«Είδα το χάρο με τα μάτια μου» ή αλλιώς «Το δράμα του ΜΑΤά». Αυτό το έργο προσπάθησε να παίξει ο ΜΑΤάς Αθανασόπουλος, καταθέτοντας για δεύτερη μέρα στο έκτακτο τρομοδικείο του Κορυδαλλού. Ο Αθανασόπουλος ήταν ο ένας από τους δύο σκοπούς και προσπαθούσε ντε και καλά να αποδείξει, ότι τραυματίστηκε από την αμυντική χειροβομβίδα που ο κομάντο της 17Ν πέταξε μετά τη ρουκέτα, ώστε να δημιουργήσει πανικό και να μπορέσει να διαφύγει η ομάδα (που προφανώς υπήρχε για κάλυψη) χωρίς να την κυνηγήσουν οι ΜΑΤάδες (η εκτόξευση της ρουκέτας έγινε από κοντινή προς το στόχο απόσταση). Η χειροβομβίδα, βέβαια εξερράγη κάτω από το αυτοκίνητο (στο λάστιχό του) και τα θραύσματά της δε θα μπορούσαν να χτυπήσουν κανένα (όπως και έγινε άλλωστε), όμως ο Αθανασαόπουλος έπρεπε σώνει και καλά να αποδείξει ότι χτυπήθηκε από τη χειροβομβίδα. Και τι αποδείχτηκε; Επεσε κάτω, μετά την έκρηξη, και χτύπησε τον καρπό του. Οπότε φτάσαμε στο αμίμητο: «Επεσα κάτω από τη λάμψη»!
Ο δεύτερος σκοπός (Σάββας) ήταν κάπως πιο προσεκτικός. Αυτός, λοιπόν, είπε ότι ο αυτοσχέδιος πυροσωλήνας είχε ένα καλώδιο δύο μέτρων, το οποίο κατέληγε σ’ ένα μπουτόν κουδουνιού από το οποίο έγινε η πυροδότηση. Κατά την εκτίμησή του, ήταν δύο άτομα. Ενας σκαρφαλωμένος πάνω στον τοίχο για να σκοπεύει και ένας που πυροδότησε. Αν, όμως, συνδυάσουμε την κατάθεσή του με το σενάριο της Αντιτρομοκρατικής (ο Χριστόδουλος από κάτω και ο Σάββας πατώντας όρθιος στους ώμους του να σκοπεύει με τη ρουκέτα, εν είδει ακροβατικού ντουέτου σε τσίρκο), θα πάμε σε τρία άτομα. Γιατί, βέβαια, εκείνος που κρατάει έναν ψηλό άντρα πάνω στους ώμους του, δε μπορεί ταυτόχρονα να πατάει και το μπουτόν. Ας αφήσουμε που ο τοίχος ήταν 3,5 μέτρα και δε μπορούσαν να φτάσουν με τίποτα σ’ αυτό το ύψος. Ας αφήσουμε που ένα τέτοιο ντουέτο δε μπορεί να σταθεροποιηθεί και να στοχεύσει.
Μύλος η κατάσταση. Το σενάριο δε βγαίνει με τίποτα. Ασε που το καλώδιο, σύμφωνα με την πραγματογνωμοσύνη, ήταν 75 εκατοστά και επομένως από κάτω ούτε ο Φασούλας δε θα μπορούσε να το πυροδοτήσει, όπως εύστοχα επεσήμανε ο «μπασκετόβιος» Α. Κωνσταντάκης. Είναι δεδομένο, ότι το μπουτόν το πάτησε αυτός που κρατούσε και το σωλήνα, όπως άλλωστε γίνεται και στο στρατό με τα ΠΑΟ. Ο μάρτυρας Σάββας, μάλιστα, παραδέχτηκε ότι η εκτόξευση μιας ρουκέτας δημιουργεί όγκο αερίων και ισχυρή ανάκρουση, γι’ αυτό και στο στρατό εκτοξεύουν γονατιστοί και με ανοιχτά τα πόδια. Οταν ο Α. Κωνσταντάκης του περιέγραψε το… ακροβατικό σενάριο, ο μάρτυρας έμεινε άφωνος και ουσιαστικά επιβεβαίωσε ότι δε μπορεί να ισχύει. Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι ήταν δύο άντρες 1,86, ο ένας πάνω στον άλλο, αυτός που ήταν πάνω θα έπεφτε με ορμή πίσω κατά την πυροδότηση, από την ανάκρουση του όπλου. Ούτε χειροβομβίδα θα μπορούσε να πετάξει, ούτε θα ήταν σίγουρος ότι κατά την πτώση του δεν θα τραυματιζόταν, ενδεχομένως σοβαρά. Το συζητάμε, όμως; Το σενάριο δε βγαίνει… μαθηματικά. Αν σκόπευαν όντας ο ένας πάνω στον άλλο, η ρουκέτα θα χτυπούσε τον τοίχο μπροστά τους και αυτούς τους ίδιους.
