Για μια ακόμη φορά, η στήλη βρίσκεται στην ανάγκη να υπερασπιστεί τον προπονητή του Παναθηναϊκού, αν και λίγο ετεροχρονισμένα, για τις δηλώσεις του σχετικά με τις ευρωπαϊκές δυνατότητες του Παναθηναϊκού, στις οποίες σύγκρινε το σήμερα με την εποχή που ο Παναθηναϊκός έφτασε στον τελικό του Γουέμπλεϊ.
Ο Μαλεζάνι σε συνέντευξή του στο Playboy αναφέρει: «Δυστυχώς στο ποδόσφαιρο υπάρχουν δυο αποτελέσματα. Το οικονομικό και το αγωνιστικό. Στο οικονομικό δεν μπορούμε να ανταγωνιστούμε τις μεγάλες ομάδες του εξωτερικού. Οι ελληνικές ομάδες δεν επενδύουν τόσο σωστά κατά τη γνώμη μου». Απαντώντας στην ερώτηση δημοσιογράφου, ότι ο Παναθηναϊκός το 1971 έφθασε σε ευρωπαϊκό τελικό τόνισε: «Ηταν άλλοι καιροί. Υπήρχε ισορροπία. Πρέπει να ξεχάσουμε εκείνους τους καιρούς. Ακόμη και η πόλη μου, η Βερόνα, κέρδισε το πρωτάθλημα κάποτε, τώρα όμως είναι αδύνατον. Κάποτε το έπαιρνε η Κάλιαρι, η Σαμπντόρια. Αυτό τελείωσε. Μόνο οι ομάδες που ξοδεύουν παίρνουν πρωτάθλημα. Είναι πολύ πιο σοβαρό το γεγονός ότι η Τσέλσι βγήκε εκτός».
Δε νομίζω ότι υπάρχει λογικός άνθρωπος που ασχολείται με το ποδόσφαιρο στη σύγχρονη επαγγελματική μορφή του που να μπορεί να διαφωνεί με τα όσα υποστηρίζει ο Ιταλός. Το επαγγελματικό ποδόσφαιρο βασίζεται στο χρήμα και στις επενδύσεις των καπιταλιστών και οι όποιες επιτυχίες των ομάδων είναι άμεσα συνδεδεμένες με τα φράγκα που μπορούν να ξοδέψουν. Το παράδειγμα της Τσέλσι είναι χαρακτηριστικό. Η συγκεκριμένη ομάδα αποτελούσε μια μικρομεσαία δύναμη του αγγλικού πρωταθλήματος και είχε καμιά σαρανταριά χρόνια να πάρει κάποιο τίτλο. Οταν όμως την αγόρασε ο Αμπράμοβιτς και ξόδεψε ένα καράβι λεφτά για να πάρει ορισμένους από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές, η ομάδα άρχισε να κερδίζει τίτλους στην Αγγλία και να θεωρείται μια από τις κορυφαίες ομάδες στο Champions League. Μάλιστα, η αποτυχία της να συνεχίσει στην προκριματική φάση του θεσμού (αποκλίστηκε από την Μπαρτσελόνα) επιβεβαιώνει τα όσα υποστήριξε ο Μαλεζάνι, αφού παρά τα φράγκα που ξόδεψε δεν κατάφερε επί της ουσίας τίποτε. Φανταστείτε λοιπόν τις ελπίδες που έχουν οι ελληνικές ομάδες, οι οποίες όχι μόνο δεν ξοδεύουν για την απόκτηση πρωτοκλασάτων παιχτών, αλλά και συμμετέχουν σε ένα από τα πλέον υποβαθμισμένα πρωταθλήματα της Ευρώπης.
