Μετά τη διαφαινόμενη συμφωνία Σαββίδη–Μαρινάκη για τις εξελίξεις στο ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο και την προσπάθεια για εξεύρεση κοινά αποδεκτής λύσης για την ανάδειξη νέας διοίκησης στην ΕΠΟ, όπως όλα δείχνουν υπάρχει συμφωνία των ΠΑΕ και για τον νέο τρόπο διανομής των τηλεοπτικών δικαιωμάτων του πρωταθλήματος της Super League. Ο δρόμος για τη συμφωνία άνοιξε, όταν οι τέσσερις μεγάλοι (Ολυμπιακός, ΠΑΟΚ, Παναθηναϊκός και ΑΕΚ) συμφώνησαν στη μείωση του ποσοστού εμπορικότητας των ομάδων από το 50% στο 13%, μολονότι με αυτό τον τρόπο μειώνονται τα φράγκα που θα βάλουν στα ταμεία τους.
Σε κάποιους που δεν ασχολούνται συστηματικά με τα δρώμενα στο ελληνικό ποδόσφαιρο ίσως να προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι οι μεγάλες ΠΑΕ δέχτηκαν να πάρουν λιγότερα φράγκα στη μοιρασιά. Για να ερμηνεύσουμε τη στάση τους θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας αφενός ότι για να γίνει το πρωτάθλημα πρέπει να υπάρχουν και να είναι «βιώσιμες» και οι μικρομεσαίες ομάδες και αφετέρου ότι σε μια «ρευστή» περίοδο, που αλλάζουν τα δεδομένα και οι συσχετισμοί στην ποδοσφαιρική πιάτσα, κάτι θα πρέπει να δώσουν οι μεγάλοι για να βρουν συμμάχους και να διευρύνουν την επιρροή του.
Αυτό που πρέπει να σχολιαστεί είναι ότι η «τακτοποίηση» του θέματος έγινε σχεδόν ταυτόχρονα με την προσέγγιση Μαρινάκη-Σαββίδη. Με τον νέο τρόπο διανομής των τηλεοπτικών δικαιωμάτων είχε ταχθεί από την αρχή ο Μελισσανίδης, στην προσπάθειά του να προσεταιριστεί τις μικρομεσαίες ΠΑΕ και να προβάλει σαν το αντίπαλο δέος στην κυριαρχία του Ολυμπιακού στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Ο ΠΑΟΚ συμφωνούσε, εμμέσως πλην σαφώς, αφού δήλωνε ότι θα συνταχθεί με τις αποφάσεις της πλειοψηφίας, ενώ αντίθετοι -για διαφορετικούς λόγους- δήλωναν Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός. Θα μπορούσε λοιπόν να πει κάποιος ότι οι εξελίξεις στο θέμα δικαίωσαν τον Γατούλη και ενίσχυσαν τη θέση του. Αν εξετάσουμε το θέμα στην επικοινωνιακή και μόνο διάστασή του θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε. Ομως στην πραγματικότητα ο Γατούλης έχασε έδαφος, αφού αυτά που υποσχόταν στους μικρομεσαίους για να τους πάρει μαζί του, τα υπόσχεται πλέον και η «συμμαχία» Σαββίδη-Μαρινάκη, που δείχνουν ότι αυτή τη χρονική στιγμή ελέγχουν τις εξελίξεις και θα εκλέξουν στην ΕΠΟ τη διοίκηση της αρεσκείας τους.
Σε απλά ελληνικά, οι ανιδιοτελείς εργάτες των μικρομεσαίων ΠΑΕ θα πάρουν το ίδιο αντάλλαγμα ανεξάρτητα από το άρμα που θα επιλέξουν για να προσδεθούν, συνεπώς δεν έχουν κανένα λόγο να συνταχθούν με τον χαμένο, που όλα δείχνουν ότι θα είναι ο Γατούλης. Εχουμε επανειλημμένα τονίσει, ότι οι ανιδιοτελείς εργάτες του ελληνικού ποδοσφαίρου, εκτός από την προσφορά τους στο άθλημα, έχουν να καλύψουν και τις υλικές τους ανάγκες. Αυτό σημαίνει ότι θα συνταχθούν με όποιον ρίχνει φράγκα στην ποδοσφαιρική πιάτσα ή όποιον τους εξασφαλίζει ένα «χαρτζιλίκι» για να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες της ζωής. Στην παρούσα χρονική συγκυρία οι μοναδικοί που βάζουν το χέρι στην τσέπη και κάνουν ένα τζίρο στην ποδοσφαιρική πιάτσα είναι ο Μαρινάκης, που «αξιοποιεί» τα φράγκα που μπαίνουν στο ταμείο της ερυθρόλευκης ΠΑΕ από τη συμμετοχή της στο Champions League και τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, και ο Σαββίδης, που ξοδεύει κάποια φράγκα στον ΠΑΟΚ, προκειμένου να αποκτήσει λαϊκό έρεισμα και να στηρίξει τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες. Αντίθετα, Μελισσανίδης και Αλαφούζος βάζουν το χέρι στην τσέπη μόνο όταν έχει κακοκαιρία για να μην κρυώσουν.
Είναι λοιπόν απολύτως φυσιολογικό, η πλάστιγγα στη διαμάχη για τον έλεγχο του εξωαγωνιστικού κυκλώματος στο ποδόσφαιρο να γέρνει προς τους ερυθρόλευκους και τους ασπρόμαυρους. Προς το παρόν, μαυροκίτρινοι και πράσινοι ατενίζουν με απαισιοδοξία το μέλλον και «προσδοκούν ανάσταση νεκρών» για να αναστραφεί η κατάσταση.
