Συντάκτης: Eksegersi.gr

Aπό τις 8 Mάη του 2005 που κοινοποιήθηκε στους εργατοπατέρες του Παπαστράτου η 1599/2006 απόφαση του Mονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιά, με την οποία ακυρώνονται η έκτακτη γενική συνέλευση, η ξεπουληματική επιχειρησιακή συλλογική σύμβαση εργασίας και κατ’ επέκταση και οι ατομικές συμβάσεις εργασίας, αυτοί έχουν πάθει κρίση πανικού και κάνουν απανωτές κινήσεις απελπισίας προκειμένου να καλύψουν την ήττα που έχουν υποστεί από την AMEΣH ΔHMOKPATIA και τους εργάτες που έχουν συσπειρωθεί γύρω απ’ αυτή. Tαυτόχρονα βγήκαν ανοιχτά, φόρα παρτίδα, και στηρίζουν τις παράνομες και τρομοκρατικές απολύσεις εργατών, όπως του Π. Mπακάλη που αρνήθηκε να υπογράψει την τριτανακοπή κατά της απόφασης 1599/2006.   Στις 22 Mάη του 2006 κατέθεσαν εκπρόθεσμα έφεση κατά της δικαστικής απόφασης, η εκδίκαση της οποίας ορίστηκε για τις 2 Nοέμβρη του 2006. H έφεση αυτή, ως εκπρόθεσμη, θα κηρυχτεί άκυρη και η απόφαση 1599/2006 θα τελεσιδικίσει. Eτσι, η ΦIΛIΠ MOPPIΣ θα αναγκαστεί να επιστρέψει στους εργάτες τα κλεμμένα από…

Οπως είναι γνωστό, την προηγούμενη εβδομάδα ο Μπους παραδέχτηκε δημόσια, μιλώντας σε επιλεγμένο ακροατήριο (συγγενείς θυμάτων του πολεμικού χτυπήματος της 11ης Σεπτέμβρη), τη δημιουργία κρυφών φυλακών της CIA στην Ευρώπη, στις οποίες κλείνονταν κρατούμενοι που στη συνέχεια οδηγούνταν στο Γκουαντάναμο.   Ο πρόεδρος της επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων του Ευρωκοινοβούλιου Ελμαρ Μπροκ αναγκάστηκε να κάνει μια δήλωση, σύμφωνα με την οποία η Κομισιόν πρέπει να «προσεγγίσει» τις ΗΠΑ «για να πληροφορηθεί» σε ποιο μέρος της Ευρώπης υπάρχουν μυστικές φυλακές. Ομως, ο Γιοχάνες Λαϊτενμπέργκερ, εκπρόσωπος του προέδρου της Κομισιόν Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, που ρωτήθηκε σχετικά, απέφυγε να απαντήσει δηλώνοντας ότι χρειάζονται περισσότερες λεπτομέρειες για το αίτημα του κ. Μπροκ. Συμπλήρωσε δε και κάτι παπαριές περί «ξεκάθαρης υποστήριξης από την Κομισιόν» στις έρευνες του Ευρωκοινοβούλιου και του Συμβούλιου της Ευρώπης, για να πείσει και τον πιο αφελή ευρωλάγνο, ότι έχει ήδη προσφερθεί στις ΗΠΑ και στις χώρες που συνεργάστηκαν μαζί τους για τη…