Παρά το γεγονός ότι αυτά που δήλωσε ο Μαλεζάνι είναι απόλυτα λογικά και σύμφωνα με τα σημερινά ισχύοντα στο ποδόσφαιρο, υπήρξαν έντονες αντιδράσεις από τους παλαίμαχους του Παναθηναϊκού, που θεώρησαν ότι με αυτά που είπε ο Ιταλός απαξίωσε το έπος του Γουέμπλεϊ. Η στάση των παλαίμαχων μας δίνει την αφορμή για ορισμένα σχόλια. Δομάζος, Καμάρας, και Αντωνιάδης ήταν από τους πρωταγωνιστές της επίθεσης εναντίον του νυν προπονητή του Παναθηναϊκού, τον οποίο χαρακτήρισαν υπάλληλο, αποτυχημένο που ψάχνει για δικαιολογίες, προπονητή που έχει κάνει μικρή ομάδα τον Παναθηναϊκό, ανιστόρητο που προσπαθεί να υποβαθμίσει τη μεγαλύτερη επιτυχία του ελληνικού ποδοσφαίρου σε συλλογικό επίπεδο και άλλα τέτοια.
Καταρχάς, να πούμε ότι όλοι αυτοί οι κύριοι που κόπτονται για την ιστορία του Παναθηναϊκού τα τελευταία χρόνια δεν έχουν βοηθήσει καθόλου την ομάδα και απλά κάνουν κριτική κάθε φορά που τα πράγματα στραβώνουν για τους πράσινους. Επιπλέον, σε καμιά περίπτωση δεν έχουν κάνει κριτική στην πολιτική των Βαρδινογιάννηδων να έχουν τον Παναθηναϊκό δεύτερο και απλά φροντίζουν να τα έχουν καλά μαζί τους και να απολαμβάνουν τα προνόμια του «παλαίμαχου». Από τη στιγμή λοιπόν που απαξιούν να ασχοληθούν με τα προβλήματα της ομάδας και ενδιαφέρονται μόνο για τα προνόμιά τους και την υστεροφημία τους, δεν δικαιούνται δια να ομιλούν, που θα έλεγε κι ο μακαρίτης ο Κουτσόγιωργας (άσε που λένε και μαλακίες). Εξάλλου, σε εμάς τους κομμουνιστές, το να επιδεικνύει κάποιος «παράσημα» του παρελθόντος, χωρίς αυτά να μπορεί να τα ανανεώσει σήμερα, δημιουργεί αποστροφή και όχι σεβασμό.
Το δεύτερο σημείο που θέλουμε να σχολιάσουμε είναι αυτή καθαυτή η επιτυχία του Γουέμπλεϊ. Η οπαδική προτίμηση της στήλης είναι γνωστή και συνεπώς δεν μπορούμε να κατηγορηθούμε για έλλειψη σεβασμού ή για προσπάθεια απαξίωσης της συγκεκριμένης επιτυχίας. Παρά ταύτα, δε μπορούμε να ξεχάσουμε τον τρόπο με τον οποίο έφτασε σε αυτή την επιτυχία ο Παναθηναϊκός. Η αγωνιστική υπέρβαση των πράσινων και οι επιτυχίες που σημείωσε στην αρχή της προσπάθειάς της η ομάδα ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία για τη χούντα, να την αξιοποιήσει στη λογική του «άρτος και θεάματα». Ο Γενικός Γραμματέας Αθλητισμού της χούντας, ο γνωστός και μη εξαιρετέος Ασλανίδης, έκανε τα πάντα προκειμένου να διευκολύνει την αγωνιστική προσπάθεια των πράσινων και να καρπωθεί την τελική επιτυχία. Αλλωστε, οι φήμες που συνοδεύουν την πρόκριση του Παναθηναϊκού στον τελικό κόντρα στον Ερυθρό Αστέρα μπορεί να μην έχουν αποδειχτεί, όσον αφορά την πλευρά της δωροδοκίας των Γιουγκοσλάβων, όμως είναι κάτι παραπάνω από σίγουρη η βοήθεια που είχαν οι πράσινοι στο παρασκήνιο, από τις ενέργειες της χούντας.
