Συντάκτης: Eksegersi.gr

Σε ξένες πλάτες φρόντισαν κάποιοι να κάνουν το κομμάτι τους (και την καβάντζα τους) κλέβοντας υπολογιστές από το Πολυτεχνείο Θεσσαλονίκης. Ξημερώματα Παρασκευής 24/5, την ώρα που στο χώρο του Πολυτεχνείου γινόταν πάρτι από το φοιτητικό σχήμα «Εl condor pasa», κάποιοι άλλοι πραγματοποιούσαν διάρρηξη στη νησίδα υπολογιστών του Τμήματος Πολιτικών Μηχανικών. Τα βλέμματα όλων ήταν στραμμένα στα δρώμενα του πάρτι και όχι στους χώρους του Πολυτεχνείου. Τι πιο ευνοϊκό για τους πλιατσικολόγους μας για να δράσουν; Βέβαια, η ευθύνη της κλοπής θα έπεφτε στις πλάτες των φοιτητών που είχαν αναλάβει τη διοργάνωση της εκδήλωσης στο χώρο του Πολυτεχνείου, αλλά «δε βαριέσαι; Αυτοί το πάρτι τους κι εμείς την πάρτη μας». Κάπως έτσι σκέφτηκαν.   Επιπρόσθετα, σε μια περίοδο που κυβέρνηση, αξιωματική αντιπολίτευση, καθηγητικό κατεστημένο και ΜΜΕ υπονομεύουν το άσυλο, μια τέτοια ενέργεια «χύνει νερό στο μύλο της αντίδρασης» (όπως θα έλεγαν και οι παλιοί επαναστάτες). Αλλά φαίνεται πως για τους πλιατσικολόγους…

Αφού ήδη ετοίμασαν ένα πόρισμα-έκτρωμα, στο πλαίσιο της αναμόρφωσης του νόμου-πλαίσιου για τα ΑΕΙ, με το οποίο δίνεται η χαριστική βολή στο Δημόσιο και Δωρεάν Πανεπιστήμιο, και το οποίο έχουν πλέον καταθέσει στο υπουργείο Παιδείας, οι «8 σοφοί» της Επιτροπής του Εθνικού Συμβούλιου Παιδείας ψάχνουν τώρα για «άλλοθι».   Το «άλλοθι», λέει, που το θέλουν για να εμπλουτίσουν τούτο το πόρισμά τους, τους το προσφέρουν απλόχερα τα εκπαιδευτικά συστήματα χωρών, που αναμόρφωσαν ήδη το νομοθετικό τους πλαίσιο συμμορφούμενες με τις υποδείξεις της διαδικασίας της Μπολόνια, είτε πήραν μέτρα προκειμένου να προσεγγίσουν τις απαιτήσεις του Κοινού Ευρωπαϊκού Χώρου Ανώτατης Εκπαίδευσης.   Τέτοιες χώρες είναι οι σκανδιναβικές χώρες, δηλαδή η Φινλανδία, Σουηδία, Δανία, Νορβηγία, καθώς και η Αυστρία, Ουγγαρία, Τσεχία, Πολωνία, Ιρλανδία, Εσθονία, Λιθουανία κ.λπ. Δηλαδή χώρες είτε με ιδιόμορφα και διαφορετικά γεωγραφικά, ιστορικά, πολιτιστικά χαρακτηριστικά από τη δική μας και πάντως με διαφορετική ιστορία στο χώρο του Πανεπιστήμιου από αυτή που…

Tην Πέμτη 23 Φλεβάρη, οι Γραμματίκας και Φριτς μαζί μ’ άλλα δύο υψηλόβαθμα στελέχη της PHILIP MORRIS, συναντήθηκαν για μια ακόμη φορά με τους εργατοπατέρες του Παπαστράτου. Eίναι μια καθιερωμένη πλέον πρακτική τους, να συναντιούνται μια φορά το μήνα και να «τα λένε» για τους στόχους της εταιρίας.   Σ’ αυτή τη συνάντηση -παρ’ ότι, όπως θα δούμε στη συνέχεια ανακοινώθηκαν σημαντικές αποφάσεις της εταιρίας- οι εργατοπατέρες του Παπαστράτου κράτησαν το στόμα τους κλειστό προσφέροντας για μια ακόμη φορά τις υπηρεσίες τους στα αφεντικά τους.   Oι αποφάσεις της εταιρίας, είναι οι ακόλουθες: Στο πλαίσιο του προγράμματος Clustering -μέχρι το 2008 θα έχουν γίνει όλες οι απαραίτητες προετοιμασίες για την εφαρμογή του- θα κλείσει το λογιστήριο του Παπαστράτου και θα μεταφερθεί στο εργοστάσιο της Kρακοβίας! Στους Γραμματίκα και Φριτς τέθηκε το ερώτημα: Θα ξαναζήσουμε αυτό που ζήσαμε με τις λεγόμενες εθελούσιες εξόδους; Aπάντησαν ότι η εταιρία δεν μπορεί να δεσμευτεί από τώρα…