Μετά από τρεις εκλογικές νίκες, αριθμό ρεκόρ για αρχηγό του Εργατικού Κόμματος, έφτασε το τέλος εποχής για τον Τόνι Μπλερ. Δεν είναι μόνο οι Λιβανέζοι που διαδήλωσαν άγρια εναντίον του στη Βηρυτό, όπου πήγε για να συναντηθεί μόνο με τον αμερικανόδουλο πρωθυπουργό Φουάντ Σινιόρα και η εχθρική υποδοχή που συνάντησε ακόμα και από κορυφαίους πολιτειακούς παράγοντες (ο πρόεδρος της Βουλής, με τον οποίο επρόκειτο να συναντηθεί, αναχώρησε από την πρωτεύουσα, αρνούμενος να τον συναντήσει, ενώ ο ανώτερος θρησκευτικός ηγέτης των Σιιτών τον χαρακτήρισε συνυπεύθυνο για τα εγκλήματα του Ισραήλ). Είναι και η μαζική αποδοκιμασία μέσα στο ίδιο του το κόμμα.   Μετά την παραίτηση 6 υφυπουργών, που ανάγκασε τον Μπλερ να δηλώσει ότι θα παραιτηθεί το 2007, μαζική αποδοκιμασία αντιμετώπισε στο πρόσφατο συνέδριο του Εργατικού Κόμματος από τις αντιπροσωπείες των Trade Unions, που σήκωναν πικέτες με τη λέξη «GO» (ΦΥΓΕ) και φώναζαν συνθήματα. Οι Εργατικοί έχουν ήδη έτοιμη τη διάδοχη…

Λίγες μέρες πριν από τη 5η επέτειο της 11ης Σεπτέμβρη, το διεθνές Think Tank (δεξαμενή σκέψης) «The Senlis Council» έδωσε στη δημοσιότητα μια έκθεση – καταπέλτη για το Λευκό Οίκο, 217 σελίδων, με τον τίτλο «Αφγανιστάν, πέντε χρόνια μετά: Η επιστροφή των Ταλιμπάν», στην οποία εκθέτει και εξηγεί εκτενώς τη σημερινή κατάσταση στο Αφγανιστάν και κάνει προτάσεις εξόδου από την κρίση στις εμπλεκόμενες πλευρές. Η έκθεση βασίστηκε σε έρευνα που έγινε στις επαρχίες Χέλμαντ, Κανταχάρ, Χεράτ και Νανγκαχάρ. Το «The Senlis Council» προσφέρει συμβουλευτικές υπηρεσίες σε κυβερνήσεις και άλλους ενδιαφερόμενους φορείς για την εξωτερική πολιτική και την ασφάλεια και διατηρεί γραφεία στις Βρυξέλες, στο Λονδίνο, στο Παρίσι και στην Καμπούλ, όπου διαθέτει 50 ερευνητές, οι οποίοι παρακολουθούν από κοντά τα τελευταία χρόνια τις εξελίξεις στο Αφγανιστάν. Οι εκτιμήσεις και τα συμπεράσματα που παρουσιάζονται στην τελευταία έκθεση του «Senlis Council» ανατρέπουν την εικόνα για την κατάσταση στο Αφγανιστάν που δίνουν οι…

Συγκλονιστικά στοιχεία για το κόστος σε ανθρώπινες ζωές και χρήμα του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» έφερε στο φως μια έρευνα του κυριακάτικου «Ιντεπέντεντ», την παραμονή της 5ης επετείου της 11ης Σεπτέμβρη. Η έρευνα στηρίχτηκε σε νέα, αδημοσίευτα στοιχεία που πάρθηκαν από ακαδημαϊκούς και οργανώσεις, όπως την «Iraq Body Count» και τον καθηγητή Μαρκ Χέρολντ του University of New Hampshire, και από άλλες επίσημες μελέτες.   Ο «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας», σύμφωνα με την έρευνα αυτή, έχει προκαλέσει το θάνατο τουλάχιστον 62.006 ανθρώπων, έχει δημιουργήσει 4,5 εκατομμύρια πρόσφυγες και έχει κοστίσει στις ΗΠΑ περισσότερο από το ποσό που χρειάζεται για να αποπληρωθούν τα χρέη όλων των φτωχών χωρών του κόσμου. Αν μάλιστα συνυπολογιστούν οι θάνατοι των ανταρτών, των ιρακινών στρατιωτών κατά την εισβολή του 2003, αυτών που δεν αναφέρονται από τα δυτικά μίντια και όσων έχουν πεθάνει από τραύματα, τότε ο αριθμός των νεκρών θα φτάσει στους 180.000 περίπου.   Πιο…

