Συντάκτης: Eksegersi.gr

Υπό τον έλεγχο της κρατικής εταιρίας πετρελαίου Petrole-os de Venezuela πέρασαν από την 1η Απριλίου δύο κοιτάσματα πετρελαίου που είχαν παραχωρηθεί με παλιότερες συμφωνίες στη γαλλική εταιρία Total και την ιταλική Eni. Η κυβέρνηση Τσάβες προχώρησε σ’ αυτό το βήμα ύστερα από τις άκαρπες διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο πλευρών να καταλήξουν σε συμφωνία. Σε συνέντευξή του στις 3 Απριλίου ο υπουργός Πετρελαίου της χώρας Ραφαέλ Ραμίρεζ ανακοίνωσε ότι «οι δύο αυτές εταιρίες αρνήθηκαν να προσαρμοστούν στους νόμους μας, γι αυτό τα δύο κοιτάσματα περνούν υπό τον πλήρη και απόλυτο έλεγχο της Petroleos de Venezuela». Με βάση παλιότερες συμφωνίες, 32 κοιτάσματα πετρελαίου είχαν παραχωρηθεί για εκμετάλλευση σε ιδιωτικές εταιρίες. Ομως την περασμένη χρονιά η κυβέρνηση Τσάβες τις χαρακτήρισε παράνομες και νομοθέτησε τη μετατροπή τους σε «μεικτές εταιρίες», στις οποίες η Petroleos de Venezuela θα ελέγχει το 60 – 80 %. Παράλληλα, επέβαλε σημαντική αύξηση στη φορολογία των ιδιωτικών εταιριών. Για παράδειγμα,…

Η έγκριση του νόμου για το «Συμβόλαιο Πρώτης Πρόσληψης» (CPE) από το συνταγματικό δικαστήριο και η επικύρωσή του από τον Σιράκ (με δύο ελάσσονος σημασίας τροποποιήσεις, που αφορούν τη μείωση της δοκιμαστικής περιόδου από δύο σε ένα χρόνο και την απαίτηση από τους εργοδότες να δίνουν κάποια εξήγηση σε περίπτωση απόλυσης, όχι όμως και να την αιτιολογήσουν τεκμηριωμένα, όπως απαιτείται από την εργατική νομοθεσία) δείχνουν ότι η κυβέρνηση δεν θα κάνει πίσω τόσο εύκολα. Ισως περιμένει την εκτόνωση του κινήματος βασιζόμενη στην κόπωση και τις διακοπές του Πάσχα, εφόσον τα συνδικάτα συνεχίζουν να ελέγχουν την κατάσταση ώστε να μην «εκτραχηλινθεί» σε επικίνδυνες για το σύστημα καταστάσεις. Παρολαυτά, οι κινητοποιήσεις συνεχίζονται και οι καταλήψεις στα Πανεπιστήμια κρατούν ακόμα (68 Πανεπιστήμια βρίσκονταν σε κατάληψη στις 2 Απρίλη, σύμφωνα με την Ενωση των Γάλλων Φοιτητών, UNEF, έναντι 69 που ήταν στις 27 Μάρτη), ενώ κατά την ημέρα δράσης της 4ης Απρίλη σημειώθηκε παρόμοια…

«Θέλεις να εκδόσεις ένα διάταγμα να βοηθήσεις τους φτωχούς, τους ιθαγενείς, τα λαϊκά κινήματα, τους εργάτες… αλλά υπάρχει πάντα ένας άλλος νόμος. Ενα άλλο εμπόδιο. Είναι γεμάτο από εμπόδια που σημαίνει ότι δε μπορείς να αλλάξεις τα πράγματα από το προεδρικό μέγαρο. Αισθάνομαι δέσμιος των νεοφιλελεύθερων νόμων». Τάδε έφη ο νεοεκλεγείς πρόεδρος της Βολιβίας, Εβο Μοράλες, τη στιγμή που ο στρατός και η αστυνομία καταλάμβανε τα τέσσερα αεροδρόμια της χώρας σε μια προσπάθεια να σταματήσει η απεργία των εργαζομένων. Οι εργαζόμενοι απαιτούσαν να παραιτηθεί ο πρόεδρος της εταιρίας κατηγορώντας τον ότι την ωθεί στην χρεοκοπία για να πετύχει το ξεπούλημά της και ζητούσαν να γίνει πλήρης εθνικοποίησή της. Σήμερα, μόνο το 48% των μετοχών ανήκει σε βολιβιανά χέρια, ενώ η πλειοψηφία ελέγχεται από ξένους επενδυτές. Σύμφωνα με το BBC (31/3), ο Μοράλες φέρεται να δήλωσε ότι δεν είναι δυνατή η εθνικοποίηση, κριτικάροντας τόσο τους απεργούς, που «θέτουν σε κίνδυνο αποχαρακτηρισμού…

