Συντάκτης: Eksegersi.gr

Το παιχνίδι της προπαγάνδας το ξέρει καλά ο Καρατζαφέρης (επαγγελματίας γαρ). Βγάζει, λοιπόν, ένα δελτίο Τύπου το οποίο απλά αναρτά στην ιστοσελίδα του ΛΑΟΣ (εκεί, δηλαδή, που δεν το βλέπει κανένας), για να εκφράσει την αλληλεγγύη του στους εργαζόμενους που απεργούν. Τη διαβάζεις και μένεις με το στόμα ανοιχτό από τη διαύγεια και την πληρότητα της… ταξικής ανάλυσης. Γράφει μεταξύ άλλων:   «Η προσπάθεια της Κυβέρνησης να απαξιώσει και να προβοκάρει τους αγώνες των εργαζομένων όλων των κλάδων με αρχή τα ισχυρά Συνδικάτα, αποβλέπει στην τρομοκράτηση και την υποταγή των μικρότερων και στην γενική καθήλωση του Συνδικαλιστικού κινήματος. Σ΄ αυτήν την ολομέτωπη επίθεση ενάντια στα Συνδικάτα η Κυβέρνηση έχει συμμάχους της ορισμένα μέσα μαζικής παραπληροφόρησης, όργανα του κατεστημένου, της αμερικανοκρατίας και φερέφωνα της παγκοσμιοποίησης. Φυσικά όλοι αυτοί μας βρίσκουν εντελώς αντίθετους και τους καταγγέλλουμε στον Ελληνικό λαό σαν στυγνούς, αδίστακτους προβοκάτορες, διαστρεβλωτές της αλήθειας και του δικαίου, καθοδηγούμενος από τα…

Μπορεί διάφορα στελέχη να «δεσμεύονται» ότι το ΠΑΣΟΚ θα καταργήσει τον αντιασφαλιστικό νόμο που προσπαθεί να ψηφίσει η ΝΔ, όμως, ο εκπρόσωπος Τύπου Γ. Ραγκούσης πήρε εντολή να ξεκαθαρίσει τα πράγματα, επειδή ο πανάσχετος Γιωργάκης τα μπέρδεψε στη συνέντευξη Τύπου του Ζαππείου και ουσιαστικά δεν έδωσε απάντηση. Την Τρίτη, λοιπόν, ο Ραγκούσης δυο φορές επανέλαβε το ίδιο πράγμα: «Θα καταργήσουμε συγκεκριμένες διατάξεις που περιλαμβάνονται στο συγκεκριμένο σχέδιο νόμου».   Ασχετοι εντελώς οι πολιτικοί συντάκτες που καλύπτουν το ρεπορτάζ, ρώτησαν αν αυτό σημαίνει επιστροφή στο νόμο Ρέππα, οπότε ο Ραγκούσης είχε έτοιμη την απάντηση: «Αυτό αναμφίβολα. Και όχι στο νόμο Σιούφα, ο οποίος ήρθε, ως γνωστόν, ως αποτέλεσμα πολιτικών διεργασιών, που είχαν προηγηθεί, της κυβέρνησης Μητσοτάκη, με την συγκυβέρνηση εννοώ». Το τελευταίο ας το αφήσουμε καλύτερα, γιατί της κυβέρνησης Μητσοτάκη δεν είχε προηγηθεί μόνο η συγκυβέρνηση ΝΔ και ενιαίου Συνασπισμού, αλλά και η «οικουμενική» με τη συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-Συνασπισμού. Ας μείνουμε στην…

