Η πορεία ενός ηλικιωμένου μοναχικού ανθρώπου προς το θάνατο και η Οδύσσειά του από νοσοκομείο σε νοσοκομείο στο σύγχρονο, αφιλόξενο Βουκουρέστι, είναι το θέμα μιας από τις πιο καλογυρισμένες, σφιχτοδεμένες και άρτιες ταινίες που είδαμε τον τελευταίο καιρό. Αν και γυρισμένη νύχτα στην κλούβα ενός ασθενοφόρου και στα «επείγοντα» τεσσάρων νοσοκομείων, η ταινία αυτή καθηλώνει με το ρυθμό της και ξαφνιάζει με τη λιτή και άψογη κινηματογράφηση, καθώς και με τις εκπληκτικές ερμηνείες των ηθοποιών. Αν κάπου μπάζει είναι ότι ο ρεαλισμός της ξεπέφτει πολλές φορές σε μια νατουραλιστική απεικόνιση της πραγματικότητας και επίσης της λείπει η «ένταση», η «οδύνη» και η «υπερβατική ατμόσφαιρα», που θα ‘πρεπε να συνοδεύει τις τελευταίες ώρες ενός ανθρώπου. Κατά τα άλλα, δε λείπουν οι αιχμές για το ρουμανικό σύστημα υγείας, για την έλλειψη επικοινωνίας και την αποξένωση των ανθρώπων, για τη μοναξιά του θανάτου. «Η Οδύσσεια του κ. Λαζαρέσκου» σίγουρα δεν είναι κανένα αριστούργημα, όμως, το ξαναλέμε, ανήκει στις ευχάριστες εκπλήξεις της φετινής κινηματογραφικής σεζόν.
Ελένη Σταματίου