Με επικριτικά άρθρα, που βάλλουν ευθέως κατά της πολιτικής του Λευκού Οίκου, υποδέχτηκε σημαντική μερίδα του αμερικάνικου τύπου τις αναμενόμενες φανφάρες του Μπους κατά την 5η επέτειο της 11ης Σεπτέμβρη. Ανάμεσά τους η «Ουάσιγκτον Ποστ» (11/9/06), η οποία σε άρθρο της με τίτλο «Η κατάσταση στο δυτικό Ιράκ χαρακτηρίζεται τρομερή» αποκάλυψε ότι ο επικεφαλής της Υπηρεσίας Πληροφοριών του Σώματος των Πεζοναυτών στο Ιράκ, ο συνταγματάρχης Πετ Ντέβλιν, υπέβαλε πρόσφατα μια απόρρητη έκθεση στο Πεντάγωνο, η οποία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «οι προοπτικές να γίνει ασφαλής η δυτική επαρχία Ανμπάρ είναι ζοφερές και ότι δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα που να μπορεί να κάνει ο αμερικάνικος στρατός για να βελτιώσει την πολιτική και κοινωνική κατάσταση εκεί».   Η έκθεση έχει ημερομηνία 16 Αυγούστου, στάλθηκε στην Ουάσιγκτον λίγες μέρες αργότερα και συζητήθηκε στο Πεντάγωνο αλλά και σε κύκλους της υπηρεσίας «Εθνικής Ασφάλειας».   Η εφημερίδα δεν έχει στα χέρια της την έκθεση, αλλά…

Στην Κολομβία, ένα από τα προπύργια του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» αποκαλύφτηκε ένα… περίεργο σκάνδαλο. Αξιωματικοί του Στρατού τοποθετούσαν παγιδευμένα με εκρηκτικά αυτοκίνητα σε διάφορα σημεία της πρωτεύουσας Μπογκοτά. Τα ανατίναζαν, φόρτωναν την ευθύνη στους «τρομοκράτες» και αυτοί εισέπραταν το παραδάκι για να πληρώσουν -υποτίθεται- τους «πληροφοριοδότες» που θα τους οδηγούσαν στους δράστες. Το γεγονός είναι πια βεβαιωμένο, αφού έχει πάρει το δρόμο της στρατιωτικής δικαιοσύνης. Ο αντιδραστικός πρόεδρος Αλβαρο Ουρίμπε περιορίστηκε απλώς να το χαρακτηρίσει «μεμονωμένο».

Στο προηγούμενο φύλλο της «Κ», είχαμε επισημάνει ότι η διέξοδος σ’ αυτό το ατέλειωτο αδιέξοδο που φαίνεται να υπάρχει στη χώρα, με τον εμφύλιο και την αντίσταση να συνεχίζονται παράλληλα, ίσως να μπορεί να «δοθεί» με το διαμελισμό του Ιράκ. Αυτή φυσικά δεν θα είναι μία διέξοδος προς όφελος της Αντίστασης, αλλά προς όφελος των κατακτητών, αλλά ίσως δυστυχώς η μόνη βιώσιμη λύση αν οι εμφυλιοπολεμικές επιθέσεις οξυνθούν ακόμα περισσότερο.   Ο διαμελισμός σε πρώτη φάση περνάει μέσα απ’ τη μετατροπή του Ιράκ σε ομοσπονδιακό κράτος. Αυτό προβλέπεται από το Σύνταγμα που ενέκρινε η νέα βουλή που προέκυψε απ’ τις τελευταίες εκλογές. Ομως, οι εξελίξεις δείχνουν ότι μάλλον για αρκετό χρονικό διάστημα αυτή η διακήρυξη θα μείνει στα χαρτιά. Αυτό το λέμε όχι μόνο εξαιτίας του μποϊκοτάζ των σουνιτικών κομμάτων, που δεν πήραν μέρος στη συζήτηση που προβλεπόταν να γίνει την περασμένη Κυριακή σχετικά μ’ αυτό το ζήτημα, και την…