Στο «γήπεδο» της Δημοκρατίας της Μακεδονίας έχει μεταφερθεί το μπαλάκι και η ηγεσία της δέχεται πλέον τις πιέσεις των Αμερικάνων, με στόχο να υποχωρήσει και να βρει μια συμβιβαστική λύση με την ελληνική κυβέρνηση, ακόμα και πριν τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ.   Ο αμερικανός υφυπουργός για θέματα Ευρώπης και Ευρασίας Ντάνιελ Φριντ επισκέφτηκε αιφνιδιαστικά στα τέλη της προηγούμενης εβδομάδας τα Σκόπια, όπου συναντήθηκε με τον πρόεδρο Τσερβένκοφσκι και τον πρωθυπουργό Γκρούεφσκι, μεταφέροντάς τους το μήνυμα του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, το οποίο μάλιστα φρόντισε να δημοσιοποιήσει και με δηλώσεις του και με συνέντευξη στο μεγαλύτερο ιδιωτικό τηλεοπτικό κανάλι της χώρας.   «Το μήνυμα στις συναντήσεις μου με τον πρόεδρο και τον πρωθυπουργό ήταν ότι οι ΗΠΑ είναι φίλη χώρα της Μακεδονίας και θέλουμε να τη δούμε στο δικό μας κοινό σύστημα αξιών. Στο ΝΑΤΟ υπάρχει μεγάλο άνοιγμα προς τη Μακεδονία, αλλά χρειαζόμαστε λύση για το ζήτημα της ονομασίας. Πράγματι μας είναι…

Την περασμένη δεκαετία στη Χαλκιδική κηρύχθηκε τέσσερις φορές… στρατιωτικός νόμος, 14 φορές επιτέθηκαν τα ΜΑΤ και 53 κάτοικοι της Ολυμπιάδας φορτώθηκαν με 700 μήνες φυλακή για να σπάσει το κίνημα αντίστασης στα χρυσωρυχεία του θανάτου (τελικά αυτό που έσπασε ήταν μάλλον τα στιλπνά μούτρα των τζουτζέδων). Στον Εβρο το ξύλο δεν άρχισε ακόμα, άρχισαν όμως τα όργανα έτσι όπως τα περιγράψαμε σε προηγού-μενα φύλλα της «Κ». Κάνουμε σήμερα μια σύντομη αναδρομή στο ιστορικό άλλης μιας βρόμικης καπιταλιστικής προέλασης που στόχο έχει το κέρδος των λίγων και αποτέλεσμα την υπονόμευση και καταλήστευση της ζωής και του περιβάλλοντος. Πάμε πάλι στον ακριτικό Εβρο, την άλλη Ελλάδα και «τρύπα της γεωγραφίας και του χάρτη», όπως τον είχε αποκαλέσει ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας. Επισύροντας την μήνιν των Εβριτών που –ξεχασμένοι απ’ όλους σε μια σκληρή πραγματικότητα– δεν συμμερίζονται την καλλιτεχνική θέαση του ζηλεύοντος τον Τούρκο (μικρό γατί κάποιας φοιτητριούλας εις Παρισίους).   Το 1999, έλαβε…

Σημαντικότατη κάμψη του ρυθμού αύξησης της βιομηχανικής παραγωγής καταγράφεται από την ΕΣΥΕ το Γενάρη του 2008 σε σύγκριση με τον αντίστοιχο μήνα του 2007. Ο γενικός δείκτης βιομηχανικής παραγωγής (Ορυχεία-Λατομεία, Μεταποίηση, Ηλεκτρισμός-Φυσικό Αέριο-Νερό) σημείωσε άνοδο 1,5%, ενώ το Γενάρη του 2007 είχε σημειώσει άνοδο 5,3%. Αναλυτικότερα, η παραγωγή στα Ορυχεία-Λατομεία σημείωσε πτώση 3,6% (έναντι αύξησης 11,4% το 2007), στη Μεταποίηση σημείωσε αύξηση 1,2% (έναντι 6,4% το 2007) και στον Ηλεκτρισμό-Φυσικό Αέριο-Νερό σημείωσε αύξηση 4,1% (έναντι αύξησης 0,1% το 2007).   Ο ελληνικός καπιταλισμός, που την τελευταία δεκαετία είχε σημειώσει μια αναζωογόνηση, έχει πλέον «λαχανιάσει» και σιγά-σιγά μπαίνει στη φάση της ύφεσης. Γιατί πέρα από το «φρενάρισμα» της βιομηχανικής παραγωγής πρέπει να συνυπολογίσουμε και τη σημαντική κάμψη της οικοδομικής δραστηριότητας και τη σημαντική πτώση του ρυθμού αύξησης της κατανάλωσης.   Ακόμα και οι πρωτοετείς των Οικονομικών Σχολών γνωρίζουν ότι αυτή η εξέλιξη οδηγεί σε αύξηση της ανεργίας και σε ακόμη μεγαλύτερη…