Ενας Πασόκος βουλευτής (Μ. Στρατάκης) κατηγόρησε την κυβέρνηση επειδή δεν ναύλωσε πλοία από το εξωτερικό για να σπάσει την απεργία των ναυτεργατών. Πάγωσαν οι υπόλοιποι «πράσινοι» όταν τον άκουσαν, κράτησαν κάποιες αποστάσεις και άφησαν το θέμα να ξεχαστεί.   Η υπεύθυνη του τομέα Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Πολιτικής Καταναλωτών Αννα Διαμαντοπούλου έβαλε στο ίδιο τσουβάλι τη φασιστική πολιτική επιστράτευση της κυβέρνησης και τον αγώνα των ναυτεργατών και απεφάνθη: «Καταγγέλλουμε την πόλωση από κάθε πλευρά, τον αυταρχισμό και τις ακρότητες στη διαχείριση των μεγάλων κοινωνικών προβλημάτων. Η πόλωση και οι ακρότητες συσκοτίζουν τα πραγματικά προβλήματα και οδηγούν σε κοινωνικές εντάσεις, φέρνοντας τη μια ομάδα του πληθυσμού απέναντι στην άλλη»!   Δεν χρειάζεται να κάνουμε κανένα σχόλιο. Το ΠΑΣΟΚ για μια ακόμη φορά έδειξε ότι αποτελεί πιστό στυλοβάτη του καπιταλιστικού συστήματος. Αλλωστε, με τους ναυτεργάτες είχε προηγούμενα, αφού το 2001 είχε και η κυβέρνηση Σημίτη προχωρήσει στην πολιτική τους επιστράτευση.

Στον απόηχο των γεγονότων μιας κακοπαιγμένης φάρσας. Στον απόηχο της προηγούμενης Τρίτης, Τέταρτης και Πέμπτης στο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας. Ολοι όσοι στενοχωρηθήκαμε, θυμώσαμε, αντιδράσαμε σ’ αυτό το καραγκιοζιλίκι, όχι για να κάνουμε το κομμάτι μας, αλλά για να μη παραμυθιάζουμε εμείς οι ίδιοι τους εαυτούς μας. Στον απόηχο της ιλαροτραγωδίας που εξευτιλίζει τις έννοιες αγώνας, απεργία, περιφρούρηση, δίκιο του εργάτη. Στον απόηχο όλων αυτών που μετατρέπουν -και με δική τους ευθύνη βέβαια- ανθρώπους με αναφορές σε ύψιστα ιδεώδη, σε άβουλους χειροκροτητές και περιπατητές. Που μάλιστα εκείνη την ώρα της κοροϊδίας, του στησίματος, του χειροκροτήματος και του περιπάτου θέλουν να αισθάνονται ότι πραγματοποιούν μεγάλη αγωνιστική δράση.   Είναι καιρός να βάλουμε τα πράγματα κάτω. Είναι καιρός να μετρήσουμε ξανά και ξανά τις πολιτικές μας, τις δράσεις μας, τις πρακτικές μας. Είναι καιρός να αναζητήσουμε πολιτικές και δράσεις που θα βοηθήσουν να αναδειχτεί στην κοινωνική πραγματικότητα η αγωνία, η απαίτηση, η…

