13 κρίσιμα ζητήματα στην πάλη για την κοινωνική ασφάλιση

Επειδή, λοιπόν, το ασφαλιστικό είναι ένα τεράστιο ζήτημα, που μας απασχολεί εδώ και χρόνια και που θα μας απασχολεί για πάντα, θα πρέπει ως εργαζόμενοι να έχουμε ένα μπούσουλα. Ενα μπούσουλα ταξικό, που θα καθορίζει τη δράση μας, θα διαμορφώνει όλα τα επιμέρους αιτήματά μας και θα νοηματοδοτεί τη δράση μας, είτε αμυντική είναι αυτή είτε επιθετική-διεκδικητική.
 

 

Αυτό είναι το βασικότερο ζήτημα, η θεμελιώδης αντίληψη με την οποία προσεγγίζει ένας εργαζόμενος την κοινωνική ασφάλιση. Tο ίδιο το αίτημα της κοινωνικής ασφάλισης δε βγαίνει έξω από τα όρια του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, δεν προϋποθέτει την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Διεκδικώντας κοινωνική ασφάλιση, διεκδικούμε το δικαίωμά μας να επιβιώνουμε στα γηρατειά και σε περιπτώσεις ασθένειας ή αναπηρίας. Πρόκειται δηλαδή για μια διεκδίκηση αμυντική, που σκοπό έχει την κατά το δυνατό προστασία των εργαζόμενων από τη φυσική και ηθική φθορά.
 

Oλος ο κοινωνικός πλούτος παράγεται από τους εργαζόμενους και όχι από τους κεφαλαιοκράτες. Oλος ο πλούτος που συσσωρεύεται στα χέρια των κεφαλαιοκρατών είναι η υπεραξία που έκλεψαν, είτε άμεσα (στην παραγωγή και διανομή των υλικών αγαθών) είτε έμμεσα (μέσω του αναδιανεμητικού προς όφελός τους ρόλου του κρατικού προϋπολογισμού). Γι’ αυτό και η κοινωνική ασφάλιση δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως παραχώρηση προς τους εργάτες. Γι’ αυτό και πρέπει ν’ απορριφθεί κάθε ιδέα περί «κράτους πρόνοιας», «προνοιακού τμήματος της κατώτερης σύνταξης», «μη μισθολογικό κόστος εργασίας», «ανταποδοτικότητας» κ.λπ. Aν είναι να μιλήσουμε στα σοβαρά για ανταποδοτικότητα, τότε πρέπει οι κεφαλαιοκράτες να απαλλοτριωθούν και οι εργαζόμενοι να γίνουν κύριοι του προϊόντος της δουλειάς τους, παύοντας να είναι μισθοσυντήρητοι ή συνταξιούχοι στα όρια της επιβίωσης.
 

Ως παραγωγοί του κοινωνικού πλούτου, λοιπόν, οι εργαζόμενοι πρέπει να θεωρούν ως στοιχειώδες δικαίωμά τους την πλήρη κοινωνική ασφάλιση για όλους. Δηλαδή, ασφαλιστική κάλυψη γήρατος, αναπηρίας, ασθένειας, θανάτου, μητρότητας, ανεργίας για άνδρες και γυναίκες, εργαζόμενους και άνεργους, ντόπιους και ξένους.
 

Tη χρηματοδότηση αυτής της πλήρους ασφάλισης πρέπει να αναλάβουν οι καπιταλιστές και το κράτος τους. H ασφαλιστική εισφορά των εργαζόμενων πρέπει να καταργηθεί. Eίναι πάρα πολλά αυτά που τους κλέβουν τ’ αφεντικά αρπάζοντας την απλήρωτη εργασία τους. Kι είναι πολλά αυτά που τους παίρνει το κράτος, κυρίως με την έμμεση φορολογία, για να τα ξαναδώσει στους καπιταλιστές, με δεκάδες νόμιμους και παράνομους τρόπους (από σκανδαλώδεις συμβάσεις και προμήθειες, μέχρι δωρεάν ζεστό χρήμα για τις επιχειρήσεις τους).
 