Ούτε ο παραποιημένος Δείκτης Τιμών Καταναλωτή ούτε οι συνήθεις «μαϊμουδιές» της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας μπορούν να κρύψουν την αλήθεια. Ακόμα και με τον δείκτη αυτής της αναξιόπιστης κρατικής υπηρεσίας, ο τιμάριθμος καλπάζει.   Το Φλεβάρη του 2008 ο τιμάριθμος έκανε άλμα κατά 4,4%, φτάνοντας στο επίπεδο του 2002 (τότε που το χορό έσερναν οι ανατιμήσεις λόγω εισαγωγής του ευρώ). Η κυβέρνηση, βέβαια, παίζει με άλλους δείκτες, όπως το μέσο επίπεδο έτους (3,1% στο διάστημα Μάρτης 2007 – Φλεβάρης 2008), όμως για τους εργαζόμενους σημασία έχουν δύο στοιχεία.   Πρώτο, η τάση, που δείχνει πως έχουμε μπει σε μια τροχιά συνεχών ανατιμήσεων. Είναι χαρακτηριστικό ότι την προηγούμενη εβδομάδα ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δ. Δασκαλόπουλος έκανε ρόμπα τον υπουργό Ανάπτυξης Χ. Φώλια, δηλώνοντας ότι «η αποτελεσματικότητα αυτών των μέτρων (σ.σ. τα «41 μέτρα κατά της ακρίβειας», που ανακοίνωσε ο Φώλιας) πρόκειται να αποδειχθεί αντιστρόφως ανάλογη των προσδοκιών που τα συνοδεύουν. Οπως, άλλωστε, έχει…

Πόνος, μεγάλος πόνος για τη φοιτητική παράταξη του Περισσού. Μούσκεψε από τα δάκρυα το χαρτί του «Ριζοσπάστη» (12.3.08). «Δεν κατέληξε σε απόφαση ούτε η χτεσινή (τέταρτη συνεχόμενη) συνάντηση, του απερχόμενου ΚΣ της ΕΦΕΕ, για την οριστικοποίηση της ημερομηνίας των φοιτητικών εκλογών». Μολονότι «η Πανσπουδαστική ΚΣ κατέθεσε πρόταση για εκλογές στις 9 Απρίλη», «η παράταξη των ΕΑΑΚ ανέλαβε ρόλο διάλυσης της συνάντησης με σκοπό να μην καταλήξει σε ημερομηνία».   Δε γνωρίζουμε τα γεγονότα που έλαβαν χώρα κατά τη σύναξη αυτή, ούτε ενδιαφερθήκαμε να τα πληροφορηθούμε. Το σκεπτικό της παράταξης του Περισσού μας ενδιαφέρει. Ενα σκεπτικό κυριολεκτικά ανατριχιαστικό, βάσει του οποίου οι όποιες γραφειοκρατικές δομές είναι ανώτερες από το ίδιο το κίνημα.   Ρωτάει η εφημερίδα: «Ποιον βολεύει η κατάσταση αυτή στους συλλόγους και στο φοιτητικό κίνημα, όπου μια παράταξη, με βάση τους σχεδιασμούς και πιθανά τις επαφές της, μπορεί να μπλοκάρει τη λειτουργία 200 συλλόγων στα πανεπιστήμια και 72 συλλόγων…