Η βία και η τρομοκρατία που επικρατούν στο Ιράκ, ιδιαίτερα μετά την επίθεση στο σιιτικό τέμενος στη Σαμάρα, έχουν αναγκάσει περισσότερους από 40.000 ανθρώπους να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους σε διάφορες περιοχές το τελευταίο διάστημα, σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα την 1η Απριλίου το ιρακινό υπουργείο Μετανάστευσης. Υπολογίζεται ότι εκτοπίζονται κάθε μέρα περίπου 1.000 άνθρωποι και ο αριθμός αυτός αναμένεται να αυξηθεί το επόμενο διάστημα. Σε έκθεση που έδωσε στη δημοσιότητα στις 29 Μαρτίου η Διεθνής Οργάνωση για τη Μετανάστευση, με έδρα τη Γενεύη, υπολογίζει τους εκτοπισμένους σε 30.000 και επισημαίνει ότι η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη στο κεντρικό και στο νότιο Ιράκ. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ιρακινού υπουργείου Μετανάστευσης 600 περίπου εκτοπισμένοι έχουν καταφύγει στην πόλη Τιγκρίτ και 8.000 στη Νατζάφ. Ολοι ζουν σε πρόχειρα στρατόπεδα και δέχονται βοήθεια από τοπικές ανθρωπιστικές οργανώσεις, από την Κοινωνία της Ιρακινής Ερυθράς Ημισελήνου και απλούς πολίτες. Περίπου 3.000…

Πολύ θα ήθελε το στρατοκρατικό καθεστώς της Τουρκίας να απαλλαγεί από το κουρδικό αγκάθι, έλα όμως που ούτε η σύλληψη του πάλαι ποτέ ηγέτη του ΡΚΚ, Αμπντουλάχ Οτζαλάν, ούτε το χτύπημα των ένοπλων οργανώσεων στη νοτιοανατολική Τουρκία ήταν αρκετά για να εμποδίσουν ένα νέο ξέσπασμα βίας. Τα τελευταία γεγονότα ξεκίνησαν μετά τη κηδεία 14 μελών του ΡΚΚ, την προηγούμενη Τρίτη, που είχαν σκοτωθεί σε συγκρούσεις με τον τούρκικο στρατό. Οι διαδηλώσεις εξαπλώθηκαν γρήγορα σε πολλές πόλεις της ΝΑ Τουρκίας, από το Ντιάρμπακιρ μέχρι τη Σινώπη και το Κιζίλκεπερ, στα σύνορα με τη Συρία, φτάνοντας το Σαββατοκύριακο μέχρι την Ισταμπούλ, με αποτέλεσμα 16 νεκρούς, γύρω στους 360 τραυματίες (από τους οποίους 199 ήταν μπάτσοι) και 720 συλληφθέντες, από τους οποίους οι 418 θα δικαστούν.   Ο Ερντογάν εμφανίστηκε σκληρός, με τον αέρα ενός αδίσταχτου ηγέτη, κάνοντας λόγο για «προδότες που θάφτηκαν από την Ιστορία και τώρα βιώνουν τους τελευταίους σπασμούς τους»,…