Στο θέμα της ανθρωποκτόνου ή μη πρόθεσης των δραστών, που τόσο απασχολεί, καθώς οι ΜΑΤάδες έρχονται προετοιμασμένοι να πουν ότι «ήθελαν να μας εξολοθρεύσουν όλους», την καλύτερη απάντηση έδωσε αυτός που έχει αναλάβει την πολιτική ευθύνη. Με σειρά ερωτήσεων προς το μάρτυρα Σάββα, ξεκαθάρισε ότι αν η 17Ν ήθελε να τους εξολοθρεύσει, είχε τον τρόπο και τα όπλα για να το κάνει.
Κουφοντίνας: Η 17Ν είχε άλλες ρουκέτες, είχε έναν πανίσχυρο πύραυλο ΚΟΜΠΡΑ, είχε μακρύκανα G3, είχε αυτόματα όπλα, είχε χειροβομβίδες, είχε μεγάλη ποσότητα εκρηκτικής ύλης, είχε ατομικά όπλα των 45 και 38 χιλιοστών; Θέλω να πω, με όλα αυτά δε θα μπορούσε να πετύχει καλύτερα αποτελέσματα;
Μάρτυρας: Δεν ξέρω
Κουφοντίνας: Με ρουκέτες, με μεγάλη ποσότητα εκρηκτικής ύλης, με βολές από υποπολυβόλα ή από G3, με βολές από ατομικά όπλα; Ο θαλαμίσκος από ένα άρμα μάχης τι όγκο έχει;
Μάρτυρας: Πρέπει να είναι λίγο μεγαλύτερος από ένα αυτοκίνητο ΙΧ.
Κουφοντίνας: Σε σχέση με τον όγκο της κλούβας, είναι πολλαπλάσιος ο όγκος της κλούβας; Γιατί όταν σ’ ένα μικρό χώρο, περιορισμένο χώρο, που επιπλέον περιβάλλεται από μια ισχυρή θωράκιση και δεν υπάρχει εκτόνωση, κάποια αέρια θα τεθούν σε θερμικά αποτελέσματα αμέσως. Σ’ ένα μεγάλο χώρο, μιας κλούβας, ιδιαίτερα αν αυτή βληθεί στο ανώτερο σημείο της υπάρχει διάχυση των θερμικών αποτελεσμάτων και γι’ αυτό άλλωστε δεν είχαμε και εγκαύματα στους ανθρώπους μέσα.
Ο Δ. Κουφοντίνας τοποθετήθηκε και συνολικά στην υπόθεση, με μια ακόμη πολιτική δήλωση, το πλήρες κείμενο της οποίας είναι το εξής:
«Στο σημείο αυτό θέλω να κάνω μια δήλωση, επειδή χθες, κατά την εξέταση αυτού του μάρτυρα, από ένα μέλος του δικαστηρίου ασκήθηκε κριτική στην οργάνωση. Η κυρία εφέτης στην πραγματικότητα επανέλαβε την κριτική που πλήρως και με έμφαση έχει επαναλάβει πολλές φορές η εισαγγελέας, η οποία συνοψίζεται σε μια πρόταση, ότι πώς μία επαναστατική οργάνωση, η οποία παλεύει για τα συμφέροντα των λαϊκών στρωμάτων, χτυπά μη υψηλόβαθμους αμερικανούς στρατιωτικούς και άνδρες των ΜΑΤ, οι οποίοι είναι φτωχά παιδιά από χωριό, που έχουν έρθει για ένα κομμάτι ψωμί. Δε θα επεκταθώ στην απόρροια αυτού του ισχυρισμού, μια απόρροια που υπονοείται σαφώς από αυτούς που τον εκφέρουν και συνεπάγεται αντικειμενικά, ότι μια επαναστατική οργάνωση που παλεύει για τα συμφέροντα των λαϊκών στρωμάτων δικαίως χτυπά υψηλόβαθμους αμερικανούς στρατιωτικούς και έλληνες πλουσίους, καπιταλιστές. Δε θα αναπτύξω αυτή την ενδιαφέρουσα απόρροια αυτού του ισχυρισμού. Θα μιλήσω στην ουσία αυτής της κριτικής.