Η προκλητική επίσκεψη Μπλερ στο Λίβανο (με την ανάλογη υποδοχή απ’ τον Λιβανέζο πρωθυπουργό, Φουάντ Σινιόρα) αποτέλεσε αφορμή για να ξεσπάσει μια σκληρή σύγκρουση μεταξύ των «δυνάμεων της 14ης Μαρτίου» (του κυβερνητικού δηλαδή συνασπισμού με επικεφαλής τον Σινιόρα) και της Χεζμπολά, που κάλεσε ανοιχτά την κυβέρνηση να παραιτηθεί, γιατί παίζει το παιχνίδι του Ισραήλ και των Αμερικάνων για τη δολοφονία της Αντίστασης. Σε μια μεγάλη διαδήλωση που οργάνωσε η Χεζμπολά την περασμένη Δευτέρα, ο βουλευτής της οργάνωσης Αλί Αμάρ επιτέθηκε με σκληρά λόγια ενάντια στην κυβέρνηση και απέκλεισε κάθε ενδεχόμενο να αφοπλιστεί η Χεζμπολά. Το ίδιο σκληρές δηλώσεις κατά της κυβέρνησης για την επίσκεψη Μπλερ έκανε και ο Νασράλα την επομένη, αποκρούοντας ταυτόχρονα τις κατηγορίες των δυνάμεων της κυβερνητικής πλειοψηφίας, ότι η Χεζμπολά έσυρε το Λίβανο σ’ ένα πόλεμο που έφερε την χώρα 10 χρόνια πίσω.   Απ’ ό,τι φαίνεται, τα πράγματα είναι δύσκολα για την κυβερνητική πλειοψηφία, γι’ αυτό…

Μπορεί η κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» να σχηματιστεί σύντομα στην Παλαιστίνη (μετά μάλιστα τη συμφωνία Χανίγια-Αμπάς), είναι αμφίβολο όμως αν θα μπορέσει να άρει το πολιτικό αδιέξοδο της παλαιστινιακής πλευράς για αρκετό καιρό ακόμα. Το λέμε αυτό, γιατί η νέα κυβέρνηση δεν φαίνεται να είναι μια κυβέρνηση αντίστασης αλλά μια κυβέρνηση συμβιβασμού, μια κυβέρνηση που θα αφήνει στον Παλαιστίνιο πρόεδρο Μαχμούντ Αμπάς (που χαίρει άκρας εκτίμησης σε ΗΠΑ-Ισραήλ) ελεύθερο το πεδίο να διεξάγει τις συνομιλίες του με το Ισραήλ, ώστε να επιβάλει στη συνέχεια την όποια «λύση» προκύψει σαν «αναγκαστική επιλογή».   Ο Παλαιστίνιος πρωθυπουργός (και ηγετικό στέλεχος της Χαμάς) Ισμαήλ Χανίγια το δήλωσε ξεκάθαρα. Η Χαμάς δεν πρόκειται να ανακατευτεί στις διαπραγματεύσεις του Αμπάς με το Ισραήλ, αλλά οποιαδήποτε λύση θα πρέπει να εγκριθεί από το Παλαιστινιακό Κοινοβούλιο (στο οποίο έχει την πλειοψηφία η Χαμάς). Ποιος όμως μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο μια «ειρηνευτική συμφωνία», με κάποιες υποχωρήσεις της ισραηλινής…

