Η κατάσταση είναι γνωστή. Μόνο κοινωνικά τυφλοί δεν τη βλέπουν. Το τέταρτο κύμα της πανδημίας, που ξεκίνησε μέσα στο καλοκαίρι, δείχνει τα δόντια του, με έκρηξη κρουσμάτων, εφιαλτική αύξηση των ορφανών κρουσμάτων, καθημερινή αύξηση των διασωληνωμένων (χθες -σύμφωνα με τα στοιχεία του ΕΟΔΥ- ήταν 450) και μια εκατόμβη νεκρών κάθε δύο μέρες.
Για τις εγκληματικές ευθύνες της κυβέρνησης Μητσοτάκη έχουμε γράψει «άπειρες» φορές και συνεχίζουμε τις αποκαλύψεις σε καθημερινή βάση. Εδώ θέλουμε να εστιάσουμε στο κεντρικό ζήτημα, που είναι ο εμβολιασμός.
Φυσικά και υπάρχουν εγκληματικές ευθύνες της κυβέρνησης Μητσοτάκη και στη διαχείριση του εμβολιασμού. Οπως και άλλων πόλων του αστικού συστήματος εξουσίας και των ιδεολογικών μηχανισμών του (κορυφαίες είναι, όπως όλα δείχνουν, οι ευθύνες του σκοταδιστικού ιερατείου).
Ομως, από τη μεριά της εργατικής τάξης έγιναν όσα έπρεπε να γίνουν και αναφορικά με τη διαχείριση της πανδημίας και αναφορικά με τον εμβολιασμό;
Οταν ξεκίνησε η πανδημία, μερικοί υποστήριζαν την ανοησία της «νόσου των πλουσίων», εκκινώντας από το γεγονός ότι κάποια μέλη της αστικής τάξης, μη γνωρίζοντας ακόμη τι είναι ο SARS-CoV-2, νόσησαν και μερικοί πέθαναν. Είχαμε και στη χώρα μας αστούς που νόσησαν και πέθαναν, «αρπάζοντας» τον ιό σε κάποια πάρτι ή δεξιώσεις.
Πολύ σύντομα, όμως, οι αστοί θωρακίστηκαν έναντι του ιού και της νόσου, γιατί έχουν τη δυνατότητα να θωρακιστούν. Η εξέλιξη της πανδημίας έδειξε από τους πρώτους κιόλας μήνες ότι τα αποτελέσματα είναι καθαρά ταξικά. Οι χώροι δουλειάς των καπιταλιστικών επιχειρήσεων έγιναν εκκολαπτήρια του ιού και υπερμεταδότες, καθώς τα ψευτο-λοκντάουν περιορίστηκαν σε ορισμένες μόνο δραστηριότητες, χωρίς ούτε στιγμή να θίξουν τους χώρους εργασίας των καπιταλιστικών επιχειρήσεων όλων των κλάδων (βιομηχανία, χοντρεμπόριο, αποθήκες, μαζικές υπηρεσίες).
Η λειτουργία των χώρων εργασίας ως υπερμεταδοτών μετέτρεψε σε υπερμεταδότες και τα μέσα μαζικής μεταφοράς, δημόσια και εταιρικά, στα οποία «παστώνεται» ο εργατόκοσμος για να πάει και να φύγει από τη δουλειά.
Και βέβαια, τα μικρά διαμερίσματα όπου κατοικούν οι εργατικές οικογένειες, μετατράπηκαν σε εστίες ενδοοικογενειακής διασποράς, η οποία δημιουργούσε νέες αλυσίδες μετάδοσης. Για να μην πούμε για τα σχολεία, που τα κράτησαν για μεγάλα χρονικά διαστήματα ανοιχτά, με άθλιες συνθήκες λειτουργίας.