Πράγματι, στον επιθετικό ληστρικό πόλεμο που διεξάγεται στο Ιράκ, τον διεξάγουν αυτό τον πόλεμο φτωχά παιδιά από τα λαϊκά στρώματα των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου υπάρχουν τεράστιες κοινωνικές ανισότητες και πάρα πολλοί φτωχοί, είτε της Νότιας και Κεντρικής Αμερικής. Φτωχοί άνθρωποι, οι οποίοι, για ένα κομμάτι ψωμί, όπως λέτε, πηγαίνουν εκεί και διεξάγουν αυτά τα εγκλήματα, ματοκυλούν τους λαούς του Ιράκ. Οι φωτογραφίες που έχουμε δει από τα άγρια βασανιστήρια του Αμπού Γκράιμπ έχουν γίνει από φτωχά παιδιά που πήγαν για ένα κομμάτι ψωμί, από μισθοφόρους οι οποίοι εγκληματούν σε βάρος των λαών της περιοχής. Αλλωστε, πάντα στους πολέμους δεν είναι τα παιδιά των πλουσίων που σκοτώνονται. Το κρέας για τα κανόνια το παρέχουν οι φτωχές τάξεις. Και οι Γερμανοί κατακτητές εδώ, οι ναζιστές, ήτανε μέλη του γερμανικού προλεταριάτου. Αυτοί που σκοτώνανε, που εκτελούσανε τους πατριώτες, ήτανε μέλη του γερμανικού προλεταριάτου.
Το ίδιο και στο εσωτερικό μιας χώρας, όπου διεξάγεται ένας κοινωνικός πόλεμος. Τις κοινωνικές συγκρούσεις δεν τις διεξάγουν για λογαριασμό των αστών και του κράτους τα παιδιά των πλουσίων. Τα παιδιά των φτωχών βάζουν μπροστά. Ο κοινωνικός τους ρόλος είναι αυτός ακριβώς. Δεν θα τον πω εγώ. Τον περιγράφει με δυο-τρεις προτάσεις το κύριο άρθρο της «Ελευθεροτυπίας» της Πέμπτης 16 Μαρτίου του 2006, που λέει «απάντησε με τα ΜΑΤ η κυβέρνηση στη χθεσινή γενική απεργία, προκαλώντας την οργή και των προσκείμενων στη Νέα Δημοκρατία συνδικαλιστών. Μιλά για «απρόκλητη επίθεση» για «αστυνομικούς που χτύπησαν με ιδιαίτερη σκληρότητα τους διαδηλωτές», «έφτασε στον αυταρχισμό και στα ΜΑΤ για να υπερασπιστεί τη λιτότητα, συμπορευόμενη με τους εργοδότες». Και όσοι δεν πείθονται, μας λέει παρακάτω, «οδηγεί –λέει- στην κοινωνική σύγκρουση με την ανοιχτά μεροληπτική υπέρ των εργοδοτών στάση της η κυβέρνηση, κλείνει τα μάτια στα υπερκέρδη των επιχειρήσεων και όποιος δεν πείθεται πείθεται με τα ΜΑΤ».
Αυτός είναι ο ρόλος των ΜΑΤ, τα οποία αποτελούν το σώμα των πραιτωριανών του καθεστώτος. Πρόκειται πράγματι για μισθοφόρους, για γενίτσαρους, για προδότες της τάξης τους, που χτυπούν και αντιτίθενται στα συμφέροντα της ίδιας τους της τάξης. Ενας άλλος μάρτυρας είπε ότι «κι ο πατέρας μου είναι συνταξιούχος» και του είπα «τόσο το χειρότερο, χτυπάτε τους πατεράδες σας, τα συμφέροντα των πατεράδων σας». Το σώμα των ΜΑΤ είναι το μακρύ χέρι του κράτους στις κοινωνικές συγκρούσεις. Υπερασπίζει τα συμφέροντα των πλουσίων ενάντια στα συμφέροντα των φτωχών. Τα μέλη των ΜΑΤ έχουν ακριβώς αυτή τη λειτουργία. Δεν έχουν καν τη δικαιολογία των απλών αστυνομικών. Οι απλοί αστυνομικοί, άμα τους ρωτήσετε εδώ, γιατί είναι στην Αστυνομία, θα σας πουν ότι δεν είναι μόνο για ένα κομμάτι ψωμί, αλλά γιατί επιτελούν, κατά τη γνώμη τους και κάποιο έργο. Και λένε μάλιστα, έχουνε τη δικαιολογία, ότι αυτοί δεν τιμωρούν, συλλαμβάνουνε τους παραβάτες, τους παραπέμπουν στη Δικαιοσύνη, η οποία τους τιμωρεί. Την περίπτωση των ΜΑΤ έχουμε μια λειτουργία τιμωρίας. Δηλαδή, τα ΜΑΤ απονέμουν δικαιοσύνη. Και μάλιστα όχι σύμφωνα με το ποινικό δίκαιο, που εξατομικεύει την