Ενα μέτριο πορτραίτο του πασίγνωστου τραγουδοποιού, ποιητή και συγγραφέα Λέοναρντ Κοέν, με αφορμή μια συναυλία που έγινε το 2005 στο Σίδνεϊ και στην οποία συμμετείχαν διάσημοι καλλιτέχνες, όπως οι Νικ Κέιβ, U2, Τζάρβις Κόκερ κλπ. Στην κινηματογραφημένη αυτή συναυλία παρεμβάλλονται μια σειρά συνεντεύξεων του Λ. Κοέν μέσα από τις οποίες αποκαλύπτεται η ποιητική διάσταση του έργου του, ο ευαίσθητος ψυχισμός του, το χιούμορ αλλά και οι προοδευτικές πολιτικές αντιλήψεις του. Εκδότης ποιητικών συλλογών, δύο βιβλίων και πολλών μουσικών άλμπουμ, ο Κοέν αποτελεί παράδειγμα διαχρονικού καλλιτέχνη από το 1967 ως σήμερα. Η διαμονή του στην Υδρα επί επτά συνεχή χρόνια τη δεκαετία του 1960 υπήρξε από τις πιο παραγωγικές περιόδους της ζωής του, τουλάχιστον συγγραφικά. Το 1971, ο Ρομπερτ Αλτμαν χρησιμοποίησε τον πρώτο του δίσκο ως σάουντρακ για την ταινία του Mc Cabe and Mrs Miller. Ποιητής, λοιπόν, μα πάνω απ’ όλα μουσικός και αισθαντικός ερμηνευτής, ο Κοέν θα μείνει στην ιστορία σαν δημιουργός μιας σπάνιας σαγηνευτικής μουσικής.
Μια σειρά από πολύ κακές ταινίες βγαίνουν αυτή την εβδομάδα στις κινηματογραφικές αίθουσες. Ενα ανερμάτιστο κατασκοπικό θρίλερ, οι «Μέρες Σεπτεμβρίου», με αιχμές για όσα συνέβησαν το 2001, το «Cars», ταινία κινουμένων σχεδίων, το «Stay alive», μια ηλίθια ταινία τρόμου με θέμα τα video games, και δυο χαζοκωμωδίες («My super ex girlfried» και «Υou, me and Dupree»). Μάλλον δεν είναι άσχημη ιδέα, η στήλη αυτή να γίνει πιο επιλεκτική. Ισως μάλιστα στο μέλλον να μην κάνουμε καμία αναφορά σε βλακώδεις ταινίες. Ετσι, αυτή την εβδομάδα θα σας μιλήσουμε για ένα ντοκιμαντέρ.
ΥΓ: Για όσους δεν έχουν δει το αριστούργημα του Κέντζι Μιζογκούτσι «Ο επιστάτης Σάνσο» αποτελεί μάλλον την καλύτερη κινηματογραφική πρόταση της εβδομάδας. Ενα έργο ποιητικού ρεαλισμού, που παίρνει τη φόρμα του μελό και την αναδεικνύει σε έργο μεγάλης τέχνης, προκειμένου να στοχασθεί πάνω σε σημαντικά κοινωνικά προβλήματα (θρησκευτικός έλεγχος, ταξική καταπίεση, αντίσταση).
Ελένη Στανατίου