Τελικά, νίκησε ή ηττήθηκε η απεργία των ναυτεργατών; Αν ρωτήσεις ένα ναυτεργάτη, θα σου πει ότι ηττήθηκε. Μπορεί να σου δώσει οποιαδήποτε ερμηνεία (να καταγγείλει την κυβέρνηση, να βρίσει την ΠΝΟ, να παραπονεθεί για τη συμπαράσταση που ήταν μικρή κτλ.), όμως θα σου πει «χάσαμε». Δεν έχει λόγο να πει το αντίθετο. Δεν έχει λόγο να κοροϊδέψει τον εαυτό του. Ξεφυλλίζοντας όμως τις φυλλάδες της Αριστεράς, βρίσκεσαι σ’ ένα μαγικό κόσμο. Βρίσκεσαι μπροστά σε πανηγυρισμούς για τη μεγάλη νίκη. Ιδού εράνισμα λαμπρόν:   «Ανασύνταξη δυνάμεων, κλιμάκωση του αγώνα», «σμπαράλιασμα της πολιτικής επιστράτευσης», «κυβέρνηση, εφοπλιστές βγήκαν λαβωμένοι από την αναμέτρηση με τους ναυτεργάτες και την τάξη τους», «από σήμερα οι ναυτεργάτες οργανώνουν την κλιμάκωση του αγώνα τους» («Ριζοσπάστης»).   «Δυνάμεις του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ μαζί με το συνδικάτο λιμενεργατών συγκρούστηκαν με τις δυνάμεις καταστολής και πέτυχαν να μην αποπλεύσει κανένα πλοίο από το λιμάνι» («Δίκτυο Αυτόνομων Ριζοσπαστικών Αριστερών Σχημάτων», φοιτητική παράταξη…

Ο υφυπουργός Οικονομίας και Οικονομικών Σ. Τσιτουρίδης, που φέρει τον τιμητικό τίτλο «υπουργός Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας» πήρε πολύ σοβαρά το ρόλο του. Σπεύδοντας να καλύψει το έδαφος που χάθηκε με τις λαϊκίστικες τσιριμόνιες του «κόκκινου Πάνου», βγάζει στη φόρα τις πραγματικές προθέσεις της κυβέρνησης για το Ασφαλιστικό, παίρνοντας αυτός στις πλάτες του την υπόθεση και αφήνοντας στον Αλογοσκούφη το ρόλο του χειροκροτητή. Ο Αλογοσκούφης δεν έχει πλέον ανάγκη να πετάει μπηχτές και να ανοίγει το θέμα. Αρκείται να εκφράζει τη συμφωνία του με τα όσα λέει ο Τσιτουρίδης.   Εκείνο που κάνει ο Τσιτουρίδης είναι να ανοίξει το παιχνίδι και να καθορίσει την ατζέντα από τώρα, βάζοντας στο τραπέζι τα πιο βασικά ζητήματα του ασφαλιστικού: όρια ηλικίας συνταξιοδότησης και ύψος συντάξεων. Ταυτόχρονα, καθιστά σαφές ότι ρυθμίσεις θα γίνουν και κατά την τρέχουσα κυβερνητική θητεία. Μόνο διάλογο θα κάνουμε αυτή την τετραετία, έλεγε ο Παναγιωτόπουλος. «Δεν πρόκειται να κλείσουμε το…

Ενας ακόμη κόλαφος για το Πεντάγωνο είναι τα στοιχεία μιας έρευνας σχετικά με τις απόψεις των αμερικάνων στρατιωτών για το συνεχιζόμενο πόλεμο στο Ιράκ, που δόθηκαν στη δημοσιότητα στις 28 Φλεβάρη, κάποια από τα οποία αναφέρονται σε σχετικό ρεπορτάζ της εφημερίδας του αμερικάνικου στρατού «Stars & Stripes» (έκδοση Μέσης Ανατολής, 1/3/06) Η έρευνα πραγματοποιήθηκε από αμερικάνικη εταιρία, κατά παραγγελία του «Center for Peace and Global Studies» του Κολλεγίου Le Moyne, από τις 18 Ιανουαρίου μέχρι τις 14 Φεβρουαρίου, με προσωπική συνέντευξη, σε 944 αμερικάνους στρατιώτες που υπηρετούν στο Ιράκ. Σύμφωνα λοιπόν με την έρευνα, το 72% των αμερικάνων στρατιωτών που υπηρετούν στο Ιράκ πιστεύει ότι τα αμερικάνικα στρατεύματα πρέπει να φύγουν από τη χώρα μέσα σ’ ένα χρόνο. Από το ποσοστό αυτό, το 21% πιστεύει ότι πρέπει να αποχωρήσουν μέσα σε ένα χρόνο, το 22% πιστεύει ότι πρέπει να αποχωρήσουν μέσα σε έξι μήνες και το 29% πιστεύει ότι πρέπει…