ευθύνη και την ποινή, αλλά σύμφωνα με το δίκαιο των αστών, που χτυπάει μαζικά τους διαδηλωτές, τρομοκρατώντας και εκφοβίζοντας το λαό. Εκτοξεύοντας πλήθος δακρυγόνων κατά δικαίων και αδίκων, φτάνοντας μέχρι το σημείο να ρίξουν δακρυγόνα στο νοσοκομείο των Παίδων, σε άρρωστα παιδάκια δηλαδή. Αυτή είναι μια φασιστική πρακτική. Οταν οι απλοί αστυνομικοί ασκούν βία, έχουν τη δικαιολογία και γίνεται πραγματικά, ότι γίνεται ΕΔΕ, παραπέμπονται στα δικαστήρια, γίνεται κάποια δικαστική έρευνα έστω κι αν δεν τιμωρούνται ποτέ. Τα ΜΑΤ, όταν ασκούν μια άγρια βία, μια τρομοκρατική βία – θα σας δείξω μια φωτογραφία ενός συνταξιούχου εδώ πέρα, ο οποίος βρέθηκε με βαρύτατα τραύματα στο Γενικό Κρατικό, περιγράφει μάλιστα ότι τον έβαλαν κάτω «με χτυπούσαν και με πατάγανε. Είδα ότι το ίδιο έκαναν και σε μια γυναίκα και σ’ ένα άλλο παλικάρι που ήταν στο μπλοκ μας. Δεν τους προκάλεσε κανείς και δεν δημιουργήσαμε εμείς κανένα επεισόδιο». Ο ίδιος λέει ότι είπε στα ΜΑΤ – το είπα και χθες – «μη μας χτυπάς, είμαι απλά ένας συνταξιούχος, και μου φώναξε «γιατί δεν κάθεσαι στο σπίτι σου, ρε κωλόγερε;». Οταν λοιπόν ασκούν τέτοια άγρια βία τα ΜΑΤ, όχι μόνο δεν τιμωρούνται, δε γίνεται καμιά ΕΔΕ, αλλά δικαιολογούνται. Και μάλιστα, μια κορυφαία εκδήλωση αυτής είχαμε μέσα στη Βουλή το 1980, όταν έγινε μια άγρια σύγκρουση, όπου είχαμε εκατοντάδες τραυματίες και δύο νεκρούς διαδηλωτές, τον Κουμή και την Κανελλοπούλου, και τότε ο πρωθυπουργός βγήκε και είπε στη Βουλή δικαιολογώντας τους, ότι και ο αρχάγγελος κράταγε ρομφαία. Αυτό είπε, για την άγρια αυτή δολοφονία των δύο διαδηλωτών. Η συγκεκριμένη διμοιρία είχε συμμετάσχει σε όλες τις κοινωνικές συγκρούσεις εκείνη την περίοδο. Στους απεργούς των προβληματικών, στους απεργούς της ΕΑΣ, στους απεργούς της Ολύμπικ Κέτερινγκ, στο Νοσοκομείο Παίδων όπου, όπως σας είπα, έριξε και δακρυγόνα και κινδυνέψανε και παιδάκια, στις συγκρούσεις στο Πολυτεχνείο, όπου δακρυγόνα, όπως μας είπε και ένας μάρτυρας εδώ ότι είναι εύφλεκτα, ότι αν πέσουν σε ένα εύφλεκτο υλικό προκαλούν πυρκαγιά – η πρυτανεία, βέβαια, είναι γεμάτη από χαρτιά και άλλα εύφλεκτα αντικείμενα – στις συγκρούσεις στην Ομόνοια, όπου από δακρυγόνα των ΜΑΤ έπιασε φωτιά ο Κ. Μαρούσης κι είχαμε τους τέσσερις νεκρούς. Αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο χτυπήθηκε η συγκεκριμένη διμοιρία».
Στη συνέχεια διαβάστηκαν τα έγγραφα της δικογραφίας (μεταξύ τους και η προκήρυξη της 17Ν). Ο Γ. Γκουντούνας κατέθεσε και αναγνώστηκε πρόσφατη έκθεση του Συνήγορου του Πολίτη για τη χρήση δακρυγόνων, από την οποία προκύπτουν ανατριχιαστικά πράγματα για τη φύση των δακρυγόνων και την κατά κόρον χρήση τους από την ΕΛΑΣ (με την έκθεση ασχολήθηκαν πρόσφατα οι εφημερίδες, ενώ είναι διαθέσιμη στην ιστοσελίδα του στο). Επίσης, κατέθεσε εφημερίδες της εποχής, από τα ρεπορτάζ των οποίων (όλα επικαλούνται την Αστυνομία) φαίνεται ότι το σενάριο που κατασκεύασαν οι Διώτης – Σύρρος και έβαλαν στο στόμα του Χρ. Ξηρού) δε στέκεται με τίποτα. Είναι χαρακτηριστική μια φράση του προέδρου: «Αφού έχετε έναν τοίχο 3,5 μέτρα, τι τα θέλετε τα υπόλοιπα;»!
Τη Δευτέρα θα εξεταστεί η υπόθεση των Σεπολίων.
