Μπορεί η καταδικαστική απόφαση για τη δολοφονική επίθεση του Ισραήλ στο Στόλο της Ελευθερίας, μια απόφαση που επιτεύχθηκε στη σύνοδο των 22 κρατών της Οργάνωσης για τη Συνεργασία και την Οικοδόμηση Μέτρων Ασφαλείας στην Ασία (CICA), που έγινε στην Ισταμπούλ, και υπερψηφίστηκε σχεδόν ομόφωνα (21 κράτη ψήφισαν υπέρ, ενώ το 22ο είναι το ίδιο το Ισραήλ), να φαίνεται σε ορισμένους ότι σηματοδοτεί μια νέα περίοδο διπλωματικών πιέσεων στο Ισραήλ, όμως ας σκεφτούμε πόσες τέτοιες αποφάσεις πάρθηκαν για να πεταχτούν στον κάλαθο των αχρήστων μόλις κόπασε ο θόρυβος.
Πιο πρόσφατο παράδειγμα η έκθεση Γκόλντστοουν (ενός σιωνιστή δικαστή που αναγκάστηκε να παραδεχτεί τα εγκλήματα πολέμου των Σιωνιστών στη Λωρίδα της Γάζας). Η έκθεση αυτή ψηφίστηκε ακόμα και από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Τι έγινε τελικά; Διανοήθηκε κανείς να παγώσει τις εμπορικές σχέσεις με το Ισραήλ (πέρα από ορισμένα αραβικά κράτη); Οι Σιωνιστές πουλάνε κανονικότατα τα προϊόντα τους ακόμα και σε αραβικές χώρες (π.χ. Ιορδανία, Αίγυπτος). Η Αίγυπτος, που ψήφισε την καταδικαστική απόφαση του CICA, την ίδια στιγμή παρεμπόδισε τη διέλευση οικοδομικών υλικών προς τη Λωρίδα της Γάζας!
Κλειδί για να αναγκαστούν οι Σιωνιστές να σταματήσουν τον αποκλεισμό εξακολουθεί να παραμένει το διεθνές κίνημα αλληλεγγύης. Αλλωστε, ακόμα και η απόφαση του Ισραήλ να εξετάσει το ενδεχόμενο χαλάρωσης του αποκλεισμού, βάσει ενός βρετανικού σχεδίου, δεν έγινε μετά από «διεθνείς διπλωματικές πιέσεις», αλλά χάρη στο αίμα των αγωνιστών του Στόλου της Ελευθερίας…
