» των αδειών που πήραν, διότι τις δικαιούνται. Και πως η μεταγωγή του Δ. Κουφοντίνα στις αγροτικές φυλακές της Κασσαβέτειας δεν ήταν κάποια χαριστική πράξη, αλλά δικαίωμά του που απορρέει από τον ισχύοντα Σωφρονιστικό Κώδικα.
Δεν υπήρξε, λοιπόν, κάποιο πρόβλημα που έρχεται να «θεραπεύσει» το νομοσχέδιο που ετοίμασε ο Χρυσοχοΐδης. Υπάρχει μόνο η ρεβανσιστική μανία της πιο «μαύρης» Δεξιάς, που από τη μια διακηρύσσει ότι «η δημοκρατία δεν εκδικείται» και από την άλλη δημιουργεί , τους οποίους αντιμετωπίζει ως ειδική κατηγορία «εχθρών του κράτους» και όχι ως «εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου», όπως τους αποκαλούσε όταν τους δίκαζε.
Δεν είναι η πρώτη φορά στη νεοελληνική ιστορία που αναπτύσσονται τέτοιες συμπεριφορές από τους διαχειριστές της αστικής εξουσίας. Οσοι και όσες αυτοπροσδιορίζονται ως επαναστάτες, αντικαπιταλιστές, αριστεροί, κομμουνιστές, δεν μπορούν να κλείνουν τα μάτια μπροστά σ’ αυτή την πραγματικότητα. Η κατασταλτική μανία του αστικού κράτους, ανεξάρτητα από το αν στρέφεται απέναντι σε λίγους ή ακόμα και έναν (Κουφοντίνα), που αποτελεί το στόχο για συγκεκριμένους λόγους (επειδή δεν κάνει δημόσια δήλωση μετάνοιας), . Και όλοι μαζί .
Ομως, οι συγκεκριμένες εκδηλώσεις της κατασταλτικής πολιτικής αφορούν και τους οπαδούς της αστικής δημοκρατίας, η οποία επανατοποθετείται στην πιο αντιδραστική βάση. Πρωτίστως τον νομικό κόσμο της χώρας, ο οποίος οφείλει να τοποθετηθεί με σαφήνεια, απαντώντας στο στοιχειώδες ερώτημα:
ΥΓ. Ο Πέτσας ανακοίνωσε ακόμα ότι: «Εισάγεται εξαίρεση από την αρμοδιότητα του Α.Σ.Ε.Π., αναφορικά με τη διαδικασία πρόσληψης υπαλλήλων του Προσωπικού Εξωτερικής Φρούρησης των Καταστημάτων Κράτησης, καθώς σοβαροί λόγοι δημοσίου συμφέροντος που αφορούν στην ασφάλεια των Καταστημάτων Κράτησης καθιστούν αναγκαία τη θεσμοθέτηση διαδικασιών που θα διασφαλίζουν την ταχεία κάλυψη των κενών οργανικών θέσεων». Τι σημαίνει αυτό; Οτι στο μηχανισμό εξωτερικής φρούρησης των φυλακών θα προσλαμβάνουν «τα δικά τους παιδιά», όπως γινόταν με τη Βασιλική Χωροφυλακή στα χρόνια μετά τον εμφύλιο πόλεμο. Για να δημιουργήσουν ένα σώμα πραιτοριανών, πιστών μαντρόσκυλων που θα εκτελούν εντολές χωρίς να ενδιαφέρονται για «τυπικότητες».