Την κατάργηση του ασύλου μέσα από την εφαρμογή των εσωτερικών κανονισμών των ιδρυμάτων, την αναλύσαμε διεξοδικά στο προηγούμενο φύλλο. Οσα αναφέρουμε εδώ λέγονται προς επίρρωση των ισχυρισμών μας. Κάθε μαχητική απεργία διάρκειας του εκπαιδευτικού προσωπικού, κάθε κατάληψη, κάθε δυναμική φοιτητική παρέμβαση, που θα ματαιώνει πράξεις και αποφάσεις των οργάνων διοίκησης για την εφαρμογή του αντιδραστικού νόμου-πλαισίου ή άλλων αποφάσεων στο μέλλον, μπορούν να αποτελέσουν αιτία κατάργησης του πανεπιστημιακού ασύλου και δίωξης των αγωνιστών φοιτητών και πανεπιστημιακών.   Σε συνέντευξή του στον «Flash 96», ο Στυλιανίδης, έδωσε μεγάλη έμφαση στο μέτρο της εφαρμογής των Πειθαρχικών Συμβουλίων για διδάσκοντες και διδασκόμενους στις «περιπτώσεις που δε σέβονται το πανεπιστημιακό ήθος ή προβαίνουν σε συμπεριφορές οι οποίες καταλύουν στην πράξη ακόμη και την ίδια την εφαρμογή της δημοκρατικής διαδικασίας».   Ερωτηθείς δε από το δημοσιογράφο αν αυτό έχει να κάνει με το ζήτημα του ασύλου έδωσε την εξής χαρακτηριστική απάντηση:   «Απολύτως. Θεωρώ ότι…

Ο Γιωργάκης επιβεβαιώνει το χαρακτηρισμό του «πρωτοπόρου» (βεβαίως σε αντιδραστική κατεύθυνση) στα θέματα της εκπαίδευσης, που του απέδωσε η ΝΔ. Το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ για την Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, που αναλύθηκε και στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν η Αννα Διαμαντοπούλου (υπεύθυνη του Τομέα Παιδείας του Πολιτικού Συντονιστικού Οργάνου του ΠΑΣΟΚ) και ο Κώστας Καρτάλης (αναπληρωτής εισηγητής ΚΤΕ Παιδείας), περιγράφει ένα σχολείο που προσφέρει «σύγχρονες γνώσεις και δεξιότητες», προσαρμοσμένες «στη νέα εποχή με τις νέες απαιτήσεις, όπου οι γνώσεις απαξιώνονται γρήγορα, η οργάνωση της εργασίας αλλάζει και η μάθηση γίνεται διαδικασία ολόκληρης της ζωής», ένα σχολείο που «επενδύει» και στην «επιχειρηματική πρωτοβουλία και απασχόληση κάθε ατόμου».   Πόσο πιο καθαρά να το πει το ΠΑΣΟΚ πως επιθυμεί ένα σχολείο στην υπηρεσία του κεφαλαίου; Που προσφέρει στοιχειώδεις γνώσεις και καλλιεργεί τις πλέον απαραίτητες δεξιότητες (με προτεραιότητα στην πληροφορική και τις νέες τεχνολογίες και την εκμάθηση ξένης γλώσσας), που επιτάσσουν οι ανάγκες…

Ο Βύρων τώρα δικαιώνεται! «Στρατιωτάκια ακούνητα» αυτή τη φορά τα ΜΑΤ, έτρωγαν στη μάπα το σκουπιδαριό που τους πέταγαν οι εργαζόμενοι στους ΟΤΑ και ούτε κλομπ δεν τόλμησαν να βγάλουν. Με τις ασπίδες κοίταγαν να προφυλαχτούν και κάπου-κάπου έριχναν καμιά κλοτσιά (αλλά έτρωγαν δέκα). Δε σκέφτηκαν καν να απομακρύνουν μια μεταλική πινακίδα που οριοθετούσε το πάρκινγκ έξω από το υπουργείο. Τρεις φορές την έφαγαν στη μάπα. Οι εντολές, βλέπετε, ήταν αυστηρές: μη χτυπάτε, μη προκαλείτε, μη ρίχνετε χημικά, γιατί θα τους εξαγριώσουμε περισσότερο (οι φοιτητές θα πληρώσουν τα σπασμένα, στην επόμενη κινητοποίησή τους).   Την ίδια μέρα, η κυβέρνηση έκανε την έσχατη κίνηση αντιπερισπασμού, καταθέτοντας με τη μορφή τροπολογίας τη χρονίζουσα εδώ και μήνες ρύθμιση για την «ένταξη» στα ΒΑΕ. Μια ρύθμιση που είναι ίδια κι απαράλλαχτη με παλιότερη ρύθμιση του ΠΑΣΟΚ (ν. 2703/1999) και η οποία θα μείνει ανενεργή, όπως και η παλιότερη. Διότι, εκτός του ότι εξαιρεί ειδικότητες…