Η δολοφονία ανώτατου στελέχους των «Λαϊκών Επιτροπών Αντίστασης» την προηγούμενη Παρασκευή, που άναψε νέα εστία συγκρούσεων μεταξύ Χαμάς και Φατάχ, και οι ισραηλινές επιθέσεις στη Λωρίδα της Γάζας, με ταυτόχρονες αντεπιθέσεις με ρουκέτες από τις Ταξιαρχίες Μαρτύρων του Αλ-Ακσά, και την ένοπλη πτέρυγα των Λαϊκών Επιτροπών Αντίστασης, συνθέτουν το σκηνικό στην Παλαιστίνη μετά από την ολοκλήρωση των πολιτικών ανακατατάξεων με τη νίκη της Χαμάς και του Καντίμα σε Παλαιστίνη και Ισραήλ.   Για πρώτη φορά, ο νέος Παλαιστίνιος πρωθυπουργός Ισμαήλ Χανίγια δήλωσε τόσο ξεκάθαρα ότι θα πρέπει να μπει ένα τέλος στην «αναρχία και το χάος» που επικρατεί στη Λωρίδα της Γάζας και απαίτησε από τους ενόπλους να αποσυρθούν από τους δρόμους της Γάζας. Αυτή η απαίτηση του Χανίγια, όμως, δεν εισακούστηκε από τη Φατάχ (όπως δεν εισακούονταν από τους μαχητές της Χαμάς οι ανάλογες απαιτήσεις της προηγούμενης κυβέρνησης), ένοπλοι μαχητές της οποίας παρέλασαν στην πόλη της Γάζας αψηφώντας την…

Ποπ-όπερα της εργατικής τάξης χαρακτήρισε η πρωταγωνίστρια Σούζαν Σάραντον αυτή την ταινία και μεις σπεύσαμε να τη δούμε μήπως και πραγματικά ήταν έτσι. Μόνο που δεν ήταν. Ηταν ένα σουρεαλιστικό μιούζικαλ με ήρωες καθημερινούς ανθρώπους που ερωτεύονται, προδίδουν και αστειεύονται. Με μερικές καλές στιγμές, αλλά απογοητευτικό στο σύνολό του. Ελένη Σταματίου

Μια κριτική ματιά στο βερμπαλισμό και την υποκρισία της βολεμένης αριστερής διανόησης του δυτικού κόσμου, που όταν ανακαλύπτει ότι δεν έχει τα κότσια να υπερασπιστεί τον ακτιβισμό της, αυτοοικτίρεται, πισωγυρίζει και μπερδεύει τα αυτονόητα: ότι π.χ. η κοινωνία χωρίζεται σε ανταγωνιστικές τάξεις. Στη δανέζικη αυτή ταινία ένας αριστερίζων καθηγητής κοινωνιολογίας βρίσκεται στην ανάγκη να εγκαταλείψει τη βολεμένη οικογενειακή του ζωή και να σταθεί στο πλευρό μιας πρώην μαθήτριάς του και νυν ερωμένης του, που έχει εμπλακεί στο φόνο ενός αστυνομικού, μετά από έφοδο σ’ ένα εργοστάσιο. Ομως, πίσω από την προσπάθεια του καθηγητή να «καθαρίσει» δικονομικά την υπόθεση της ερωμένης του κρύβεται όχι η πάλη για ιδέες αλλά η αγωνία για την πορεία της προσωπικής του ζωής. Ολα καταρρέουν και στοιχίζονται πίσω από την παρακμή και το βόλεμα μιας αδιάφορης κοινωνίας. Ελένη Σταματίου

Η ζωή ενός Βαπτιστή ιερέα και της οικογένειάς του αναστατώνεται, όταν ένας νεαρός λατινικής καταγωγής, που μόλις τελείωσε τη θητεία του στο ναυτικό, καταφθάνει στη πόλη τους και αναζητά στο πρόσωπο του εφημέριου τον πραγματικό του πατέρα. Για ευνόητους λόγους, ο ιερέας αρνείται ν’ αναγνωρίσει την ύπαρξη του γιου του, με απρόβλεπτες συνέπειες. Η ταινία αυτή φέρνει στο νου τον «Απόστολο» του Ρόμπερτ Ντυβάλ, αφού διαπραγματεύεται στην ουσία το ίδιο θέμα: την υποκρισία που χαρακτηρίζει τους λειτουργούς των διαφόρων θρησκευτικών δογμάτων. Υποκρισία που εδράζεται στην άρνηση των φυσικών νόμων και των ανθρώπινων ενστίκτων, με αποτέλεσμα αφού αυτά δε γίνονται αποδεκτά και δεν εκλογικεύονται να βγαίνουν στην επιφάνεια ανεξέλεγκτα και στην πιο άγρια μορφή τους. Φυσικά, η χριστιανική θρησκεία, που θεωρεί την αμαρτία προϋπόθεση για την αγιότητα, δεν αφήνει παραπονεμένους τους θεράποντές της, αφού όσα εγκλήματα κι αν κάνει κανείς υπάρχει πάντα η συγχώρεση. Αυτό κι αν είναι υποκρισία!!! Υπολογισμοί, καθωσπρεπισμός,…