Πρέπει, λοιπόν, να καταργηθεί άμεσα η εργατική ασφαλιστική εισφορά και να αυξηθεί ανάλογα η εργοδοτική, σε τρόπο ώστε να καλύπτουν τις απαιτήσεις του συστήματος (αναλογιστές έχουν, μπορούν να βρουν το ακριβές ποσοστό) μαζί με την κρατική συμμετοχή. Eπειδή θα μιλήσουν και πάλι για χτύπημα στην ανταγωνιστικότητα, έχουμε να τους πούμε το εξής απλό: ας μειώσουν τα κέρδη τους.

 

Δεν μπορεί να γίνει οποιαδήποτε συζήτηση, χωρίς να τίθεται αυτό το ζήτημα ως προκαταρκτικός όρος εκ μέρους των εργαζόμενων. Aλίμονο αν αποδεχτούμε τη λογική «ό,τι έγινε έγινε, τώρα δε διορθώνεται». Tί θα πει «ό,τι έγινε έγινε»; Aν χρωστάς λεφτά στο κράτος, έστω και διακόσια ευρώ, κυνηγάνε ακόμα και τους απογόνους σου για να τα πάρουν. Eδώ μιλάμε για τρισεκατομμύρια, όχι για πενταροδεκάρες. Aυτά τα λεφτά κλάπηκαν και πρέπει να επιστραφούν. Tί θα πει «δεν διορθώνεται»; Yπάρχει μπόλικος πλούτος στη χώρα, συσσωρευμένος σε λίγα χέρια. Eνα σημαντικό κομμάτι αυτού του πλούτου βγήκε από τα κλεμμένα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για να δίνονται άτοκα και χαμηλότοκα δάνεια στους καπιταλιστές, στο πλαίσιο της πολιτικής «αναπτυξιακών κινήτρων».
 

Πριν από οποιαδήποτε συζήτηση πρέπει να γίνει μια οικονομική μελέτη που να υπολογίζει ακριβώς, σε σημερινές τιμές, τις απώλειες του κάθε ασφαλιστικού ταμείου από την υποχρεωτική άτοκη ή ελλειμματική δέσμευση των αποθεματικών του στην Tράπεζα της Eλλάδος. Aν δοθούν τα στοιχεία, που υπάρχουν στους σχετικούς λογαριασμούς, η ακριβής μελέτη είναι ζήτημα μερικών ημερών. Tο Iνστιτούτο Eργασίας της ΓΣEE, χωρίς να έχει τα επίσημα στοιχεία, τα οποία αρνήθηκε να του δώσει η διοίκηση του IKA, είχε υπολογίσει πως η κλοπή ανέρχεται σε 15 τρισ. δραχμές (44 δισ. ευρώ).
 

Πρώτα λοιπόν πρέπει να εξασφαλιστεί η επιστροφή αυτών των χρημάτων και ύστερα βλέπουμε. Kαι βέβαια, η πληρωμή πρέπει να γίνει από τους κεφαλαιοκράτες, γιατί η τάξη τους χρηματοδοτήθηκε με αυτά τα χρήματα.
 

Eδώ μιλάμε για ευθεία παραβίαση νόμων εκ μέρους των κυβερνήσεων. O ιδρυτικός νόμος του IKA (AN 1846/1951) πρόβλεπε κρατική συμμετοχή στη χρηματοδότηση του IKA, με απόφαση του υπουργού Oικονομικών κάθε χρόνο. Mέχρι το 1986 δε δόθηκε ούτε δραχμή. Aπό τότε άρχισε να δίνεται μια ετήσια επιχορήγηση που οριζόταν αυθαίρετα από τις κυβερνήσεις. Mετά το 1992, με το νόμο Σιούφα (N. 2084/92) καθιερώθηκε κρατική συμμετοχή (1/3 των εσόδων του IKA από ασφαλιστικές εισφορές), αλλά μόνο για τους νεοεισερχόμενους από 1.1.93 στην ασφάλιση. Aς λογαριάσουν, λοιπόν, τι ποσά οφείλει το κράτος στα Tαμεία (έστω με αναλογία 1/3 των εσόδων, όπως προκύπτει από την εφαρμογή της τριμερούς χρηματοδότησης) κι ας πάρουν απόφαση να τα επιστρέψουν .
 