Blitz krieg (πόλεμος αστραπή). Την τακτική των ναζί μεταφέρει στο κοινωνικό πεδίο η κυβέρνηση Καραμανλή, προσπαθώντας να κάνει νόμο του ελληνικού κράτους το νομοσχέδιο για το Ασφαλιστικό. Ενα νομοσχέδιο 154 άρθρων, που απλώνεται σε 226 δακτυλογραφημένες σελίδες (χώρια η εισηγητική έκθεση) και περιλαμβάνει άπειρες λεπτομέρειες, έχει πίσω του πολλούς μήνες δουλειάς. Είναι σίγουρο ότι η ομάδα (ή μάλλον οι ομάδες) που το επεξεργάστηκαν ξεκίνησαν πριν τις εκλογές του περασμένου Σεπτέμβρη. Και όμως, όλους αυτούς τους μήνες, η κυβέρνηση απαξίωσε να ενημερώσει συγκεκριμένα για τις διατάξεις του αυτούς που καλού-σε σε θεσμικό διάλογο.   Ενας νόμος-πλαίσιο, που αλλάζει άρδην το τοπίο στην Ασφάλιση, προωθείται για ψήφιση στη Βουλή με διαδικασίες εξπρές, χωρίς να δοθεί σε μια προσχηματική έστω δημόσια διαβούλευση. Περιττεύει να θυμίσουμε ότι σε όλες τις μέχρι τώρα φάσεις που παρουσιάστηκαν σαν «διάλογος» οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης (Μαγγίνας, Πετραλιά, Αλογοσκούφης) δεν παρουσίασαν ούτε μία σελίδα από το νομοτεχνικά επεξεργασμένο νομοσχέδιο.…

Oταν, πριν δεκαέξι χρόνια, ψηφιζόταν ο νόμος 2084/1992 (γνωστός και σαν «νόμος Σιούφα»), η τότε κυβέρνηση Mητσοτάκη και οι στρατιές των ειδικών που στήριζαν την εκτεταμένη αντιασφαλιστική ανατροπή διαβεβαίωναν ότι τα, πράγματι επώδυνα, μέτρα θα έχουν ευεργετική επίδραση και θα εξασφαλίσουν τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος τουλάχιστον για μια τριακονταετία (κάποιοι πιο ενθουσιώδεις, όπως ο «αγρίως νεοφιλελέυθερος» Στ. Mάνος, μιλούσαν ακόμα και για ορίζοντα πεντηκονταετίας).   Oύτε μια δεκαετία από τότε δεν πέρασε και ξέχασαν τις τοτινές τους διαβεβαιώσεις. Από το 1999-2000 ξανάρχισε η κινδυνολογία για τα υπό χρεοκοπία Tαμεία, που πρέπει να σωθούν με μια ακόμα «βαθιά τομή» στο σύστημα Kοινωνικής Aσφάλισης. Ψηφίστηκε στη συνέχεια ο νόμος Ρέππα, που συνοδεύτηκε με τις ίδιες αλαζονικές δηλώσεις: «λύσαμε το Ασφαλιστικό για τα επόμενα 30 χρόνια». Με ενθουσιασμό χειροκροτούσε και η ΓΣΕΕ. Εβαλε μάλιστα το ΙΝΕ/ΓΣΕΕ να φτιάξει μια αναλογιστική μελέτη η οποία, «με επιστημονικό τρόπο» απεφάνθη ότι κρατική επιχορήγηση ίση με…

