Δύο χιλιάδες είκοσι τέσσερα
παραδομένοι, πεσμένοι στα τέσσερα
Την Τετάρτη 15 του Μάη κλείνει τα πενήντα χρόνια του ο άλλοτε γίγας της καλαθοσφαίρισης και νυν υπουργός κάπα-κάπα πι-πί Βασίλης Κικίλιας.
Φάγανε, ήπιαν, σκάσανε, πήγανε ταξιδάκια
σούβλες και ακριβά κρασιά, αυγά και παϊδάκια
κι εκείνοι που κερνάν’ αυτά μαζί με όσα έχουν
ζούνε με ημιδιατροφή κι όλο πίσω τους τρέχουν.
Ποιος Μάης του ’68; Ποιος Μάης της αντιφασιστικής νίκης των λαών, του Σικάγο, της Θεσσαλονίκης του ’36, του Τσαρουχά και του Λαμπράκη; Τι λέτε ωρέ αγκυλωμένοι, τι αναχρονιστικά και ξεπερασμένα είναι αυτά; Ο Μάης είναι ο μήνας των λουλουδιών και της Ευρώπης, φέτος μάλιστα θα είναι γεμάτος αγώνες εν όψει ευρωεκλογών.
Πάει το Πάσχα, πέρασε. Τώρα τι περιμένω;
Μα να με οδηγήσουνε στις κάλπες ζαλισμένο
με λίγη Γιουροβίζιον, θεάματα και άρτο
με φιέστες και με τελικούς, σε ένα βίο σκάρτο.
Ζούμε στη μακάρια μπανανία του νότου, στη χώρα που η μόνη απάντηση-σχόλιο στη διαπίστωση «πού φτάσαμε…» φαίνεται να είναι το «και πού είσαι ακόμα…».
«Το άδικο προχωράει σήμερα με βήμα όλο σιγουριά. Οι καταπιεστές προετοιμάζονται για δεκάδες χιλιάδες χρόνια. Καμιά φωνή δεν αντηχεί έξω από τη φωνή των κυριάρχων, μα κι από τους καταπιεσμένους λένε τώρα πολλοί: Αυτό που θέλουμε, ποτέ δεν πρόκειται να γίνει. Οποιος ακόμα ζει, δε λέει: Ποτέ! Οταν πουν ό,τι είχανε οι κυρίαρχοι να πούνε, θα μιλήσουν οι κυριαρχούμενοι. Ποιος φταίει σαν η καταπίεση παραμένει; Εμείς. Ποιος φταίει σαν η καταπίεση συντριβεί; Εμείς πάλι. Οποιος γονατισμένος είναι, όρθιος να σηκωθεί! Οποιος χαμένος είναι, να παλέψει! Γιατί οι νικημένοι του σήμερα είναι οι νικητές του αύριο» (Berthold Brecht – «Εγκώμιο στη διαλεκτική»).
Ολα τα γκάλοπ δίνουνε πάντα τον Κούλη πρώτο
“όλα πηγαίνουν δεξιά” κι αυτό είναι το γ@μώτο.
Μα κι άμα ήτανε αλλιώς, θ’ άλλαζε μήπως κάτι;
σικέ το ματς συντρόφια μου στης εργατιάς την πλάτη.
Μόλις τελειώσει κάθε μήνας ή κάθε χρονιά, είναι ρουτίνα πλέον να ανακοινώνεται ότι ήταν το θερμότερο. Κατάντησε περιττό και εκείνο που πρέπει να ειπωθεί είναι μόνο το γιατί και εξαιτίας ποιων.
Κι αφού το Πάσχα πέρασε, τι άλλο μένει τώρα;
Μα φυσικά οι εκλογές! Ναι, τα καλά σου φόρα
κι ως της πατρίδος άξιος νομοταγής πολίτης
τράβα στην κάλπη και χαρτάκια ρίξε στη σχισμή της
νομίζοντας ότι μπορεί έτσι κάτι ν’ αλλάξει!
Συγνώμη, μα χρειάζεται κάποιος να σε κοιτάξει.
«Ο φασισμός θεραπεύεται με το διάβασμα και ο ρατσισμός με το ταξίδι» έλεγε ο Miguel de Unamuno. Το διάβασμα που πια έγινε πολυτέλεια για τους πολλούς, διαλυμένους από το άθλιο κυρίαρχο μοντέλο ζωής και γονατισμένους από τον αγώνα και την αγωνία για επιβίωση. Χωρίς βέβαια να αθωώνουμε συλλήβδην, γιατί υπάρχουν και άλλοι που έκαναν αβίαστα την επιλογή τους… Οσο για το ταξίδι, με τέτοιες τιμές μετακίνησης, διαμονής και διατροφής, φαντάζει άπιαστο όνειρο για πολλούς.
Ο Αλέξης έλεγε σε παλιότερη εύστοχη γελοιογραφία «σπάσαμε ένα ταμπού δεκαετιών που ήθελε την αριστερά να είναι αριστερή» κι ο Στέφανος μάλλον το είδε τότε, ήρθε και το τερμάτισε!
Πίνουν τον καφέ μέτριο, ακούνε τα πάντα, βλέπουν τα πάντα, ξέρουν και συζητάνε τα πάντα, τρώνε και πίνουν με μέτρο, πηγαίνουν παντού. Προσαρμοσμένοι. Στα πάντα. Μετριότης, μετριοτήτων, τα πάντα μετριότης. «Δεν έχω πρόβλημα» λένε. Πάντα.
«Η ταξική κοινωνία μας που ήταν ουσιαστικά μη κατοικήσιμη, τώρα έχει γίνει οφθαλμοφανώς μη κατοικήσιμη. Όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό, πρέπει να παραιτηθεί από το να καταλάβει κι όλα τα υπόλοιπα» (Gianfranco Sanguinetti – «Del terrorismo e dello stato»).
Κοκκινοσκουφίτσα