Το αδιέξοδο με το οποίο βρίσκεται αντιμέτωπος ο Λευκός Οίκος στο Ιράκ και την αδυναμία του αμερικάνικου στρατού να καταστείλει την ιρακινή αντίσταση παρουσιάζει με τη γλώσσα των αριθμών η τελευταία έκθεση για την «ασφάλεια και τη σταθερότητα» στο Ιράκ, την οποία είναι υποχρεωμένο το Πεντάγωνο να καταθέτει κάθε τέσσερις μήνες στο Κογκρέσο. Την είδηση αλιεύσαμε από την εφημερίδα του αμερικάνικου στρατού «Stars & Stripes», που παραθέτει μερικά από τα στοιχεία της έκθεσης.   Σύμφωνα λοιπόν με την έκθεση του Πενταγώνου, στο τετράμηνο από τις 29 Αυγούστου του 2005 μέχρι τις 20 Ιανουαρίου του 2006 σημειώθηκε ο μεγαλύτερος αριθμός επιθέσεων μεταπολεμικά στο Ιράκ, περισσότερες από 550 επιθέσεις. Σημειωτέον ότι την περίοδο αυτή έγιναν οι βουλευτικές εκλογές στο Ιράκ (15 Δεκέμβρη) και μεσολάβησε ένα διάστημα που οι δυνάμεις της ιρακινής αντίστασης εφάρμοζαν μια άτυπη εκεχειρία.   Μόνο οι επιθέσεις που έγιναν στο τετράμηνο από τις 29 Ιουνίου μέχρι τις 26 Νοεμβρίου…

Την παραμονή της επίσκεψης Μπους στην Ινδία, όπου τον υποδέχτηκαν δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές σε πολλές πόλεις της χώρας με αντιαμερικάνικα συνθήματα, επέλεξαν οι μαοϊκοί αντάρτες για να δώσουν το πιο δυναμικό παρόν τους. Στις 28 Φλεβάρη, στην περιοχή Darmagura του κρατιδίου Chhattisgarh, ανατίναξαν με νάρκη ένα φορτηγό, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 55 και να τραυματιστούν τουλάχιστον 20 από τους επιβαίνοντες. Πρόκειται για μια από τις πιο πολύνεκρες επιθέσεις των ανταρτών τα τελευταία τριάντα χρόνια. Ολοι ανήκαν σε οργανωμένες ομάδες καταδίωξης των ανταρτών και επέστρεφαν από συνάντηση που είχε οργανωθεί από το κράτος.   Η περιοχή της Darmagura αποτελεί ένα από τα προπύργια του μαοϊκού αντάρτικου, που, όπως διακηρύσσει, πολεμά για τα δικαιώματα των φτωχών αγροτών και των ακτημόνων. Γι’ αυτό από την περασμένη χρονιά η κυβέρνηση του κρατιδίου άρχισε να οργανώνει, να χρηματοδοτεί και να εξοπλίζει ομάδες καταδίωξης των ανταρτών στις εξαθλιωμένες και υπανάπτυκτες περιοχές, όπου οι αντάρτες έχουν σημαντική απήχηση.  …

Εκτός από το δεύτερο Γκουαντανάμο, τη φυλακή στην αμερικάνικη βάση Μπαγκράμ, αυτές τις μέρες βρέθηκε στο προσκήνιο και η φυλακή Πολιχάρκι, η μεγαλύτερη φυλακή του Αφγανιστάν, λόγω της πολυήμερης εξέγερσης των κρατουμένων. Πρόκειται για φυλακή υψίστης ασφαλείας, που φιλοξενεί 2.000 κρατούμενους και βρίσκεται στα ανατολικά περίχωρα της Καμπούλ.   Η εξέγερση ξεκίνησε το απόγευμα του περασμένου Σαββάτου 25 Φλεβάρη και έληξε το απόγευμα της 1ης του Μάρτη. Ξέσπασε όταν οι κρατούμενοι υποχρεώθηκαν να φορέσουν ομοιόμορφες στολές, έντονου πορτοκαλί χρώματος. Μέχρι τότε επιτρεπόταν να φορούν πολιτικά ρούχα, αλλά ο κανονισμός άλλαξε μετά την απόδραση 7 ύποπτων Ταλιμπάν κρατούμενων, που αναμείχθηκαν στο πλήθος των επισκεπτών που έφευγαν. Η διοίκηση της φυλακής πιστεύει ότι στην απόδρασή τους βοήθησαν μέλη του προσωπικού ασφάλειας της φυλακής.   Η εξέγερση ξεκίνησε από το 2ο Μπλοκ της φυλακής, που φιλοξενούσε 1.350 από τους 2.000 κρατούμενους. Το Μπλοκ αυτό χωρίζεται σε τρεις τομείς. Στον ένα κρατούνταν περίπου 350…