Tο ασφαλιστικό βρίσκεται μονίμως στην ημερήσια διάταξη. Ανεξάρτητα από το ακριβές περιεχόμενο του κάθε νομοσχέδιου, δύο πράγματα πρέπει να έχουμε υπόψη μας. Πρώτο, ότι υπάρχει ήδη ένας σαφέστατος δείκτης για το πού το πάει η κεφαλαιοκρατία. Το βλέπουμε στη χώρα μας εδώ και χρόνια, βλέπουμε τι γίνεται σε όλη την Ευρώπη, ποια είναι η κατεύθυνση. Δεύτερο, ότι η τωρινή επίθεση δε θα είναι η τελευταία. Δε χρειάζεται να παραπέμψουμε στον Αλογοσκούφη, που κατ’ επανάληψη έχει δηλώσει ότι το Ασφαλιστικό θα είναι υπόθεση πολλών κυβερνήσεων και πολλών τετραετιών. Αρκεί να δούμε τι έχει γίνει τα τελευταία δεκαοχτώ χρόνια. Κάθε κυβέρνηση που ψηφίζει έναν αντιασφαλιστικό νόμο, υποστηρίζει πως έλυσε το Ασφαλιστικό για τα επόμενα 30 χρόνια. Και πριν περάσει λίγος καιρός, η ίδια κυβέρνηση ή η επόμενη, «διαπιστώνει» ότι το σύστημα βρίσκεται σε κρίση και βάζει μπροστά τη νέα ανατροπή. H συνδικαλιστική γραφειοκρατία από την πλευρά της κινείται σταθερά σε μια κατεύθυνση…

Oσοι έχουμε ζήσει το πολύχρονο μπαράζ αλλαγών στο ασφαλιστικό σύστημα (τρεις διαδοχικοί γενικοί νόμοι το 1990, το 1991 και το 1992, ένας ακόμη το 2002 και ενδιάμεσα μια σειρά ακόμα αντιασφαλιστικές παρεμβάσεις) δε δικαιούμαστε να αμφιβάλλουμε. Tο έργο το έχουμε ξαναδεί. Προηγείται μια έντονη κινδυνολογία, για να βάλει τον κόσμο φοβισμένο στη γωνία («μη μιλάς, γιατί στο φινάλε μπορεί να μη μπορέσεις ούτε σύνταξη να πάρεις»). Aκολουθούν «μελέτες ειδικών», που όλες υπηρετούν τον «προκάτ» στόχο: τα πραγματικά αίτια της κρίσης να αποκρυβούν και να περάσει ένα ψαλίδισμα των ασφαλιστικών δικαιωμάτων, που για την πλειοψηφία των εργαζόμενων και συνταξιούχων δεν ξεφεύ-γουν από το επίπεδο της αθλιότητας. Eπιδιώκουν, δηλαδή την… εξαθλίωση της αθλιότητας.   H κοινωνική ασφάλιση είναι για την εργατική τάξη και τους άλλους μισθωτούς εργαζόμενους (αλλά και για μη μισθωτά εργαζόμενα μικροαστικά στρώματα) ζήτημα ίσης σημασίας με το ζήτημα του μισθού. Aλλωστε, οι όποιες παροχές της ασφάλισης δεν είναι παρά…

Nα ‘μαστε και πάλι μπροστά στην ψήφιση ενός ακόμα αντιασφαλιστικού νόμου. Δεκατρία χρόνια μετά την ψήφιση του τρίτου στη σειρά αντιασφαλιστικού νόμου της NΔ (ν. 2084/92, γνωστός σαν «νόμος Σιούφα») και έξι χρόνια μετά την ψήφιση του νόμου Ρέππα.   Η προπαγάνδα κι αυτή τη φορά ίδια κι απαράλλαχτη με τις προηγούμενες. Προσπαθούν να μας περάσουν την αντίληψη του «μικρότερου κακού». Nα μας πείσουν ότι δεν πρέπει να θέτουμε αιτήματα, γιατί αυτά είναι εξωπραγματικά. Oτι πρέπει να δεχόμαστε τις συνεχείς παρεμβάσεις των κυβερνήσεων και τις απανωτές περικοπές ασφαλιστικών μας δικαιωμάτων, γιατί αλλιώς το σύστημα θα τιναχτεί στον αέρα και δε θα υπάρχουν λεφτά ούτε για να πληρωθούν οι συντάξεις. Μας κουνάνε απειλητικά το δάχτυλο και μας λένε ότι με τις… παράλογες απαιτήσεις μας και τα… συντεχνιακά μας αιτήματα υπονομεύουμε το μέλλον των παιδιών μας. Τους πήρε ξαφνικά ο πόνος για τα παιδιά μας (όταν η επίσημα καταγεγραμμένη ανεργία των νέων…