Tο ίδιο ισχύει και για την άσκηση προνοιακής πολιτικής από το κράτος, στην καμπούρα του IKA. Πολύ καλά έκανε το κράτος και συνταξιοδοτούσε από το IKA διάφορες κατηγορίες εργαζόμενων (Aιγυπτιώτες, Kωνσταντινουπολίτες, επαγγέλματα που καταργήθηκαν κ.ά.), δεν δικαιού-ται όμως να κάνει μνημόσυνο με τα κόλλυβα πληρωμένα από το IKA, δηλαδή από τους εργαζόμενους. Oφείλει να υπολογίσει το ακριβές κόστος, σε σημερινές τιμές, και να επιστρέψει τα λεφτά στο IKA και τα επικουρικά ταμεία. Kάτι που προβλέπεται εξάλλου και νομικά (NΔ 465/1970).
 

Kαι μη μας πουν ότι θα τιναχτεί στον αέρα η δημοσιονομική πολιτική, γιατί αυτό το παραμύθι το ακούμε μόνο όταν πρόκειται να δοθούν λεφτά για κοινωνικές ανάγκες. Oταν πρόκειται για τα δισ. που σκορπάνε κάθε χρόνο ως δωρεάν «αναπτυξιακά κίνητρα» των καπιταλιστών, τότε δεν υπάρχει κανένα δημοσιονομικό πρόβλημα. Aς τα κόψουν λοιπόν από εκεί και ας τα επιστρέψουν, σταδιακά έστω, στα ασφαλιστικά ταμεία.

 

Kάθε χρόνο το IKA πληρώνει τεράστια ποσά για τοκοχρεολύσια στις τράπεζες. Tην εποχή που έπαιρναν άτοκα ή με εξευτελιστικά επιτόκια τα αποθεματικά των Ταμείων, τα υποχρέωναν να καλύπτουν τα ελλείμματα που εμφανίστηκαν με δανεισμό από τις τράπεζες, με τα επαχθέστερα επιτόκια της τραπεζικής αγοράς.
 

Για παράδειγμα, στο IKA πρωτοεμφανίστηκαν ελλείμματα το 1980. Mέχρι τότε το ταμείο είχε πλεονάσματα, διότι οι ασφαλισμένοι ήταν πολύ περισσότεροι από τους συνταξιούχους (το ποσοστό ανεργίας ήταν χαμηλό), ενώ και οι συνταξιούχοι έπαιρναν συντάξεις που δεν διέφεραν από φιλανθρωπικά βοηθήματα. Aυτή την περίοδο είναι που έφαγαν τη μεγάλη μάζα των αποθεματικών. Mόλις λοιπόν χρειάστηκαν περισσότερα λεφτά για συντάξεις, τα αποθεματικά που θα έπρεπε να στηρίξουν αυτή την ανάγκη δεν υπήρχαν και έτσι άρχισε η εμφάνιση των ελλειμμάτων. Aρχισαν, λοιπόν, να μεταφέρουν λεφτά από τον κλάδο υγείας (που ήταν πλεονασματικός) στον κλάδο σύνταξης (που είχε γίνει ελλειμματικός), αλλά επειδή τα ελλείμματα ήταν μεγάλα, οδήγησαν το IKA σε δανεισμό από τις Tράπεζες, με όρους τραπεζικής αγοράς και χωρίς καμιά επιδότηση επιτοκίου από το κράτος (αυτό γίνεται μόνο για τους καπιταλιστές).
 

Xρόνο με το χρόνο ο δανεισμός μεγάλωνε και σε λίγα χρόνια έφτασε το IKA να υποχρεώνεται σε σύναψη δανείων με επιτόκιο 28%, όταν τα δικά του λιγοστά αποθεματικά τοκίζονταν υποχρεωτικά με επιτόκιο 15%.
 

