Μπορεί η κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» να σχηματιστεί σύντομα στην Παλαιστίνη (μετά μάλιστα τη συμφωνία Χανίγια-Αμπάς), είναι αμφίβολο όμως αν θα μπορέσει να άρει το πολιτικό αδιέξοδο της παλαιστινιακής πλευράς για αρκετό καιρό ακόμα. Το λέμε αυτό, γιατί η νέα κυβέρνηση δεν φαίνεται να είναι μια κυβέρνηση αντίστασης αλλά μια κυβέρνηση συμβιβασμού, μια κυβέρνηση που θα αφήνει στον Παλαιστίνιο πρόεδρο Μαχμούντ Αμπάς (που χαίρει άκρας εκτίμησης σε ΗΠΑ-Ισραήλ) ελεύθερο το πεδίο να διεξάγει τις συνομιλίες του με το Ισραήλ, ώστε να επιβάλει στη συνέχεια την όποια «λύση» προκύψει σαν «αναγκαστική επιλογή».
Ο Παλαιστίνιος πρωθυπουργός (και ηγετικό στέλεχος της Χαμάς) Ισμαήλ Χανίγια το δήλωσε ξεκάθαρα. Η Χαμάς δεν πρόκειται να ανακατευτεί στις διαπραγματεύσεις του Αμπάς με το Ισραήλ, αλλά οποιαδήποτε λύση θα πρέπει να εγκριθεί από το Παλαιστινιακό Κοινοβούλιο (στο οποίο έχει την πλειοψηφία η Χαμάς). Ποιος όμως μπορεί να αποκλείσει το ενδεχόμενο μια «ειρηνευτική συμφωνία», με κάποιες υποχωρήσεις της ισραηλινής πλευράς (άσχετα αν δεν διαφαίνεται στο άμεσο μέλλον), να μην γίνει αποδεκτή απ’ την ηγεσία της Χαμάς;
Για την ώρα, οι Σιωνιστές φαίνονται να κάνουν κάποιες κινήσεις σ’ αυτή την κατεύθυνση με την απελευθέρωση 21 απ’ τους 64 αξιωματούχους της Χαμάς (ανάμεσά τους 3 υπουργοί και 18 βουλευτές) και τις δηλώσεις Ολμερτ ότι είναι έτοιμος για συνάντηση με τον Αμπάς «χωρίς όρους». Σίγουρα, αυτές δεν είναι αρκετές για να κάνουν τη Χαμάς να υποχωρήσει, αλλά το βέβαιο είναι ότι απ’ την ηγεσία της οργάνωσης (ή τουλάχιστον από ένα μέρος της ηγεσίας της) υπάρχει αυτή η διάθεση.
Διαφορετικά δεν εξηγείται γιατί ο Χανίγια αφήνει ελεύθερο το πεδίο των διαπραγματεύσεων στον Αμπάς και ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης της Χαμάς, Γαζί Χαμάντ, δηλώνει ότι οι Παλαιστίνιοι είναι έτοιμοι να αποδεχτούν ένα κράτος στα εδάφη που κατέλαβε το Ισραήλ το ’67 (δηλαδή τη Δυτική Οχθη και τη Λωρίδα της Γάζας), αν και ο τελευταίος έκανε την εκτίμηση ότι δεν περιμένει να βγει τίποτα απ’ τις διαπραγματεύσεις με τους Σιωνιστές.
Διαφορετικά δεν εξηγείται γιατί ο Χανίγια αφήνει ελεύθερο το πεδίο των διαπραγματεύσεων στον Αμπάς και ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης της Χαμάς, Γαζί Χαμάντ, δηλώνει ότι οι Παλαιστίνιοι είναι έτοιμοι να αποδεχτούν ένα κράτος στα εδάφη που κατέλαβε το Ισραήλ το ’67 (δηλαδή τη Δυτική Οχθη και τη Λωρίδα της Γάζας), αν και ο τελευταίος έκανε την εκτίμηση ότι δεν περιμένει να βγει τίποτα απ’ τις διαπραγματεύσεις με τους Σιωνιστές.