Μια σειρά από πολύ κακές ταινίες βγαίνουν αυτή την εβδομάδα στις κινηματογραφικές αίθουσες. Ενα ανερμάτιστο κατασκοπικό θρίλερ, οι «Μέρες Σεπτεμβρίου», με αιχμές για όσα συνέβησαν το 2001, το «Cars», ταινία κινουμένων σχεδίων, το «Stay alive», μια ηλίθια ταινία τρόμου με θέμα τα video games, και δυο χαζοκωμωδίες («My super ex girlfried» και «Υou, me and Dupree»). Μάλλον δεν είναι άσχημη ιδέα, η στήλη αυτή να γίνει πιο επιλεκτική. Ισως μάλιστα στο μέλλον να μην κάνουμε καμία αναφορά σε βλακώδεις ταινίες. Ετσι, αυτή την εβδομάδα θα σας μιλήσουμε για ένα ντοκιμαντέρ. Ενα μέτριο πορτραίτο του πασίγνωστου τραγουδοποιού, ποιητή και συγγραφέα Λέοναρντ Κοέν, με αφορμή μια συναυλία που έγινε το 2005 στο Σίδνεϊ και στην οποία συμμετείχαν διάσημοι καλλιτέχνες, όπως οι Νικ Κέιβ, U2, Τζάρβις Κόκερ κλπ. Στην κινηματογραφημένη αυτή συναυλία παρεμβάλλονται μια σειρά συνεντεύξεων του Λ. Κοέν μέσα από τις οποίες αποκαλύπτεται η ποιητική διάσταση του έργου του, ο ευαίσθητος ψυχισμός…

Περισσότεροι από 4.000 οπαδοί του ΠΑΟΚ συμμετείχαν στην επεισοδιακή πορεία, την ώρα που ο Καραμανλής εγκαινίαζε τη ΔΕΘ. Οι οπαδοί του Δικέφαλου συγκεντρώθηκαν στην Καμάρα και αφού αιφνιδίασαν τους μπάτσους (οι ΠΑΟΚτζήδες είχαν τοποθετήσει τα πανό με κατεύθυνση την Ιασωνίδου και οι μπάτσοι νόμισαν ότι θα κατευθυνθούν προς το Σιδηροδρομικό Σταθμό), έφτασαν ειρηνικά περίπου στις 20:15 στην πλατεία ΧΑΝΘ. Αφού προσέγγισαν τα κάγκελα που είχαν στήσει για να τους εμποδίσουν να φτάσουν στο Βελλίδειο, άρχισαν να φωνάζουν συνθήματα κατά της κυβέρνησης και των πολιτικών που δεν βρίσκουν λύση στο διοικητικό και οικονομικό πρόβλημα του ΠΑΟΚ.   Οι διοργανωτές της πορείας έδειχναν να ελέγχουν την κατάσταση, αφού η αρχική ένταση που δημιουργήθηκε ανάμεσα στους νεαρούς οπαδούς και ορισμένους ΜΑΤάδες εκτονώθηκε άμεσα. Για μερικά λεπτά φώναζαν απλώς τα συνθήματά τους, αλλά λίγο αργότερα, όταν ο Καραμανλής έφτασε στο Βελλίδειο, ορισμένοι από τους συγκεντρωμένους επιχείρησαν να διασπάσουν τον αστυνομικό κλοιό. Δέχτηκαν όμως βροχή δακρυγόνων από…

► Ο Ολυμπιακός τα προηγούμενα χρόνια δεν κατάφερνε να προχωρήσει στο Champions League, γιατί δε μπορούσε να πετύχει εκτός έδρας νίκη. Ανεξάρτητα από τη δυναμικότητα του αντιπάλου του, ο Ολυμπιακός φρόντιζε να αποτελεί το ακλόνητο στάνταρ για τους παίχτες του Στοιχήματος και να προσφέρει χαρά σε όλους τους ψαράδες της Βόρειας Ευρώπης που βρέθηκαν στο δρόμο του. Η αδυναμία των ερυθρόλευκων να πετύχουν εκτός έδρας νίκη ήταν ο λόγος που ο Κόκκαλης αποφάσισε να απομακρύνει τον Μπάγιεβιτς από τον πάγκο της ομάδας. Ο Σόλιντ που τον αντικατέστησε είχε σαν πρωταρχικό στόχο να εμφυσήσει έναν «ευρωπαϊκό» τρόπο σκέψης στην ομάδα και να την οδηγήσει αρχικά στην τελική φάση του Champions League και σε μερικά χρόνια στην κατάκτηση του τίτλου. Η αλλαγή νοοτροπίας ήταν εμφανής από την πρώτη κιόλας χρονιά, αλλά η φετινή ξεκίνησε με ακόμη καλύτερους οιωνούς.   Πλέον, ο Ολυμπιακός χάνει και τα εντός έδρας παιχνίδια, φροντίζοντας να απαλλάσσει νωρίς…