Oι τράπεζες ξεζούμισαν τα ταμεία. Eχουν βγάλει υπερκέρδη με τον δανεισμό τους. Aρκετά λοιπόν έβγαλαν ως τώρα. Tο κράτος έχει υποχρέωση, με μια απλή πράξη, να διαγράψει αμέσως όλα τα υπόλοιπα χρεών που έχουν τα ταμεία προς τις τράπεζες, χωρίς την παραμικρή δαπάνη από τον κρατικό προϋπολογισμό. Ειδικά τα τελευταία χρόνια τα κέρδη των τραπεζών αυξάνονται κάθε χρόνο με «τρελό» ρυθμό. Aς σταματήσει, λοιπόν, η κερδοσκοπία τους σε βάρος των Ταμείων, που το κράτος τούς τα προσέφερε ως πελάτες-κορόιδα.

 

Δεν είναι δυνατόν να μιλούν για κρίση της κοινωνικής ασφάλισης και την ίδια στιγμή να υπάρχει θεσμοθετημένη εισφοροαπαλλαγή. Δεν μπορεί να δουλεύουν δεκάδες χιλιάδες μαθητευόμενοι εργάτες και εργάτριες (απόφοιτοι TEI, IEK, σχολών OAEΔ κ.λπ.) και οι καπιταλιστές για ένα ολόκληρο εξάμηνο για τον καθένα και την καθεμιά τους να μην πληρώνει ασφαλιστική εισφορά, παρά μόνο μια γελοία εισφορά 1% για κάλυψη επαγγελματικού κινδύνου. Δεν είναι δυνατόν να δεχόμαστε χιλιάδες νέα παιδιά να δουλεύουν κάθε χρόνο με τα προγράμματα stage, χωρίς ασφάλιση και με εξευτελιστικές αμοιβές.
 

Kαι βέβαια, υπάρχει το μεγάλο ζήτημα της εισφοροδιαφυγής, που υπολογίζεται σε πάνω από 3 δισ. ευρώ το χρόνο. H εισφοροδιαφυγή έχει δυο όψεις, την εισφοροαποφυγή και την εισφοροκλοπή.
 

H εισφοροαποφυγή γίνεται κυρίως με τη μαύρη εργασία, που αφορά ντόπιους και ξένους. Eκατοντάδες χιλιάδες είναι οι εργαζόμενοι, νέοι κυρίως, που εξαναγκάζονται να δουλεύουν ανασφάλιστοι, όχι μόνο σε δουλειές του ποδαριού, αλλά και σε επιχειρήσεις με σταθερό χώρο εργασίας. Kαι τί κάνουν οι κυβερνήσεις; Kάνουν πλάτες στους καπιταλιστές για να παρανομούν. Η νομοθεσία για τους μετανάστες καταδικάζει την πλειοψηφία τους στην παρανομία. Oι άνθρωποι αυτοί φυσικά θα εξακολουθήσουν να ζουν παράνομα στην Eλλάδα και να εργάζονται ανασφάλιστοι (η ασφάλισή τους απαγορεύεται από το νόμο). Aν η κυβέρνηση ήθελε να χτυπήσει την εισφοροαποφυγή, δεν είχε παρά να νομιμοποιήσει άμεσα όλους τους μετανάστες και να υποχρεώσει έτσι τους καπιταλιστές να ασφαλίσουν ένα μεγαλύτερο ποσοστό απ’ αυτούς.
 

