Με τα στερεότυπα που επικρατούν εδώ στην επί δεκαετίες «άκαπνη» Δύση, πολλοί θα δήλωναν ότι «έπεσαν από τα σύννεφα», αν μάθαιναν ότι αυτός ο νεαρός με το πλατύ χαμόγελο είναι ο «χασάπης των Μερκάβα», ένας από τους πιο διακεκριμένους μαχητές των αντιστασιακών δυνάμεων της Χεζμπολά.
Ο μάρτυρας Ιμπραχίμ Χουσεΐν Αμπντ Αλ-Νάμπι, γιος της Κακιάτ Αλ-Ζιστ, πόλης στο λιβανέζικο νότο, υπήρξε μαχητής της αντιαρματικής μονάδας της Αντίστασης.
Ηταν στη μονάδα των μαχητών που για μια ολόκληρη εβδομάδα αντιστάθηκαν με όλη τους τη δύναμη στις σιωναζιστικές δυνάμεις που προσπάθησαν να καταλάβουν την κωμόπολη Αλ-Χιάμ. Οι μαχητές της Λιβανέζικης Αντίστασης δεν υποχώρησαν ποτέ από το κέντρο της Χιάμ. Εφάρμοσαν με γενναιότητα το σχέδιο της διοίκησής τους και τελικά απώθησαν τον εχθρό, χτυπώντας τον και κατά την οπισθοχώρησή του, μέχρι και μέσα στον σιωνιστικό εποικισμό Μετούλα, όπου αποσύρθηκε ηττημένος.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ
Στα χαρακώματα, το Ισραήλ δυσκολεύεται στο πεδίο της μάχης του Λιβάνου
O Iμπραχίμ, γνωστός ήδη ως «Δουλφικάρ» (Δουλφικάρ ή Ζουλφικάρ: δίκοπο σπαθί της μεσανατολίτικης παράδοσης, με ιδιαίτερο συμβολισμό για τους σιίτες, διότι με τέτοιο πολεμούσε ο ιμάμης Αλί), εξαπέλυσε πολλούς κατευθυνόμενους αντιτάνκ πυραύλους, στοχεύοντας με ιδιαίτερη αποτελεσματικότητα τα Merkava των σιωνιστών, που προσπαθούσαν να κινηθούν προς την Αλ-Χιάμ. Ετσι, οι συμμαχητές του του έδωσαν νέο προσωνύμιο: «Ο χασάπης των Μερκάβα».
Πριν από μερικές μέρες, το λιοντάρι της μάχης στη Χιάμ έπεσε μάρτυρας στα περίχωρα της κωμόπολης. Πρόλαβε να δει τον εχθρό να αποσύρεται ντροπιασμένος και είμαστε σίγουροι ότι το πλατύ χαμόγελο φώτιζε το πρόσωπό του μέχρι τις τελευταίες στιγμές του.
Ο Ιμπραχίμ ήταν ανιψιός του μάρτυρα Χουσάμ Αμπντ Αλ-Νάμπι. Ονόματα που σ’ εμάς δεν λένε κάτι, στο λαό του Λιβάνου, όμως, και στους μαχητές της Αντίστασης λένε πολλά. Δεν είναι υπερήρωες του Χόλιγουντ. Είναι απλοί άνθρωποι, από πολύ νέοι μέχρι μεσήλικες. Ανθρωποι που αγαπούν τη ζωή και θέλουν να ζήσουν ειρηνικά στον τόπο τους, να αγαπήσουν και να αγαπηθούν, να γιορτάσουν με τους συγγενείς και τους φίλους τους, να δουλέψουν και να χτίσουν ένα σπίτι για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους.
Οταν, όμως, ο εχθρός εισβάλλει στη γη τους, επειδή υπερασπίζονται τον παλαιστινιακό λαό, τ’ αδέρφια τους, αυτοί οι απλοί άνθρωποι γίνονται θεριά ανήμερα. Επειδή ξέρουν και θέλουν να χαμογελούν στη ζωή, δε φοβούνται το θάνατο.