Θέλει κανείς μεγαλύτερη απόδειξη για την υποκρισία των «διεθνών ανεξάρτητων οργανισμών» μετά την άρνηση του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου να δικάσει τον Μπλερ και τον Στρο για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, μετά από μηνυτήρια αναφορά του Δικηγορικού Συλλόγου της Αθήνας; Η απάντηση, που περιγράφεται αναλυτικά σε ολοσέλιδο δημοσίευμα της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία» (1/3/06), είναι πολύ παραπάνω από προκλητική. Είναι υβριστική για τα θύματα του ιμπεριαλιστικού πολέμου στο Ιράκ και όλους όσους αντιτίθενται σ’ αυτόν.   Τι απάντησε ο Εισαγγελέας; Οτι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις ώστε να ξεκινήσει μια εκτεταμένη έρευνα για τις παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων από τις βρετανικές δυνάμεις στο Ιράκ, γιατί τα εγκλήματα δεν ήταν «σοβαρά»!!! Κατά τον κύριο Εισαγγελέα, οι βόμβες μαζικής διασποράς δεν ανήκουν στα απαγορευμένα όπλα καθώς δεν χρησιμοποιήθηκαν εκτεταμένα σε αμάχους (αν τους ξέφυγε λίγο τι πειράζει;) και (κρατηθείτε) οι Ιρακινοί που έχουν υποστεί βασανιστήρια από τις συμμαχικές δυνάμεις στο Ιράκ, σύμφωνα με τα στοιχεία του…

Την εικόνα της σημαντικής ενίσχυσης της δύναμης των ισλαμιστών μαχητών και της κλιμάκωσης των επιθέσεων, με τη χρήση μεθόδων που δοκιμάστηκαν με επιτυχία στο Ιράκ, την οποία μεταφέρουν τους τελευταίους μήνες τα ρεπορτάζ των διεθνών ειδησεογραφικών πρακτορείων, επιβεβαιώνει μια έκθεση του Ινστιτούτου Ειρήνης των ΗΠΑ (USIP), που δόθηκε πρόσφατα στη δημοσιότητα. Η έκθεση αυτή, μεταξύ άλλων, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το 2005 το Αφγανιστάν ήταν πιο επικίνδυνο κατά κεφαλή για τα αμερικάνικα στρατεύματα από το Ιράκ. Συγκεκριμένα, την άνοιξη του 2005 οι απώλειες του αμερικάνικου στρατού, τραυματίες και νεκροί, είχαν φτάσει στις 1.6 ανά 1.000 στρατιώτες στο Αφγανιστάν έναντι 0.9 ανά 1.000 στρατιώτες στο Ιράκ. Το 2005 υπήρξε η πιο θανατηφόρα χρονιά για τον αμερικάνικο στρατό από το 2001 που έγινε η αμερικάνικη εισβολή στη χώρα. Οι απώλειές του έφτασαν στις 1.500 σε σύνολο 20.000 αντρών που υπηρετούν στο Αφγανιστάν, από τις οποίες οι 100 ήταν νεκροί κατά τη διάρκεια…

Η αδιαλλαξία των Σιωνιστών και οι αφόρητες πιέσεις του Αμπάς, ώστε να υποκύψει η Χαμάς στις συμφωνίες που έχει υπογράψει η Παλαιστινιακή Αρχή (ΠΑ) με το Ισραήλ, αποτελούν τα δύο μεγάλα εμπόδια που έχει να αντιμετωπίσει η Χαμάς στο δρόμο της για την κυβέρνηση. Οι επιθέσεις των Σιωνιστών έχουν ενταθεί τον τελευταίο καιρό, με αποκορύφωμα την εν ψυχρώ δολοφονία ενός ηγετικού στελέχους της Τζιχάντ με πύραυλο την ώρα που επέβαινε στο αυτοκίνητό του, στη Λωρίδα της Γάζας την περασμένη Τετάρτη, και τις συνεχιζόμενες επιθέσεις και επιδρομές στη Ναμπλούς και τη Τζενίν της Δυτικής Οχθης καθώς και τα προάστια της πόλης της Γάζας, όπου κατέστρεψαν κτίρια και συνέλαβαν «υπόπτους». Σε απάντηση, ένοπλοι μαχητές από τις Ταξιαρχίες Μαρτύρων του Αλ-Ακσά, τις Ταξιαρχίες Κουντς (της Τζιχάντ) και τις Ταξιαρχίες του Αμπού Αλί Μουσταφά (Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης) χτύπησαν εβραϊκούς εποικισμούς με ρουκέτες, προκαλώντας την οργή των Σιωνιστών που υποστήριξαν ότι…