Η συνεδρίαση άρχισε με καταθέσεις μαρτύρων υπεράσπισης του Κώστα Καρατσώλη. Στενοί συγγενείς του (πατέρας, αδελφή, εξάδελφος), φίλοι, συγχωριανοί (ανάμεσά τους ο πρόεδρος του χωριού και εκλεγμένοι σύμβουλοι) κατέθεσαν τη δική τους αλήθεια για τον Κώστα. Τον σκιαγράφησαν ως ένα φιλότιμο παιδί, από μικρό στη βιοπάλη, χαρούμενο, γλεντζέ, με ενδιαφέρον για το χωριό αλλά πολιτικά αδιάφορο. Ανθρωπος που ήταν μαζί του μέχρι και την παραμονή της σύλληψής του (Βασ. Νίκας) κατέθεσε ότι δεν τον είδε να δείχνει κανένα φόβο, καμιά ανησυχία (είχαν ήδη αρχίσει οι συλλήψεις φερόμενων ως μελών της 17Ν). Ο πατέρας του, έντονα φορτισμένος, περιέγραψε πώς τον βρήκε στη ΓΑΔΑ μετά τη σύλληψή του: Τον είδα σε δυο πεντάλεπτα επισκεπτήρια. Κάθε φορά ήταν γύρω μας καμιά δεκαριά αστυνομικοί. Ηταν σε άθλια ψυχολογική κατάσταση». Η εισαγγελέας δεν άντεξε για πολλή ώρα σιωπηλή. Το σόου «διερεύνησης της αλήθειας» έπρεπε να δοθεί και σήμερα; Μήπως όταν ήρθε στην Αθήνα έμπλεξε; ρώτησε τον…

Η συνεδρίαση ξεκίνησε με τους μάρτυρες υπεράσπισης του Παύλου Σερίφη. Συνάδελφοί του από τη δουλειά στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία», γείτονες, συγχωριανοί του, συγγενείς του, φίλοι κολλητοί, μίλησαν για την προσωπικότητά του και την πορεία του στη ζωή. Ενας άνθρωπος που δε γνώρισε γονείς (ορφάνεψε σε ηλικία 2 ετών), που πήγε μετανάστης στη Γερμανία, που γύρισε στην Ελλάδα και δούλευε σε δυο δουλειές για να επιβιώσει (σερβιτόρος και ταξιτζής), που υπέστη ένα φοβερό τροχαίο ατύχημα το 1980 και κατάφερε να γλιτώσει τη ζωή ύστερα από πολύμηνη μάχη στο ΚΑΤ, όχι όμως και το ένα του χέρι, που προσελήφθη ως ανάπηρος τηλεφωνητής στο Παίδων στη συνέχεια. Ενας άνθρωπος ήσυχος, αλτρουϊστής, οπαδός της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, ήπιος, που απεχθανόταν τη βία και καταδίκαζε τις ενέργειες των ένοπλων οργανώσεων.   Φυσικά, δεν ήταν δυνατό να μην αμφισβητηθούν και αυτοί οι άνθρωποι. Για παράδειγμα, ο θείος του Ανδρέας Σερίφης, που τον φιλοξένησε στη Γερμανία. Ενώ…