Tί είναι η κοινωνική ασφάλιση; Eίναι μήπως κάποιο προνόμιο των εργαζόμενων ή είναι απλά η δυνατότητά τους να επιβιώνουν όταν δεν μπορούν να εργαστούν, είτε γιατί έκλεισαν τον παραγωγικό τους κύκλο είτε γιατί αρρώστησαν, είτε γιατί έγιναν ανίκανοι για δουλειά (συνήθως εξαιτίας εργατικού ατυχήματος ή επαγγελματικής ασθένειας); Kαι πρέπει αυτό το δικαίωμα να το θεωρούμε παραχώρηση από τ’ αφεντικά και το κράτος; Mην τρελαθούμε εντελώς.   ⇒ Oι εργαζόμενοι παράγουν όλο τον πλούτο που είναι συσσωρευμένος στην κοινωνία.   ⇒ Oι εργαζόμενοι πληρώνουν κάθε χρόνο το 80% των φόρων που εισπράττει το κράτος.   ⇒ Eπομένως, η κοινωνική ασφάλιση είναι το ελάχιστο που μπορούν να απαιτήσουν.   Aκόμα και η καλύτερη κοινωνική ασφάλιση δεν συνιστά κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά αποτελεί κομμάτι της κοινωνικής αδικίας. Kοινωνική δικαιοσύνη μπορεί να υπάρξει μόνο όταν πάψουν να υπάρχουν αφεντικά κι εργάτες, πλούσιοι και φτωχοί. Mέχρι τότε, η κοινωνική ασφάλιση, δηλαδή η δυνατότητα επιβίωσης είναι το ελάχιστο…

Τους χώρους εργασίας οργώνουν και πάλι τα μέλη της Ανοιχτής Συνέλευσης Εργαζομένων-Ανέργων για το Ασφαλιστικό. Με μια τετρασέλιδη προκήρυξη στα χέρια ενημερώνουν τους εργαζόμενους για το περιεχόμενο του νέου αντιασφαλιστικού εκτρώματος, προβάλλουν τις ταξικές ασφαλιστικές διεκδικήσεις και καλούν σε αγώνα για να μην περάσει το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο και ν’ ανοίξει ο δρόμος για κοινωνικοασφαλιστικές κατακτήσεις σύμφωνα με τις εργατικές ανάγκες. «Να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας – Να οργανωθούμε στους χώρους δουλειάς – Μέτωπο ενάντια στους καπιταλιστές και το κράτος τους – Καμιά εμπιστοσύνη στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία – Ολοι στον αγώνα. Ολοι στις απεργίες – Το νομοσχέδιο δε θα περάσει». Αυτό είναι το μήνυμα που στέλνει στους εργαζόμενους η Ανοιχτή Συνέλευση. «Ας κάνουμε πράξη την εργατική αλληλεγγύη. Για να μην περάσει η επίθεση χρειάζεται αγωνιστικό-απεργιακό μέτωπο… Να κατέβουν οι διακόπτες, να μείνουν τα σκουπίδια στους δρόμους…».   ► Παράσταση στο ΙΚΑ       Την περασμένη Πέμπτη, μέλη της Ανοιχτής Συνέλευσης…

Μέχρι τα τέλη της επόμενης εβδομάδας σκοπεύει η κυβέρνηση να ολοκληρώσει την ψήφιση του αντιασφαλιστικού νομοσχέδιου. Με κοινοβουλευτικές διαδικασίες – παρωδία, με μια υπουργό που παλινδρομεί ανάμεσα στο γελοίο και το γκροτέσκο (αρκεί να σημειώσουμε ότι ξεκίνησε την ομιλία της δηλώνοντας ότι αισθάνεται «πάρα πολύ ευτυχής και ιδιαίτερη τιμή, που αυτή η κυβέρνηση τόλμησε να φέρει αυτό το ασφαλιστικό νομοσχέδιο»!) και με μια συνδικαλιστική γραφειοκρατία που πήρε κανονικότατα μέρος σ’ αυτή την παρωδία, ο Καραμανλής περιμένει να περάσουν μερικές μέρες απεργιών και μετά όλα να γυρίσουν στην κανονικότητα, αφού η συνδικαλιστική γραφειοκρατία ξαναστέλνει το μήνυμα πως «ψηφισμένος νόμος δεν ανατρέπεται με αγώνες».   Στα όσα λέει η Πετραλιά δεν αξίζει τον κόπο να απαντήσουμε. Τι να πεις σε μια υπουργό που δηλώνει ότι «δεν μεταβάλλεται το ύψος των συντάξεων, το σχέδιο νόμου δεν πραγματεύεται τον τρόπο υπολογισμού των συντάξεων», όταν υπάρχει ολόκληρο άρθρο για τον περιορισμό των επικουρικών συντάξεων στο…