Το τρίτο στοιχείο που θα πρέπει να δούμε για να καταλάβουμε το νόημα των δηλώσεων του Μαλεζάνι είναι η χώρα καταγωγής του. Οι ιταλικές ομάδες ήταν, είναι και θα είναι στην ελίτ του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου και οι επιτυχίες τους στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις είναι συχνές. Αυτό έχει σαν συνέπεια όσοι ασχολούνται με το ποδόσφαιρο στη γειτονική χώρα να μη κοιτούν και να μην αρκούνται στις επιτυχίες του παρελθόντος, αλλά να προσπαθούν να βρουν τρόπους να συνεχιστούν οι επιτυχίες αυτές. Συνεπώς, η επιτυχία του Γουέμπλεϊ για ένα Ιταλό είναι μια από τις πολλές των ιταλικών ομάδων και δεν θα μπορούσε να έχει στη σκέψη και τη λογική του την ίδια βαρύτητα που έχει για εμάς. Αλλωστε, από τη στιγμή που στην κυβέρνηση βρίσκεται η Ν.Δ. του Κωστάκη του Καραμανλή, άπαντες θα πρέπει να σκεφτόμαστε όπως στη Θεσσαλονίκη. Οσοι έχουν ζήσει στη συμπρωτεύουσα ή την επισκέπτονται συχνά θα ξέρουν ότι οι κουλουράδες στην πλατεία Αριστοτέλους φωνάζουν «φρέσκο, πρωινό». Ας δούμε λοιπόν το σήμερα -και όχι μια στιγμιαία επιτυχία πριν 35 χρόνια- και με βάση αυτό να κρίνουμε. Αν στα παραπάνω συνυπολογίσουμε ότι στην εποχή του Γουέμπλεϊ συμμετείχαν στο Κύπελλο Πρωταθλητριών μόνο οι πρωταθλήτριες ομάδες και όχι οι περισσότερες από τις μεγάλες ομάδες της Ευρώπης καταλαβαίνουμε τη δυσκολία επανάληψης της επιτυχίας του Παναθηναϊκού.
Αντί λοιπόν να καθίσουμε και να ψάξουμε την ουσία των δηλώσεων του Ιταλού και να βρούμε τους τρόπους για να βγει από την πλήρη απαξίωση το ελληνικό ποδόσφαιρο, τον χαρακτηρίζουμε ιερόσυλο και αποτυχημένο υπάλληλο και απαιτούμε από το αφεντικό του να τον διώξει (κάποιοι ζήτησαν να τον διώξει με τις κλωτσιές), γιατί έβαλε στη σωστή της διάσταση μια επιτυχία 35 χρόνων. Ο Μαλεζάνι μπορεί σαν προπονητής να είναι με τεχνοκρατικά κριτήρια μια μετριότητα (άλλωστε γι’ αυτό δεν μπορεί να βρει δουλειά στη χώρα του), όμως για το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι χρήσιμος, αφενός γιατί είναι μια κλάση πάνω από τους Ελληνες προπονητές και αφετέρου γιατί η νοοτροπία που έχει μπορεί να δώσει μια «προωθητική σκέψη» στο ποδοσφαιρικό γίγνεσθαι της χώρας μας.
Κος Πάπιας
ΥΓ: Μπορεί ο Παναθηναϊκός να κατάφερε να προκριθεί στην προημιτελική φάση της Ευρωλίγκα στο μπάσκετ και να θεωρείται σχεδόν σίγουρη η συμμετοχή του Final-4, όμως η κριτική της στήλης δεν αλλάζει. Το μπάσκετ είναι το άθλημα των ψηλών και όποιος προσπαθεί να αποδείξει το αντίθετο θα πρέπει να αποβάλλεται από την μπασκετική οικογένεια. Οσο για τις επιτυχίες του Ομπράντοβιτς, αν προσπαθήσουμε να κάνουμε μια σύγκριση των επιτυχιών με τα φράγκα που έχουν χαλάσει οι Γιαννακόπουλοι, μάλλον θα απογοητευτούμε. Ο Σερβικός αθλητισμός, εξαιτίας της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας, περνάει μια σοβαρή κρίση, τόσο αγωνιστικά όσο και σε επίπεδο εξαγωγής προπονητικών ιδεών. Συνεπώς, όσοι ενδιαφέρονται να πάνε μπροστά το άθλημα θα πρέπει να ψάξουν αλλού και όχι στη γειτονική χώρα. Λόγω έλλειψης χώρου, περισσότερα για το μπάσκετ προσεχώς.