Στο πρώτο μισό της συνεδρίασης κατέθεσαν μάρτυρες υπεράσπισης του Νίκου Παπαναστασίου (εννέα συνολικά). Ανθρωποι του συγγενικού και επαγγελματικού περιβάλλοντός του, που δεν αναλώθηκαν σε υμνολόγια για την προσωπικότητά του, αλλά κατέθεσαν ο καθένας τις μνήμες του, την αλήθεια που αυτός γνώριζε. Περιέγραψαν έναν νεαρό φοιτητή που στη διάρκεια της χούντας παίρνει μέρος στα γεγονότα του Πολυτεχνείου και της Νομικής (όπως χιλιάδες νέοι εκείνοι την περίοδο) και στη συνέχεια, στις αρχές του 1974, πάει στη Γερμανία όπου έχει συγγενείς. Εκεί ζητάει πολιτικό άσυλο, ενώ ταυτόχρονα φοιτά σε κάποια σχολή. Μένει μέχρι το 1976, χωρίς να κάνει ούτε ένα ταξίδι στην Ελλάδα, γιατί με την πτώση της χούντας η αίτησή του για άσυλο έχει απορριφθεί και αν επιστρέψει στην Ελλάδα δε μπορεί να ξαναβγεί στο εξωτερικό. Επιστρέφει μόνιμα στην Ελλάδα, κάνει τη στρατιωτική του θητεία, αρχίζει και εργάζεται σε διάφορες εταιρίες (AEG και VIMAR είναι δυο απ’ αυτές). Το 1983 γνωρίζεται με…

Μαρτύρων υπεράσπισης του Δ. Κουφοντίνα συνέχεια Ο δάσκαλος Ντίνος Παντελίδης μίλησε με τρυφερό και συγκινητικό τρόπο για «τον Μήτσο και την Κική», το ζευγάρι που γνώρισε το 1991 στη Γαύδο και συνδέθηκαν έκτοτε με πολύ στενή φιλία. Μίλησε απλά, ανθρώπινα, κατέθεσε τη δική του αλήθεια. Για τους ανθρώπους που ζούσαν φτωχικά, σ’ ένα σπίτι που μόνο τα βιβλία ξεχώριζες. Για τον «Αγιο Μήτσο», όπως ήταν γνωστός ο Κουφοντίνας στον περίγυρό του, λόγω του βαθιού αισθήματος αλληλεγγύης που τον διέκρινε. Για τα ιδιαίτερα μαθήματα στα Μαθηματικά, που έκανε ο Κουφοντίνας, και το πάθος του μετά με τα μελίσσια, που το ξεκίνησαν ως δουλειά μαζί με την Αγγελική, για να εξασφαλίσουν τα προς το ζην (έφτασαν να έχουν 350 μελίσσια). Για τις ατέρμονες συζητήσεις γύρω από την κοινωνική κατάσταση, τις ανισότητες, τη φτώχεια και τον πλούτο. Για το παλιό Lada που είχε μόνιμα μια σκηνή, γιατί αυτές ήταν οι διακοπές τους. «Δεν…

Με μάρτυρες υπεράσπισης του Πάτροκλου Τσελέντη ξεκίνησε η σημερινή διαδικασία (οι καταθέσεις όλων των μαρτύρων ολοκληρώθηκαν). Ο Μηνάς Τσελέντης, μακρινός συγγενής του κατηγορούμενου και στενός φίλος του αναφέρθηκε στην προσωπικότητά του και εξέφρασε την αντίθεσή του σε κάθε μορφή βίας, μολονότι δήλωσε αριστερός που βασανίστηκε μάλιστα επί χούντας. Τα νεότερα παιδιά -είπε- μπήκαν σε οργανώσεις βίας, κάνανε λάθη και μάλιστα χοντρά. Η εκτίμησή του είναι ότι ο Τσελέντης υπήρξε ιδεαλιστής αριστερός και έχει μετανιώσει για τη συμμετοχή του στη 17Ν, ζήτησε δε από το δικαστήριο να τον κρίνει με επιείκεια, γιατί «τα 25 χρόνια είναι πολλά». Ο Π. Τσελέντης «είναι ένας άνθρωπος που προσπαθεί, έχει μια γυναίκα, αφήστε τον να κάνει και ένα παιδί. Δεν αποτελεί πλέον κίνδυνο για την κοινωνία». Απαντώντας σε ερωτήσεις της υπεράσπισης, ο Μ. Τσελέντης τόνισε ότι ο Πάτροκλος δε θα μπορούσε ποτέ να πάει να καταδώσει τους συντρόφους του για να εισπράξει λεφτά κι ας…