Για μια ακόμη φορά, η στήλη βρίσκεται στην ανάγκη να υπερασπιστεί τον προπονητή του Παναθηναϊκού, αν και λίγο ετεροχρονισμένα, για τις δηλώσεις του σχετικά με τις ευρωπαϊκές δυνατότητες του Παναθηναϊκού, στις οποίες σύγκρινε το σήμερα με την εποχή που ο Παναθηναϊκός έφτασε στον τελικό του Γουέμπλεϊ.   Ο Μαλεζάνι σε συνέντευξή του στο Playboy αναφέρει: «Δυστυχώς στο ποδόσφαιρο υπάρχουν δυο αποτελέσματα. Το οικονομικό και το αγωνιστικό. Στο οικονομικό δεν μπορούμε να ανταγωνιστούμε τις μεγάλες ομάδες του εξωτερικού. Οι ελληνικές ομάδες δεν επενδύουν τόσο σωστά κατά τη γνώμη μου». Απαντώντας στην ερώτηση δημοσιογράφου, ότι ο Παναθηναϊκός το 1971 έφθασε σε ευρωπαϊκό τελικό τόνισε: «Ηταν άλλοι καιροί. Υπήρχε ισορροπία. Πρέπει να ξεχάσουμε εκείνους τους καιρούς. Ακόμη και η πόλη μου, η Βερόνα, κέρδισε το πρωτάθλημα κάποτε, τώρα όμως είναι αδύνατον. Κάποτε το έπαιρνε η Κάλιαρι, η Σαμπντόρια. Αυτό τελείωσε. Μόνο οι ομάδες που ξοδεύουν παίρνουν πρωτάθλημα. Είναι πολύ πιο σοβαρό το γεγονός…

«Είδα το χάρο με τα μάτια μου» ή αλλιώς «Το δράμα του ΜΑΤά». Αυτό το έργο προσπάθησε να παίξει ο ΜΑΤάς Αθανασόπουλος, καταθέτοντας για δεύτερη μέρα στο έκτακτο τρομοδικείο του Κορυδαλλού. Ο Αθανασόπουλος ήταν ο ένας από τους δύο σκοπούς και προσπαθούσε ντε και καλά να αποδείξει, ότι τραυματίστηκε από την αμυντική χειροβομβίδα που ο κομάντο της 17Ν πέταξε μετά τη ρουκέτα, ώστε να δημιουργήσει πανικό και να μπορέσει να διαφύγει η ομάδα (που προφανώς υπήρχε για κάλυψη) χωρίς να την κυνηγήσουν οι ΜΑΤάδες (η εκτόξευση της ρουκέτας έγινε από κοντινή προς το στόχο απόσταση). Η χειροβομβίδα, βέβαια εξερράγη κάτω από το αυτοκίνητο (στο λάστιχό του) και τα θραύσματά της δε θα μπορούσαν να χτυπήσουν κανένα (όπως και έγινε άλλωστε), όμως ο Αθανασαόπουλος έπρεπε σώνει και καλά να αποδείξει ότι χτυπήθηκε από τη χειροβομβίδα. Και τι αποδείχτηκε; Επεσε κάτω, μετά την έκρηξη, και χτύπησε τον καρπό του. Οπότε φτάσαμε στο…