Το ερώτημα, όμως, παραμένει και γίνεται ολοένα και πιο πιεστικό. Μαίνεται πράγματι εμφύλιος στο Ιράκ; Σύμφωνα με τα περισσότερα ΜΜΕ, η απάντηση είναι προφανώς θετική. «Σφάζονται μεταξύ τους» είναι το συμπέρασμα που βγαίνει από τον εκ του μακρόθεν παρατηρητή. Για ποια αντίσταση μιλάμε τότε; Αυτή ακριβώς είναι και η στόχευση της κατοχικής προπαγάνδας. Δεν υπάρχει αντίσταση αλλά φυλετικές και θρησκευτικές συγκρούσεις. Συγκρούσεις που μπορούν να σταματήσουν μόνο με την επίμονη δουλειά των… δυνάμεων κατοχής. Η ιστορία δεν είναι καινούργια. Τέσσερις μήνες μετά από την Πύρρειο νίκη των Αμερικάνων στο Ιράκ, τον Αύγουστο του 2003, δολοφονείται ο Μοχάμεντ Μπακίρ Αλ-Χακίμ, ο σιίτης ηγέτης του “Ανώτατου Συμβουλίου για την Ισλαμική Επανάσταση στο Ιράκ”, με βόμβα έξω από το Μαυσωλείο του Αλί στη Νατζάφ. Μαζί του σκοτώνονται 125 Ιρακινοί προσκυνητές. Οι Αμερικάνοι χρεώνουν την επίθεση στην Αλ-Κάιντα, η οποία το διαψεύδει με ανακοίνωσή της που δημοσιεύτηκε μετέπειτα.   Ομως, οι Αμερικάνοι δεν το…

Η βόμβα που κατέστρεψε τον θόλο του «χρυσού» τζαμιού του Ιμάμ Αλί στη Σαμάρα την προηγούμενη Τετάρτη (ενός από τα αρχαιότερα τζαμιά της χώρας, που συγκαταλέγεται στους πλέον ιερούς τόπους λατρείας των Σιιτών) δεν ήταν μόνο μια πράξη που οδήγησε στο θάνατο εκατοντάδες ανθρώπους μέσα σε μια βδομάδα στο Ιράκ. Παρότι αναίμακτη, ήταν η πιο προκλητική ίσως επιχείρηση που έγινε στα τρία χρόνια της αμερικανοβρετανικής κατοχής στη χώρα, με στόχο την πυροδότηση εμφυλίου πολέμου. Γιατί έπληξε κατευθείαν στο θρησκευτικό συναίσθημα των Σιιτών που, όπως έδειξαν και οι πρόσφατες δημοσιεύσεις των σκίτσων του Μωάμεθ, μπορεί να κινητοποιήσει περισσότερο κόσμο ακόμα και από αιματηρές επιθέσεις. Πράγμα που έγινε. Οι επιθέσεις αντεκδίκησης σε σουνιτικά τζαμιά και σε σουνιτικές περιοχές έχουν οδηγήσει σε ένα λουτρό αίματος που κανείς δεν ξέρει μέχρι σήμερα την ακριβή του έκταση, καθώς το παιχνίδι με τον αριθμό των νεκρών είναι μέρος του πολέμου της προπαγάνδας που θέλει να εμφανίσει…

