Χθες, Κυριακή 26 Νοέμβρη του 2023, τρίτη μέρα της προσωρινής εκεχειρίας, οι Ταξιαρχίες Αλ-Κασάμ πραγματοποίησαν την κηδεία τεσσάρων στελεχών τους, που έπεσαν στον αγώνα.
Η ανακοίνωση της αντιστασιακής οργάνωσης ήταν λιτή:
Οι Ταξιαρχίες Αλ-Κασάμ τιμούν ορισμένους από τους ηρωικούς ηγέτες τους:
Μάρτυρας Διοικητής Αχμεντ Αλ-Γαντούρ (Αμπού Ανάς), μέλος του Στρατιωτικού Συμβουλίου και διοικητής της Βόρειας Ταξιαρχίας.
Και οι μάρτυρες και διοικητές:
Ο μάρτυρας διοικητής Ουαέλ Ρατζάμπ.
Ο μάρτυρας διοικητής Ρααφάτ Σαλμάν.
Ο μάρτυρας διοικητής Αϊμάν Σιάμ.
Ανήλθαν σε θέσεις ηρωισμού και τιμής στον πόλεμο της Καταιγίδας του Aλ-Ακσα. Δεσμευόμαστε στο Θεό ότι θα συνεχίσουμε στον δρόμο τους και ότι το αίμα τους θα είναι φως για τους μουτζαχεντίν και φωτιά κατά των κατακτητών.
Είναι ένας ιερός αγώνας νίκης ή μαρτυρίου
Ταξιαρχίες Μάρτυρα Izz al-Din al-Qassam – Παλαιστίνη
Εξίσου λιτή ήταν και η επικήδεια τελετή σε τέμενος της Γάζας. Δεν υπήρξε τιμητικό άγημα, προφανώς για να μην εκτεθούν μαχητές στον εχθρό.
Ομως ο λαός της Γάζας, μολονότι η ανακοίνωση έγινε λίγο πριν από την τελετή, πλημμύρισε τους δρόμους και άπλωσε τις σορούς των ηρώων σε μια μακρά πομπή-διαδήλωση, δείχνοντας το σεβασμό του σ’ εκείνους που χάνουν τη ζωή τους υπερασπιζόμενοι την πατρίδα τους.
O Αμπού Ανάς (κατά κόσμον Αχμεντ Αλ-Γαντούρ) υπήρξε από τους θρύλους της Αντίστασης. Οι σιωναζιστές τον κατηγορούσαν ότι ήταν αυτός που οργάνωσε την επιχείρηση αιχμαλωσίας του στρατιώτη τους Γκίλαντ Σαλίτ το 2006 (ως γνωστόν, αυτός έμεινε πέντε χρόνια σε αιχμαλωσία και στο τέλος οι σιωναζιστές αναγκάστηκαν να τον ανταλλάξουν με 1.027 παλαιστίνιους κρατούμενους). Φυσικά, η Αντίσταση δε δίνει πληροφορίες για τα στελέχη της που συμμετέχουν στη μια ή την άλλη επιχείρηση. Δε θέλει να τροφοδοτήσει με υλικό τις μυστικές υπηρεσίες του εχθρού. Οι σιωναζιστές προσπάθησαν να τον δολοφονήσουν τουλάχιστον τρεις φορές. Η γυναίκα του και η κόρη του σκοτώθηκαν κατά τη σιωναζιστική εισβολή στη Γάζα το 2014. Δημοσιογραφικές πληροφορίες αναφέρουν ότι δύο γιοι του έπεσαν στις μάχες της 7ης Οκτώβρη.
Ο Ουαέλ Ρατζάμπ ήταν διοικητής του τάγματος Μπέιτ Λάχια των Ταξιαρχιών Αλ-Κασάμ. Βετεράνος της Αντίστασης και αυτός.
Αυτό που πρέπει να σημειωθεί είναι πως οι Ταξιαρχίες Αλ-Κασάμ έχουν προετοιμαστεί οργανωτικά για να αντιμετωπίζουν τους θανάτους στελεχών τους. Αυτό αποδείχτηκε στην περίπτωση του θανάτου του Aχμεντ Αλ-Τζάμπαρι, αναπληρωτή γενικού διοικητή των Αλ-Κασάμ, δεύτερου στην ιεραρχία μετά τον Μοχάμεντ Αλ-Ντεΐφ. Ο Τζάμπαρι βομβαρδίστηκε μέσα στο αυτοκίνητό του τον Νοέμβρη του 2012 (αποτέλεσμα προδοσίας, προφανώς), οι σιωνιστές έστησαν τρελό πανηγύρι, όμως οι Ταξιαρχίες Αλ-Κασάμ, παρά τη σημαντική απώλεια, κάθε άλλο παρά αδυνάτισαν. Αντίθετα, δυνάμωσαν, όπως αποδείχτηκε και με την ιστορική εξαπόλυση της Καταιγίδας του Αλ-Ακσα, στις 7 Οκτώβρη, και με τις πολεμικές επιχειρήσεις τους κατά τη διάρκεια της χερσαίας εισβολής των νεοναζιστών.
Ετσι και τώρα, ούτε η απώλεια του διοικητή Αλ-Γαντούρ, που ήταν επικεφαλής στο μέτωπο του Βορρά, όπου δόθηκαν οι πιο σκληρές μάχες, ούτε οι απώλειες των άλλων διοικητών είχαν επίπτωση στην αποτελεσματικότητα της Αντίστασης στα πεδία των μαχών. Αντίθετα, όπως ακριβώς προέβλεπε ο σχεδιασμός, οι επιχειρήσεις της Αντίστασης πύκνωσαν και δυνάμωσαν. Οπως γίνεται σε κάθε οργανωμένο στρατό.
Να σημειώσουμε εδώ και τους πανηγυρισμούς των σιωναζιστών ότι σκότωσαν τον υπεύθυνο για τις εκτοξεύσεις πυραύλων των Αλ-Κασάμ, Αϊμάν Σιάμ. Δεν ξέρουμε τι θέση είχε στις Αλ-Κασάμ ο συγκεκριμένος διοικητής, ξέρουμε όμως πως μέχρι και την τελευταία μέρα πριν από την προσωρινή εκεχειρία, οι πύραυλοι «ταξίδευαν» προς τη σιωνιστικές πόλεις με την ίδια πυκνότητα και καταστροφική δύναμη όπως και όταν ζούσε ο διοικητής Σιάμ.
Στην περίπτωση των Αλ-Κασάμ η εκπαίδευση και ο επαγγελματισμός των μαχητών είναι αποτέλεσμα του τρόπου οργάνωσης και διοίκησης, στο σχεδιασμό και τη βελτίωση του οποίου στελέχη όπως ο Αλ-Ντεΐφ, ο Αλ-Τζάμπαρι, ο Αλ-Γκαντούρ είχαν καθοριστική συμβολή. Καρδιά, θάρρος γενναιότητα είχαν πάντοτε οι παλαιστίνιοι μαχητές, πλέον έχουν και πολύ καλή οργάνωση που τους δίνει υπεροχή στο πεδίο της μάχης απέναντι σε έναν βάρβαρο μεν στρατό, χωρίς καρδιά και ηθικό όμως.