Συνιστά ασφαλώς πολιτική πρόκληση πρώτου μεγέθους να βγαίνουν οι Πασόκοι (πολιτικά στελέχη και συνδικαλιστική γραφειοκρατία) και να καταγγέλλουν την κυβέρνηση της ΝΔ για «εκποίηση του ΟΤΕ και της δημόσιας περιουσίας», απ’ αφορμή την ανακοίνωση του Αλογοσκούφη ότι η κυβέρνηση «προχωρά σε αναζήτηση στρατηγικού εταίρου», που «θα αποκτήσει και συμμετοχή στο μάνατζμεντ του ΟΤΕ». Αν μη τι άλλο, τα στοιχεία βοούν. Στο 33% περιόρισαν τη συμμετοχή του ελληνικού δημόσιου στον ΟΤΕ οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ με διαδοχικά ξεπουλήματα μετοχικών πακέτων, το 1996, το 1997, το 1998 και το 1999. Σήμερα, ύστερα από τις διάφορες «τράμπες» στο χρηματιστήριο, η μετοχική σύνθεση του ΟΤΕ είναι: Δημόσιο 38,7%, ξένοι θεσμικοί 40,1%, έλληνες θεσμικοί 12,1%, μικρομέτοχοι 9,1%. Τι μένει; Να δοθεί ένα «χοντρό» πακέτο σε κάποια από τις μεγάλες τηλεπικοινωνιακές εταιρίες και μαζί να της δοθεί και το μάνατζμεντ.   Ας αφήσουμε, όμως, τον ανούσιο σκυλοκαυγά ΠΑΣΟΚ-ΝΔ για το ποια κυβέρνηση… ξεπουλάει καλύτερα και ας…

♦ Κόκκινη κάρτα για τις απολύσεις και την ανεργία – Απαιτούμε νέες θέσεις εργασίας (ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ)   ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ κάνουν παρέμβαση ενόψει της ΔΕΘ. Μαζική παρέμβαση. Στη Θεσσαλονίκη, με το καθιερωμένο συλαλλητήριο-περίπατο. Στις υπόλοιπες πόλεις με δυο αφίσες. Την παραπάνω και την άλλη που ζητάει αυξήσεις, ενώ πριν λίγους μήνες υπέγραψε για άλλη μια φορά την εργασιακή ειρήνη, για 70 λεπτά την ημέρα… Ως εδώ τίποτα το καινούριο ή το αξιοπερίεργο. Ανία και βαρεμάρα. Κι όμως δεν είναι έτσι. Μη βγάζετε συμπεράσματα από αυτά που φαίνονται. Ολα είναι θέμα τακτικής. Οι εργατοπατέρες (σόρι, οι ηγέτες του εργατικού κινήματος) έχουν σχέδιο. Επί χρόνια προσπαθούν να απορρυθμίσουν, να κοιμήσουν τον αντίπαλο. Κάνουν τα πάντα γι’ αυτό. Από τη συμμετοχή στα όργανα ταξικής συνεργασίας ως το στυλ και το ντύσιμο του νεογιάπη. Που θα πάει. Με τέτοια προσεγμένη και καλοδουλεμένη τακτική, που ακολουθείται με ιερή προσήλωση, κάποια στιγμή θα κοιμηθούν όλοι. Κυβέρνηση, κράτος, αφεντικά, όλοι.…