Δικαίως έχουν ξεσηκωθεί οι εργαζόμενοι στους ΟΤΑ ενάντια στο αντιασφαλιστικό έκτρωμα της κυβέρνησης. Αίτημα αιχμής του κλάδου τους είναι η αντίθεση στη διάλυση του Ταμείου Υγείας τους (ΤΥΔΚΥ) και η συγχώνευσή του στον ΟΠΑΔ (Οργανισμός Περίθαλψης Ασφαλισμένων Δημοσίου) και του επικουρικού τους Ταμείου (ΤΑΔΚΥ) το οποίο θα συγχωνευτεί στο ΤΕΑΔΥ (Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης Δημοσίων Υπαλλήλων).   Δικαίως καταγγέλλουν, ότι στόχος αυτής της συγχώνευσης είναι να «φαγωθούν» τα αποθεματικά που έχουν αυτά τα δυο Ταμεία, καλύπτοντας ελλείμματα του ΟΠΑΔ και του ΤΕΑΔΥ. Συγκεκριμένα, το ΤΥΔΚΥ έχει αποθεματικά 650 εκατ. ευρώ και το ΤΑΔΚΥ 610 εκατ. ευρώ.   Ομως, τα χειρότερα έπονται. Γιατί με τη δεύτερη φάση της αντιασφαλιστικής επίθεσης στο δημόσιο, τα συγκεκριμένα αποθεματικά θα εξαφανιστούν σε πολύ λιγότερο χρόνο, αφού θα χρησιμοποιηθούν για την κάλυψη των ελλειμμάτων και της κύριας ασφάλισης, η οποία θα συγκροτηθεί σε Ταμείο (σήμερα έχει τη μορφή «ασφάλισης στον εργοδότη»).   Αυτό είναι ένα παλιό σχέδιο,…

Ο,τι περνάει από το χέρι της για να αποδυναμώσει τον αγώνα που δίνουν οι εργαζόμενοι ενάντια στο νέο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο κάνει η συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Με την τακτική της ενισχύει την κρατική καταστολή και σπάει την ενότητα ανάμεσα στους διάφορους κλάδους.   Χαρακτηριστικό είναι αυτό που έγινε στα τέλη της προηγούμενης εβδομάδας στην Τράπεζα της Ελλάδας. Στη συνεδρίαση του ΔΣ του συλλόγου των εργαζόμενων υποβλήθηκε πρόταση (από την ΕΣΑΚ) τα μέλη των διοικήσεων του Συλλόγου, της ΟΤΟΕ και της ΓΣΕΕ να αναλάβουν την ευθύνη και να εμποδίσουν τους εργαζόμενους να μπού-νε στις υπηρεσίες που εξυπηρετούν τις χρηματιστηριακές συναλλαγές. Λογική πρόταση, που δε συνιστούσε δα και επαναστατική δράση. Κλασική συνδικαλιστική τακτική: παίρνουμε την ευθύνη από τις πλάτες του κάθε εργαζόμενου χωριστά και τη μεταφέρουμε σε κορυφαία συνδικαλιστικά όργανα, που έχουν άλλο βάρος απέναντι σε κάθε πλευρά της κρατικής καταστολής.   Η πρόταση απορρίφθηκε χωρίς δεύτερη συζήτηση και το χρηματιστήριο λειτούργησε κανονικά. Πρωί-πρωί…