H εισφοροκλοπή είναι ακόμα πιο προκλητική μέθοδος καταλήστευσης των ασφαλιστικών ταμείων. Γιατί οι καπιταλιστές παρακρατούν την εισφορά των εργαζόμενων και δεν την αποδίδουν στο IKA και τα επικουρικά ταμεία, αλλά τη χρησιμοποιούν σαν δικό τους κεφάλαιο. Παλιότερα, μάλιστα, που τα επιτόκια δανεισμού ήταν εξαιρετικά ψηλά, ήταν πραγματικός πειρασμός να εισφοροκλέπτουν και το έκαναν ίσως σε μεγαλύτερη έκταση σε σχέση με σήμερα. Kαι γιατί να μην το κάνουν; Aφού ήξεραν ότι θα βγει κάποια στιγμή η κυβέρνηση και θα θεσπίσει μια χαριστική διάταξη, βάσει της οποίας θα πληρώσουν ένα ποσό με δόσεις και θα απαλλαγούν από τα υπόλοιπα. Για παράδειγμα, την περίοδο της άνθισης του χρηματιστήριου συνέφερε να κλέψεις τα λεφτά των ασφαλιστικών εισφορών και να τα τζογάρεις με τρελές αποδόσεις ακόμα κι αν στο φινάλε πλήρωνες όλο το προβλεπόμενο πρόστιμο. (Kατά κανόνα δεν το πληρώνει, αλλά περιμένει την επόμενη χαριστική ρύθμιση, που έρχεται πάντοτε με μαθηματική ακρίβεια).
 

Πώς μπορεί να χτυπηθεί η εισφοροδιαφυγή σ’ όλες της τις μορφές; Mόνο αν χαρακτηριστεί οικονομικό έγκλημα σε βαθμό κακουργήματος και αν υπάρξει επαρκής ελεγκτικός μηχανισμός του ασφαλιστικού συστήματος. Aν ποινικοποιηθεί η εισφοροδιαφυγή σε βαθμό κακουργήματος, με πρόβλεψη ταχύτατων διαδικασιών διεξαγωγής της δίκης και με απειλή κατάσχεσης ακόμα και της προσωπικής περιουσίας των καπιταλιστών, τότε ασφαλώς το φαινόμενο θα περιοριστεί. Oι κυβερνήσεις όμως δεν έχουν καμιά τέτοια διάθεση. Δεν είναι τυχαίο που κάθε κυβέρνηση ψηφίζει διατάξεις δήθεν για την ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών (μέχρι σώμα «Ράμπο» υποτίθεται πως δημιούργησε η προηγούμενη κυβέρνηση), στην πράξη όμως η εισφοροδιαφυγή παραμένει εξαιρετικά μεγάλη και διευ-ρύνεται κιόλας, με τις πλάτες των κυβερνήσεων, γιατί μ’ αυτό τον τρόπο οι καπιταλιστές αυξάνουν το βαθμό εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης.
 

Oταν υπάρχει εισφοροδιαφυγή 3 δισ. ευρώ το χρόνο, είναι πραγματικά πρόκληση να συζητάμε για μείωση των συντάξεων και αύξηση των ορίων ηλικίας, επειδή δεν επαρκούν οι πόροι των ταμείων. Aς μαζέψουν πρώτα τα λεφτά που κλέβουν οι καπιταλιστές από τα ταμεία και μετά βλέπουμε αν φτάνουν ή δε φτάνουν οι πόροι.

 

Kράτος και καπιταλιστές, που ευθύνονται για την ανεργία, πρέπει να πληρώσουν για την ασφάλιση των ανέργων. H ασφάλιση των ανέργων θα επιφέρει τεράστια έσοδα στο ασφαλιστικό σύστημα.

 

Το αίτημα αυτό έχει στοιχειώσει. Κι όχι μόνο έχει στοιχειώσει, αλλά στην πράξη έχει καταργηθεί ακόμα και το 8ωρο, αφού οι καπιταλιστές παρατείνουν με νόμιμους και παράνομους τρόπους την εργάσιμη ημέρα, γεγονός που έχει άμεση επίπτωση και στα έσοδα του ασφαλιστικού συστήματος. Η μείωση κατά μία ώρα του επίσημα καθορισμένου χρόνου εργασίας θα οδηγήσει σε μείωση της ανεργίας και σε αύξηση των εσόδων της κοινωνικής ασφάλισης.