Εκτός από το θέμα της διανομής των τηλεοπτικών δικαιωμάτων, στο ΔΣ της Λίγκας θα συζητηθεί και το θέμα της αναδιοργάνωσης του πρωταθλήματος και της μείωσης του αριθμού των ομάδων που θα συμμετέχουν στην πρώτη τη τάξει κατηγορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Μέχρι στιγμής, δεν έχει επέλθει συμφωνία, όμως όλα δείχνουν ότι στο τέλος οι μικρομεσαίοι θα αναγκαστούν να συμφωνήσουν, ως αντάλλαγμα στην υποχώρηση των μεγάλων ΠΑΕ να δεχτούν τη μείωση του ποσοστού εμπορικότητας. Αλλωστε, η μείωση του αριθμού των ομάδων, που έχει σαν στόχο τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας των ομάδων και του ενδιαφέροντος του πρωταθλήματος, είναι μια από τα βασικότερες προϋποθέσεις που έχει θέσει το συνδρομητικό κανάλι για να συνεχίσει να είναι ο χορηγός του πρωταθλήματος, δηλαδή αυτός που αποτελεί για τις ομάδες τη βασική πηγή των εσόδων τους.
Κος Πάπιας
papias@eksegersi.gr
♦ Η ηγετική ομάδα της Original μάλλον δε γνωρίζει τη ρήση: «η σιωπή είναι χρυσός» και επιλέγει με μια αισχρή ανακοίνωση να ταυτιστεί με τα επιχειρηματικά συμφέροντα του Μελισσανίδη, θυμίζοντας -παρά την προσπάθειά της να δείξει την «αλληλεγγύη» της στις καταλήψεις- ολοένα και περισσότερο την απολίτικη και πλήρως ελεγχόμενη από τον Μαρινάκη, Θύρα 7.
Μετά το φιάσκο της πορείας στη Νέα Φιλαδέλφεια, στο οποίο οι εκλεκτοί του Γατούλη δεν κατάφεραν να μαζέψουν ούτε 1.000 άτομα, παρά το γεγονός ότι είχαν συμμάχους την κυριακάτικη λιακάδα, το μετέπειτα ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ, τα δωρεάν εισιτήρια και τους οπαδούς της ΑΕΚ από την επαρχία, όπως όλα δείχνουν η Original βγαίνει μπροστά και προσπαθεί αφενός να συσπειρώσει τους κιτρινόμαυρους οπαδούς και αφετέρου να τονώσει το ηθικό τους και να σταματήσει τις γκρίνιες που αυξάνονται ολοένα και περισσότερο, αφού βλέπουν ότι η υπόθεση «Αγια-σοφιά» έχει βαλτώσει και το γήπεδο στη Νέα Φιλαδέλφεια θα γίνει όταν ζωντανέψει ο «μαρμαρωμένος βασιλιάς» στην Ισταμπούλ και τα ψάρια πηδήσουν από τη δεξαμενή στο τηγάνι.
Παρά την προσπάθεια των συντακτών της ανακοίνωσης να δείξουν ότι συνεχίζουν την παράδοση της Original, το δόγμα «No Politica» και «μόνο ΑΕΚ» διαχέεται σε ολόκληρο το κείμενο. Αρκεί να διαβάσει κάποιος το «ζουμί» της ανακοίνωσης («Γήπεδο στη Νέα Φιλαδέλφεια! Γήπεδο γι' αυτούς που μας έμαθαν να αγαπάμε αγνά, με ανιδιοτέλεια και δεν είναι πια στη ζωή. Γήπεδο για εμάς, γήπεδο για τα παιδιά μας, γήπεδο για έναν ολόκληρο λαό!!»), για να καταλάβει το δρόμο που έχει επιλέξει να βαδίσει η μεγαλύτερη οργάνωση των οπαδών της ΑΕΚ.
Το γεγονός ότι οι ενωσίτικες φωνές ενάντια στο κλίμα φόβου και τρομοκράτησης των κατοίκων της Νέας Φιλαδέλφειας και όσων αγωνίζονται ενάντια στα επιχειρηματικά σχέδια του Γατούλη είναι ελάχιστες, αποδεικνύει δυστυχώς ότι χρειάζονται «κότσια» και «άντερα» για να μπορέσουν οι νεολαίοι που δρουν στις οπαδικές θύρες να βάλουν την ταξική και πολιτική τους προέλευση πάνω από το οπαδικό τους «καθήκον» και πάνω από τα συμφέροντα της ΠΑΕ που υποστηρίζουν, ακόμα και όταν έχουν κάποια επαφή με κινηματική δράση. Αυτή η διαπίστωση σε καμία περίπτωση δεν δικαιώνει όσους θεωρούν τους νεολαίους στις οπαδικές θύρες ανεγκέφαλους, απολίτικους και από πολιτική άποψη αδιάφορους για το κοινωνικό «γίγνεσθαι». Αντίθετα, βάζει ολοένα και ψηλότερα τον πήχη για όσους πηγαίνουν στο γήπεδο και συμμετέχουν στις διεργασίες στο οπαδικό κίνημα, προκειμένου να πείσουν τους νεολαίους στις θύρες, ότι τα λάβαρα κάτω από τα οποία θα συνταχθούν θα πρέπει να είναι τα λάβαρα της τάξης τους και όχι οι σημαίες των επιχειρήσεων του καπιταλιστή που έχει αγοράσει την αγαπημένη τους ομάδα.
Οι οπαδοί του Αστέρα, εκτός από την αντικαπιταλιστική και αντιφασιστική τους δράση, μπορούν να υπερηφανεύονται και για τον ευρηματικό και πρωτότυπο τρόπο με τον οποίο προπαγανδίζουν τους αγώνες της αγαπημένης τους ομάδας.