Με την έναρξη της διαδικασίας η Γιάννα Κούρτοβικ επανήλθε στο ζήτημα που είχε προκύψει στην προηγούμενη. Με μια αναλυτική τοποθέτηση, έθεσε ευθέως ζήτημα για τη στάση του προέδρου και της εισαγγελέα, θυμίζοντας τα όσα έχουν γίνει. Σε συντομία το «κατηγορητήριο» της συνηγόρου ήταν το εξής:   Απαγορεύσατε συστηματικά ερωτήσεις μας προς τους μάρτυρες. Προστατεύσατε ισχυρούς παράγοντες της χώρας, συγκεκριμένα τον Βαρδινογιάννη. Ασκήσατε πιέσεις σε μάρτυρες για να εκμαιεύσετε τις απαντήσεις που θέλατε και όταν δεν πήρατε τις απαντήσεις που θέλατε, φτάσατε στο σημείο να τους απειλήσετε. Προεξοφλήσατε την αναγνώριση από μάρτυρες. Είπατε σε μάρτυρα, ότι αυτός που πας να αναγνωρίσεις λείπει. Μας είπατε ότι δεν σας ενδιαφέρουν τα κίνητρα και ότι δεν θα διερευνήσετε τον πολιτικό χαρακτήρα των ενεργειών. Κι όταν διαμαρτυρήθηκαμε και σας είπαμε ότι μας ωθείτε σε αποχώρηση, μας είπατε «να αποχωρήσετε». Μας ενδιαφέρει όχι ο τύπος αλλά η ουσία. Μας ενδιαφέρει αν έχετε την αγωνία να ψάξετε…

ΥΠΟΘΕΣΗ ΜΑΤ ΧΑΡ. ΤΡΙΚΟΥΠΗ Δεν άρεσε καθόλου στην εισαγγελέα της έδρας ο τρόπος που κατέθετε ο πρώτος μάρτυρας κατηγορίας, που ήταν ο επικαφαλής της διμοιρίας των ΜΑΤ που χτυπήθηκε με ρουκάτα από τη 17Ν στο πάρκινγκ της Χαριλάου Τρικούπη, στις 2 Νοέμβρη του 1991. Γιατί δεν της άρεσε; Επειδή είπε «θέλω να είμαι επιεικής», επειδή δε φόρτωσε την κατάθεσή του με φανταστικά στοιχεία, επειδή δεν έδειξε πάθος και δεν έβγαλε μίσος, επειδή απάντησε ότι δεν ήξερε τι σκοπό είχαν οι δράστες. Ετσι, σχεδόν κραυγάζοντας, η κ. Κουτζαμάνη, αφού πρώτα του είπε χαιρέκακα ότι «καλώς τον τιμώρησε η υπηρεσία του» τότε, άρχισε να τον πιέζει, σχεδόν να τον απειλεί, για να πει ότι οι δράστες είχαν ανθρωποκτόνο πρόθεση. «Δεν είναι εμφάνιση αστυνομικού αυτή», έλεγε και ξανάλεγε.   Αυτή η προκλητική στάση της εισαγγελέα προκάλεσε θύελλα διαμαρτυριών από την υπεράσπιση. Πρώτος διαμαρτυρήθηκε ο Σ. Φυτράκης. Ακολούθησαν η Γ. Κούρτοβικ, ο Α. Κωνσταντάκης,…

Η Λιούμπη, μια νεαρή ρωσίδα, έρχεται στην Ελλάδα και προσλαμβάνεται σαν οικιακή βοηθός σ’ ένα μικροαστικό σπίτι. Η παρουσία της εξωθεί τους κατοίκους του σπιτιού σε συμπεριφορές που αποκαλύπτουν τη μίζερη και κυνική ελληνική πραγματικότητα. Εξαιρετική η ιδέα που τροφοδότησε το σενάριο της Λάγιας Γιούργου, μόνο που ένα τέτοιο καυτό θέμα απαιτεί ένα πιο ριζοσπαστικό χειρισμό. Η σκηνοθέτιδα, επικεντρώνοντας την προσοχή της στον ατελέσφορο έρωτα της Ρωσίδας και του νεαρού γιου της οικογένειας, χάνει την ουσία και την ευκαιρία να χτυπήσει καίρια την καρδιά του κτήνους: το ρατσισμό, τις σχέσεις εκμετάλλευσης, το νεοπλουτισμό και αμοραλισμό που χαρακτηρίζει την ελληνική κοινωνία. Καλή η προσπάθεια, λοιπόν, αλλά… Ελένη Σταματίου

Οπως και η πρώτη ταινία (1992) του Πολ Βερχόφεν, το «Βασικό ένστικτο 2» στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στην αισθησιακή παρουσία της Σάρον Στόουν, χωρίς την οποία και οι δύο ταινίες δεν θα είχαν ιδιαίτερο νόημα. Οι αστυνομικές και ψυχολογικές παράμετροι είναι δευτερεύουσας σημασίας. Αν, τώρα, κάποιοι θεωρούν ότι η γοητεία και ο εντυπωσιακός χαρακτήρας μιας μοιραίας γυναίκας είναι αρκετοί λόγοι να δει κανείς μια ταινία, εμάς δεν μας πολυπέφτει λόγος. Ελένη Σταματίου