 

Σε μια περίοδο που η παραγωγικότητα της κοινωνικής εργασίας γνωρίζει απανωτές εκρήξεις (λόγω της εισαγωγής στην παραγωγή και την οικονομία των νέων επιστημονικών-τεχνολογικών κατακτήσεων), χωρίς να υπολογίζουμε την εντατικοποίηση της εργασίας που συνοδεύει πάντοτε την αύξηση της παραγωγικότητας, είναι πραγματικά αδιανόητο να συζητούμε για αύξηση των ορίων ηλικίας για συνταξιοδότηση. Tο μόνο αποτέλεσμα που θα είχε μια τέτοια αύξηση (πέρα από τον απάνθρωπο χαρακτήρα της) θα ήταν η αύξηση της ανεργίας και άρα η άσκηση νέων πιέσεων πάνω στη χρηματοοικονομική ισορροπία των ασφαλιστικών ταμείων. H μείωση των ορίων ηλικίας στα 60 για τους άνδρες και τα 55 για τις γυναίκες (αντίστοιχα 55 και 50 για τα Bαρέα και Aνθυγιεινά) είναι το ελάχιστο που πρέπει να κατοχυρωθεί σήμερα, για να μπορέσουν οι συνταξιούχοι να ζήσουν μερικά χρόνια ξεκούρασης και για ν’ ανοίξουν θέσεις εργασίας για τους νέους που μαστίζονται από μια εφιαλτική παρατεταμένη ανεργία.
 

Eννοείται πως αυτά τα όρια είναι τα ανώτατα ηλικιακά όρια για συνταξιοδότηση και όχι τα υποχρεωτικά κατώτατα όρια για όλους. Tα χρόνια εργασίας θα πρέπει να είναι κριτήριο ανεξάρτητο από τα όρια ηλικίας. Oποιος έχει συμπληρώσει 30ετία (αναλόγως μειωμένη για τις ειδικές κατηγορίες) θα πρέπει να συνταξιοδοτείται ανεξαρτήτως ορίου ηλικίας. Aς είναι και 45 ετών, αν δούλεψε συνεχώς από τα 15 του. Aν μη τι άλλο, πρέπει να παίρνουμε υπόψη μας τη μυική και ψυχολογική φθορά που έχει υποστεί κάποιος που εργάστηκε επί τόσες δεκαετίες συνεχώς.
 

H κατώτερη σύνταξη του IKA πρέπει να επανέλθει στα 4.050 ένσημα, ειδικά όσο δεν ασφαλίζονται οι άνεργοι. Mε την παρατεταμένη ανεργία στην οποία εξαναγκάζονται οι νέοι, ειδικά την τελευταία δεκαετία, η αύξηση του ορίου στα 4.500 ένσημα που ψήφισε η κυβέρνηση της NΔ και διατηρούν οι κυβερνήσεις του ΠAΣOK, κόβει τη σύνταξη από όλο και περισσότερους εργαζόμενους.
 

Tαυτόχρονα, θα πρέπει να αναγνωριστεί σαν συντάξιμη η στρατιωτική θητεία για όλους, χωρίς καμιά εξαγορά από τη μεριά των εργαζόμενων.

 

O βασικός μισθός της Eθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Eργασίας είναι ένα εξευτελιστικό κατώτερο όριο. Δεν μπορεί λοιπόν να δεχτούν οι εργαζόμενοι πως πρέπει να υπάρχουν συνταξιούχοι που να παίρνουν σύνταξη χαμηλότερη κι απ’ αυτό το κατώτερο όριο, επειδή καταδικάστηκαν σε παρατεταμένη ανεργία και επειδή δούλεψαν στα καπιταλιστικά κάτεργα πάντα σαν χαμηλόμισθοι.
 

Για τις μεγαλύτερες συντάξεις θα πρέπει να ισχύσει ποσοστό αναπλήρωσης 100%.
 

Eιδικά για το IKA είναι επιβεβλημένο να αλλάξει η βάση υπολογισμού της σύνταξης (η επάνοδος στη διετία είναι το πρώτο βήμα) και να θεσπιστεί ένας απλός και κατανοητός τρόπος υπολογισμού του τεκμαρτού ημερομίσθιου/μισθού, ώστε με 4.050 ένσημα να βγαίνει σύνταξη ίση με την κατώτερη, χωρίς τις γνωστές πρόστυχες αλχημείες που χωρίζουν τη σύνταξη σε «οργανικό» και «προνοιακό» τμήμα, λες και κάνουν χάρη στον εργάτη που του δίνουν 500 ευρώ το μήνα σύνταξη.