Στο τελευταίο ο Χαμάντ έχει απόλυτο δίκιο. Οι Σιωνιστές δεν πρόκειται να κάνουν γενναίες υποχωρήσεις (π.χ. να αποφασίσουν την κατεδάφιση του τείχους του αίσχους ή την απελευθέρωση όλων των φυλακισμένων). Εφόσον είναι έτσι, τι περιμένει η Χαμάς; Η εμπειρία του τελευταίου πολέμου στο Λίβανο απέδειξε ένα πράγμα. Οτι μόνο με σκληρή και καλά οργανωμένη αντίσταση μπορούν να επιτευχθούν κάποια αποτελέσματα. Πόσο όμως οργανώνεται αυτή η αντίσταση με μία κυβέρνηση συνασπισμού με τον Αμπάς (γιατί στην ουσία αυτό θα είναι η «κυβέρνηση εθνικής ενότητας»), ο οποίος έχει αποδείξει στο παρελθόν ποιους στόχους έχει; Πώς είναι δυνατόν ο Αμπάς, που αποδέχεται όλα τα παλαιότερα «ειρηνευτικά» σχέδια και συμφωνίες με το Ισραήλ (με τελευταίο τον αμερικανόπνευστο «οδικό χάρτη»), δηλαδή αυτές τις συμφωνίες που οδήγησαν στο ξέσπασμα της νέας Ιντιφάντα, να είναι σύμμαχος στον αγώνα για την ανεξαρτησία;
Δυστυχώς, η ηγεσία της Χαμάς έχει επιλέξει το δρόμο της. Ενα δρόμο που περνάει πρώτα απ’ όλα απ’ τις διαπραγματεύσεις και δευτερευόντως απ’ την ένοπλη αντίσταση (που έτσι κι αλλιώς δε μπορεί να σταματήσει). Ετσι, η ανάληψη των κυβερνητικών θώκων μπορεί να μετατραπεί σε μπούμερανγκ για τη Χαμάς. Γιατί απ’ τη μια η θέση της στην κυβέρνηση δε σημαίνει ότι κατέχει και την εξουσία (ο Αμπάς είναι αυτός που έχει το πάνω χέρι), ενώ από την άλλη δε διαφαίνεται ότι η Χαμάς μπορεί να χαράξει ένα διαφορετικό δρόμο απ’ αυτό της Φατάχ του Αραφάτ, στον αγώνα για την ανεξαρτησία. Το γεγονός ότι τα στελέχη της δεν έχουν διαφθαρεί ακόμα δεν συνιστά ταυτόχρονα εγγύηση για το πολιτικό της μέλλον. Γιατί ο λαός δε θέλει μόνο να σταματήσει η διαφθορά, αλλά θέλει και το ψωμί του, που δε μπορεί να του το εξασφαλίσει μια κυβέρνηση που στηρίζεται στην εξωτερική βοήθεια για να πληρώσει τους μισθούς των δημόσιων υπαλλήλων (που εξακολουθούν να απεργούν για ένατη μέρα τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές και αν συνεχιστεί η απεργία τους, παρά τις εκκλήσεις του Αμπάς να σταματήσουν, αυτό σίγουρα κάτι διαφορετικό θα σηματοδοτεί πέρα από μία υποκινούμενη απ’ τη Φατάχ απεργία). Επομένως, αυτή η κυβέρνηση παίζει διακοσμητικό ρόλο και όσο κάθεται κανείς στους θώκους της τόσο ελλοχεύει ο κίνδυνος να καταρρεύσει ή να φθαρεί στη συνείδηση του παλαιστινιακού λαού.
Δεν τα λέμε αυτά για να κάνουμε «αφ’ υψηλού» κριτική, ούτε έχουμε έτοιμες λύσεις. Η κατάσταση στην Παλαιστίνη είναι αρκετά δύσκολη και περίπλοκη για να δώσει κάποιος έτοιμες λύσεις. Ερωτήματα και προβληματισμούς βάζουμε, έχοντας όμως δεδομένο ότι μόνο η ένοπλη αντίσταση μπορεί να πετύχει αποτελέσματα κι ότι μόνο με την ανατροπή του σιωνιστικού καθεστώτος στο Ισραήλ μπορούν να γίνουν θετικά βήματα στην κατεύθυνση της εθνικής απελευθέρωσης του παλαιστινιακού λαού.
ΥΓ: Τη στιγμή που ανακοινωνόταν η συμφωνία Χανίγια-Αμπάς για την κυβέρνηση «εθνικής ενότητας», ένας Ισραηλινός στρατιώτης σκοτωνόταν από τους μαχητές της Χαμάς και των «Επιτροπών Εθνικής Αντίστασης», κατά την εισβολή ισραηλινών στρατιωτών στη Λωρίδα της Γάζας. Θυμίζοντας σε όλους ότι η αντίσταση συνεχίζει να υπάρχει στην Παλαιστίνη κι ότι οποιαδήποτε συμφωνία κι αν κάνει ο Αμπάς με το Ισραήλ θα είναι καταδικασμένη σε αποτυχία όσο υπάρχει αυτή η αντίσταση.