Αδίστακτος νεαρός μπράβος προδίδει την εμπιστοσύνη του αφεντικού του, όταν αρνείται να σκοτώσει τη φιλενάδα του που τον απατά, με αποτέλεσμα ν’ αρχίσει ένας κύκλος ωμής βίας και αίματος, που ολοένα μεγαλώνει. Στην παράδοση του άγριου (ενός μεγάλου τμήματός του τουλάχιστο) κορεατικού σινεμά, η ταινία αυτή θέλει να βαδίσει στα χνάρια του Παρκ Τσαν Γουκ και του «Old boy». Μόνο που υπάρχει μια διαφορά: Ο Παρκ Τσαν Γουκ έχει πάντα κάτι ουσιώδες να πει πίσω από τις καταιγιστικές εικόνες. ΥΓ: Δυο λόγια για τις υπόλοιπες ταινίες που βγαίνουν. Στο «Σαμσάρα» αναφερθήκαμε σε προηγούμενο φύλλο. Αφορά το δίλημμα ενός νέου μπρος στην πνευματική βουδιστική ζωή και τις εγκόσμιες απολαύσεις. Το «Τρέξε γρήγορα» είναι από τις πιο ηλίθιες αστυνομικές περιπέτειες που είδαμε τελευταία. Το «Lassie» είναι μια αρκετά καλή παιδική ταινία. Τέλος, βγαίνει το «Tickets» των Κεν Λόουτς – Αμπάς Κιαροστάμι – Ερμάνο Ολμι, με θέμα τρεις διαπλεκόμενες ιστορίες που διαδραματίζονται μέσα…

Λαμπρό μάθημα πολιτικού οπορτουνισμού παρέδωσε ο Περισσός, με την ομιλία της γενικής γραμματέα του Αλ. Παπαρήγα, στο πολιτικό μνημόσυνο για τον Γ. Ράλλη, που έγινε στη Βουλή στις 22 Μάρτη. Το θέμα αυτό καθαυτό δεν είναι μείζον, όμως η στάση ενός πολιτικού κόμματος ακόμα και στα ελάσσονα ζητήματα δείχνει τη φύση του. Οταν γίνεται μια πολιτική εκδήλωση στη Βουλή, κατεξοχήν χώρο πολιτικών αντιπαραθέσεων, η οποία αφορά μάλιστα έναν κορυφαίο αστό πολιτικό παράγοντα, περιμένεις ν’ ακούσεις πολιτικές κουβέντες. Ν’ ακούσεις την πολιτική αποτίμηση για την ιστορική διαδρομή του προσώπου στο οποίο αναφέρεται η εκδήλωση. Ειδικά όταν πρόκειται για νεκρό πολιτικό αντίπαλο, απαιτείται συγκροτημένη και νηφάλια τοποθέτηση για τη δράση του, χωρίς ύβρεις, αλλά και χωρίς την παραμικρή ωραιοποίηση. Στο κάτω-κάτω, στη Βουλή μιλάς, σε πολιτικό αναφέρεσαι. Δεν αναφέρεσαι σε κάποιον καλλιτέχνη ή επιστήμονα. Ιδού τώρα ο πολιτικός οπορτουνισμός σε απλά βήματα: ΒΗΜΑ ΠΡΩΤΟ: Αποφεύγεις να μιλήσεις για την πολιτική διαδρομή του…