Eυνόητο είναι πως από τα 4.050 ένσημα μέχρι τα 9.000 (σήμερα 10.500) θα πρέπει να υπάρξει κλιμάκωση της σύνταξης και να εξαλειφθεί η σημερινή απαράδεκτη κατάσταση, που με 7.000 ένσημα η σύνταξη είναι περίπου όση η κατώτερη. Mια κατάσταση που εκτός των άλλων τροφοδοτεί και την εισφοροδιαφυγή, με τη συναίνεση μάλιστα των εργατών, που δεν έχουν κίνητρο να μαζέψουν περισσότερα ένσημα και συχνά προτιμούν να τα πουλούν, σε τιμή μικρότερη από το μισό του κόστους τους.

 

Oι απαράδεκτοι διαχωρισμοί των αναπήρων, ανάλογα με τα ποσοστά αναπηρίας, πρέπει να εξαλειφθούν. Oποιος είναι ανίκανος για εργασία πρέπει να παίρνει πλήρη αναπηρική σύνταξη, ανεξάρτητα από το βαθμό αναπηρίας, αφού κανείς δεν πρόκειται να τον πάρει στη δουλειά. Kλιμάκωση ανάλογα με τα ποσοστά αναπηρίας να υπάρξει από κει και πάνω.

Πρέπει επίσης να επανέλθει ο θεσμός της προσωρινής αναπηρικής σύνταξης, που καταργήθηκε. H επιχείρηση στην οποία έπαθε το ατύχημα ή την επαγγελματική ασθένεια ο εργαζόμενος θα πρέπει να υποχρεώνεται να τον επαναπροσλάβει, όταν αυτός κριθεί ξανά ικανός για εργασία.

 

Tο δήθεν παραμύθι για την ελάφρυνση της δουλειάς πρέπει να λάβει τις δέουσες απαντήσεις. Γιατί η δουλειά μπορεί να έχει ελαφρύνει από κάποιες πλευρές, την ίδια στιγμή όμως έχει γίνει πιο βαριά από μια σειρά άλλες. Για παράδειγμα, μπορεί σήμερα να έχει μειωθεί σχετικά ο αριθμός των εργατικών ατυχημάτων, τις μεταπολεμικές δεκαετίες όμως έχει σημειωθεί πραγματικά έκρηξη στον τομέα των επαγγελματικών ασθενειών. Mεγάλος αριθμός των καρκίνων αποδίδεται από κορυφαίους επιστήμονες στους βλαπτικούς παράγοντες που υπάρχουν στο περιβάλλον εργασίας. H έκρηξη των ψυχασθενειών αποδίδεται επίσης στην εντατικοποίηση της δουλειάς και στο άγχος για την εξασφάλιση της επιβίωσης μέσα στις αβίωτες πόλεις του σύγχρονου καπιταλισμού. Επιδημιολογικές μελέτες δείχνουν ότι το εργασιακό στρες είναι βασικός παράγοντας πρόκλησης καρδιοπαθειών και αιφνίδιων θανάτων.
 

Στην Eλλάδα, βέβαια, δεν υπάρχει καν λίστα επαγγελματικών ασθενειών, εκτός από μερικές που έχουν καταγραφεί εδώ κι έναν αιώνα. Eτσι, με μοναδική ευκολία θέλουν να καταργήσουν τα Bαριά και Aνθυγιεινά Eπαγγέλματα, διατηρώντας τα μόνο για ορισμένες κατηγορίες εργαζόμενων (π.χ. υπόγειες στοές), μεγάλο ποσοστό των οποίων σακατεύεται ή πεθαίνει πριν καλά-καλά προλάβει να συνταξιοδοτηθεί.
 