Οσοι διατηρείτε καλές αναμνήσεις από τον «Ροζ Πάνθηρα» του 1963 με τον Πίτερ Σέλερς και τις πολλές συνέχειες αυτής της ταινίας που ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια σίγουρα θ’ απογοητευθείτε με τη φετινή έκδοχή της και τον πρωταγωνιστή της Στιβ Μάρτιν. Αν και αποπνέει κάτι από τη λάμψη και την ατμόσφαιρα της δεκαετίας του ‘60, το τελικό αποτέλεσμα είναι τουλάχιστον αδιάφορο. Το μόνο που διασώζεται είναι το αθάνατο μουσικό θέμα του Χένρι Μαντσίνι που ντύνει για όγδοη φορά τους τίτλους της έναρξης.   Ελένη Σταματίου  

Εχουμε ξαναπεί ότι πολλοί προσπάθησαν να μιμηθούν τα «Στιγμιότυπα» του Ρόμπερτ Ολτμαν. Με εξαίρεση το «Crash» του Πολ Χάγκις, όλα τα υπόλοιπα που είδαμε ήταν αποτυχίες. Η νορβηγική ταινία «Hawaii, Oslo» ανήκει σ’ αυτή την κατηγορία και απορεί κανείς πως κατάφερε να φτάσει στις περσινές συμμετοχές για Οσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Με δυσκολία ανασύρουμε στη μνήμη τις διασταυρούμενες ιστορίες μερικών ανθρώπων στο σύγχρονο Οσλο, παρότι πέρασαν μόλις επτά μέρες αφ’ ότου είδαμε αυτή την ταινία. Ελάχιστη έμπνευση και πολλή αφέλεια έκλεψαν δυο ώρες από τη ζωή μας και το μόνο που μας έμεινε ήταν η ένταση μερικών ωμών σκηνών να θυμίζουν τη ζούγκλα και τη δυστυχία που υπάρχει στις παρυφές ακόμα και των πιο ήρεμων μεγαλουπόλεων.   Ελένη Σταματίου  

Ο συγγραφέας του «Breakfast at Tiffany’s» αποφασίζει να γράψει ένα βιβλίο για το δολοφόνο Πέρι Σμιθ. Μετά από έξι χρόνια έρευνας και επαφών μαζί του, στοιχειώνεται από την ιστορία του και βυθίζεται σ’ ένα υπαρξιακό χάος, από το οποίο δεν ξαναβγήκε ποτέ. Ταυτόχρονα, εκδίδει το καλύτερο βιβλίο του που έμελλε να είναι και το τελευταίο του. Πέθανε είκοσι χρόνια αργότερα, εθισμένος στα ναρκωτικά, αλκοολικός και μόνος.   Ενσαρκωτής αυτής της μετρημένης, σεμνής βιογραφίας, ο ηθοποιός Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν. Ευτύχησε να δημιουργήσει τον καλύτερο ρόλο της καριέρας του, ερμηνεύοντας με την ψυχή του και έπειτα από εντατική μελέτη, την αμφιλεγόμενη προσωπικότητα του Καπότε. Η ερμηνεία του είναι και το μεγαλύτερου ατού αυτής της ταινίας. Ελένη Σταματίου

Η πορεία ενός ηλικιωμένου μοναχικού ανθρώπου προς το θάνατο και η Οδύσσειά του από νοσοκομείο σε νοσοκομείο στο σύγχρονο, αφιλόξενο Βουκουρέστι, είναι το θέμα μιας από τις πιο καλογυρισμένες, σφιχτοδεμένες και άρτιες ταινίες που είδαμε τον τελευταίο καιρό. Αν και γυρισμένη νύχτα στην κλούβα ενός ασθενοφόρου και στα «επείγοντα» τεσσάρων νοσοκομείων, η ταινία αυτή καθηλώνει με το ρυθμό της και ξαφνιάζει με τη λιτή και άψογη κινηματογράφηση, καθώς και με τις εκπληκτικές ερμηνείες των ηθοποιών. Αν κάπου μπάζει είναι ότι ο ρεαλισμός της ξεπέφτει πολλές φορές σε μια νατουραλιστική απεικόνιση της πραγματικότητας και επίσης της λείπει η «ένταση», η «οδύνη» και η «υπερβατική ατμόσφαιρα», που θα ‘πρεπε να συνοδεύει τις τελευταίες ώρες ενός ανθρώπου. Κατά τα άλλα, δε λείπουν οι αιχμές για το ρουμανικό σύστημα υγείας, για την έλλειψη επικοινωνίας και την αποξένωση των ανθρώπων, για τη μοναξιά του θανάτου. «Η Οδύσσεια του κ. Λαζαρέσκου» σίγουρα δεν είναι κανένα αριστούργημα,…