♦ Carotte Patate Epinards (C.P.E – Σύμβαση Πρώτης Εργασίας). Arre tez Vosalades –Δεν θέλουμε τη σαλάτα σας Οικολογικό το συνθηματάκι. Διότι η σαλάτα τους είναι γεμάτη διοξίνες. (Η μόνη υγιεινή σαλάτα είναι η χωριάτικη μας λένε οι ρεπόρτερ του αρμόδιου υπουργείου. Θέλουν να υπονομεύσουν τη χώρα, τους θεσμούς και το σύστημα). Το κυρίως πιάτο γεμάτο διοξίνες κι αυτό.  Περιέχει τον κόκορα. Το εθνικό σύμβολο των Γάλλων. Τη γαλή επίσης. Αλλά από διοξίνη κάργα. Για τους κολασμένους των προαστίων δεν περιέχει τίποτα. Μάλλον κάτι έχει. Υπομονή και ξανά υπομονή. Τι προτιμάτε; Διοξίνη ή υπομονή; Οι Γάλλοι προτιμούν αγώνα. Για καλύτερη σαλάτα; Για καπιταλισμό χωρίς διοξίνες; Οικολογικό καπιταλισμό; Η πορεία θα το δείξει. Αλλωστε, μέσα στον αγώνα βγαίνουν τα πιο χρήσιμα συμπεράσματα. Μέσα στον αγώνα φουντώνουν οι προβληματισμοί. Μεταβάλλονται τα δεδομένα. Βρίσκουν έδαφος οι ριζοσπαστικές ιδέες. Πού ‘σαι παιδί, πιάσε μια χωριάτικη ακόμη. ♦ Κανείς δεν μπορεί να ζήσει με 550 ευρώ…

Keep working La banlieu: «Nous arrivons» Ζούμε ήδη στη φωλιά του κούκου… Θρησκεία-Οικογένεια-Πατρίς – μας τυρανούν ακόμα – και οι τρεις Love in a trash can (στους καιρούς αυτούς) ♦ «… σκουπιδοσάκκουλα ηγέτες/ να πεοθηλάζουν/ ηδονιζόμενοι/ του καπιταλισμού τη συγχώνευση…» (Γ. Βλάχος: «Δεν έχω visa για την ελευθερία»). ♦ Του είπαν να σχολιάσει την ακρίβεια κι αυτός άρχισε να λέει ποιος gamao υπουργός ήτανε που τον ανέφεραν ακόμα και οι Financial Times (Κουλούρης σε Χατζηνικολάου, ALPHA TV, 25/03/06). (Γίγαντα Κίμωνα!) ♦ «Banlieue, Lendemains de Revolte» (Τα προάστεια: η επομένη της εξέγερσης). Ενα μικρό βιβλιαράκι (160 σελίδες) που «ψάχνει» την πολιτική διάσταση της εξέγερσης των κολασμένων των προαστείων του Παρισιού. ♦ Γαλλία – Ελλάδα: προάστεια – προαστεία και προαστειακός… ♦ Σε αγαστή συνεργασία κράτος και εκκλησία στο… Αφγανιστάν: πολύ συγκινηθήκαμε από την εκπομπή (Σάββατο βράδυ) «HELLENIC AID» όπου παρήλασαν παπάδες, Ντόρες, γαλονάδες, τραυματισμένα παιδάκια για να μας «πείσουν» για τον ανθρωπιστικό…

Αγαπητά μου παιδιά Επιχειρώντας μια σύνδεση με τα προηγούμενα (όπως αρμόζει σε ταινίες και επιστολές που αναφέρονται σ’ αυτές), ας ξεκινήσω μ’ ένα απόσπασμα από την δήλωση της Ann Hansen στο δικαστήριο, πριν από την ανακοίνωση των ποινών. Πρόκειται για μια χιλιοπαιγμένη – όπως λέγαμε – ταινία όπου μόνο τα πρόσωπα και τα ονόματα αλλάζουν, που τη φορά αυτή εκτυλίχθηκε στον Καναδά, με ηρωίδα την Αμεση Δράση (ομωνυμία με την εκ Γαλλίας εξαδέλφη) – προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Καταστολής 1983: «Τα δικαστήρια, καμιά σχέση δεν έχουν με την δικαιοσύνη και η φυλακή είναι το μέρος όπου τιμωρούνται τα θύματα αυτής της κοινωνίας. Το σύστημα δικαιοσύνης είναι στην πραγματικότητα ένα σύστημα αδικίας, τοποθετημένο μέσα στο ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον. Το κοινοβούλιο είναι το μέρος όπου κάποιοι φτιάχνουν νόμους υπέρ των μεγάλων επιχειρήσεων, των πλούσιων και του status quo. Οι αστυνομικοί προσλαμβάνονται για να επιβάλλουν τους νόμους, τα δικαστήρια δημιουργήθηκαν για να διώκουν αυτούς…