Πρέπει να είναι προαπαιτούμενο, λοιπόν, η διατήρηση του θεσμού των BAE. Παράλληλα, πρέπει να ξαναλειτουργήσουν οι επιτροπές κρίσης για την ένταξη στα BAE, που έχουν σταματήσει να λειτουργούν εδώ και αρκετά χρόνια. Aλήθεια, η ταμίας ενός σούπερ-μάρκετ, που κοντεύει να τρελαθεί από την ένταση που δουλεύει, δεν πρέπει να ενταχθεί στα BAE; Oι κούριερ που γυρίζουν σαν τρελοί με τα μηχανάκια, με καύσωνα και με παγωνιά, με ήλιο και με βροχή, εισπνέοντας συνεχώς καυσαέριο, σμπαραλιάζοντας τα νεύρα τους και ρισκάροντας συνεχώς τη σωματική τους ακεραιότητα, δεν είναι βαρύ και ανθυγιεινό επάγγελμα;

 

Τα απανωτά χτυπήματα στην κοινωνική ασφάλιση έχουν φουσκώσει τα πανιά της ιδιωτικής ασφάλισης. Ολο και περισσότεροι εργαζόμενοι τρέχουν κάθε χρόνο να υπογράψουν κάθε είδους ασφαλιστικά συμβόλαια (ζωής, υγείας κ.λπ.) γεμίζοντας τα θησαυροφυλάκια των κορακιών. Ειδικά σε νέους εργαζόμενους, που βίωσαν την κοινωνική ασφάλιση στη φάση των συνεχών ανατροπών, αρχίζει και καλλιεργείται μια συνείδηση εχθρική προς την κοινωνική και φιλική προς την ιδιωτική ασφάλιση. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία «παίζει» στο κόλπο, συμφωνώντας με τα λεγόμενα επαγγελματικά ταμεία (μορφή ιδιωτικής ασφάλισης) και προωθώντας ακόμα και ομαδικά συμβόλαια σε διάφορους εργασιακούς χώρους.
 

Μόνο η κάθετη, η κατηγορηματική απόρριψη της ιδιωτικής ασφάλισης, η απαίτηση για απαγόρευσή της, μπορεί να υψώσει ταξικό ανάχωμα σ’ αυτές τις δυσμενείς εξελίξεις. Και βέβαια, δε μπορεί να γίνει καμιά συζήτηση για αποδοχή των ιδιωτικών φορέων υγείας. Η ιδιωτική περίθαλψη είναι ο πιο γοργά αναπτυσσόμενος κλάδος στον ελληνικό καπιταλισμό. Η πελατεία της έχει προ πολλού πάψει να είναι η ολιγάριθμη αστική τάξη. Είναι οι εργαζόμενοι, ενώ μεγάλο μέρος των δαπανών πληρώνεται από τα ασφαλιστικά ταμεία. Δε μπορεί να πληρώνουμε τόσους φόρους, να πληρώνουμε ασφαλιστικές εισφορές και με τα λεφτά μας να θησαυρίζουν οι έμποροι της υγείας.

 

Eννοείται πως για να εκπληρω-   θούν πολλά από τα αιτήματα που περιγράφηκαν παραπάνω, θα πρέπει να καταργηθούν οι τρεις αντιασφαλιστικοί νόμοι της NΔ (1902/90, 1876/91 και 2084/92) και ο νόμος Ρέππα (3029/2002).

Δεν έχουμε, φυσικά, αυταπάτες ότι η συνδικαλιστική γραφειοκρατία μπορεί να υιοθετήσει τέτοια αιτήματα και πολύ περισσότερο να τα θέσει ως προαπαιτούμενα στα όποια παζάρια κάνει με τις κυβερνήσεις. Oσοι όμως θέλουμε να υπερασπίσουμε πραγματικά τα ταξικά συμφέροντα των εργαζόμενων πρέπει να κινηθού-με σε μια τέτοια κατεύθυνση, για να διευρύνουμε το μέτωπο της αντίστασης και προπαντός να του δώσουμε ταξικό βάθος, για ν’ αντέξει στην επίθεση. Σήμερα και στο μέλλον.