Η COVID-19 έγινε πολύ γρήγορα ταξική νόσος, όμως η τάξη την οποία έπληξε με θανατηφόρα σφοδρότητα δεν μπόρεσε να αντισταθεί στη διαχείρισή της από το κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του ως «άθροισμα ομιλουσών μηχανών». Κάποιες κινητοποιήσεις στον ιταλικό Βορρά, σκόρπιες κινητοποιήσεις σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, σωρεία ανακοινώσεων που ζητούσαν «μέσα προστασίας» (ακόμα κι εκεί που δεν μπορούν να λειτουργήσουν με στοιχειώδη αποτελεσματικότητα) κι αυτό ήταν όλο. Λες και οι λέξεις «καθολικό λοκντάουν» ανήκαν στο λεξιλόγιο του ταξικού εχθρού. Ενώ θα έπρεπε να αποτελούν ταξικό αίτημα, προκειμένου να προστατευτούν οι εργάτες, οι εργάτριες και οι οικογένειές τους από την πανδημία.
Το τίμημα που πλήρωσε και πληρώνει η εργατική τάξη είναι πολύ βαρύ. Δεν είναι μόνο οι νεκροί. Είναι και αυτοί που γλίτωσαν αλλά με βαριά προβλήματα στην υγεία τους, που αργότερα μπορεί να γίνουν βαρύτερα.
Το εξοργιστικό στη χώρα μας είναι πως από κατευθύνσεις που αυτοπροσδιορίζονται ως ταξικές, ακούστηκαν θυελλώδεις καταγγελίες ενάντια στα ψευτο-λοκντάουν, όχι επειδή ήταν ψευτο-λοκντάουν, όχι με αίτημα να εφαρμοστεί πραγματικά καθολικό λοκντάουν, αλλά ως κατασταλτικά μέτρα. Και δεν αναφερόμαστε, φυσικά, στις συγκεντρώσεις και στην καταστολή που αρκετές φορές εφαρμόστηκε εναντίον τους, αλλά στα απαραίτητα μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης. Ακούστηκαν γελοία πράγματα που κάποια στιγμή άρχισαν να εγκαταλείπονται, όταν το δεύτερο και το τρίτο κύμα της πανδημίας άρχισαν να σωριάζουν μια εκατόμβη νεκρών κάθε μέρα.
Ο πυρήνας της ιδεολογικής διαστροφής, όμως, δεν εγκαταλείφθηκε. Παρέμεινε εν υπνώσει και εμφανίστηκε στη διαδικασία του εμβολιασμού, ως υπεράσπιση του ατομικού δικαιώματος στον μη εμβολιασμό! Λες και ο μη εμβολιασμός είναι… πράξη αντίστασης!
Να ξεκαθαρίσουμε ένα πράγμα, για ν’ αποφύγουμε προκαταβολικά κάθε είδους σπέκουλα. Οταν οι υπερασπιστές του ατομικού δικαιώματος στον μη εμβολιασμό κοιμούνταν ακόμη τον ύπνο του δικαίου, εμείς πρώτοι στραφήκαμε ενάντια στο πιστοποιητικό εμβολιασμού, καταγγέλλοντας ότι θα μετατραπεί σε όπλο εκβιασμών και αυθαιρεσιών στα χέρια των καπιταλιστών. Ιδού τα πρώτα δημοσιεύματα, από τον Γενάρη του 2021:
- Δικαίωμα στους καπιταλιστές να επιλέγουν «ασφαλείς» εργάτες (2.1.2021)
- To πιστοποιητικό εμβολιασμού και η «ταξική ευγονική» (16.1.2021)
- Να μην περάσει το ταξικό απαρτχάιντ με το πιστοποιητικό εμβολιασμού (18.1.2021)
Να σταματήσουν, λοιπόν, τα παραμυθάκια και η βλακώδης σπέκουλα και να σταθούμε στην ουσία. Η ουσία είναι αν είμαστε υπέρ ή κατά του εμβολιασμού.
Τους θρησκόληπτους, που ο «πνευματικός» τους τους λέει να μην κάνουν το εμβόλιο γιατί είναι η… σφραγίδα του διαβόλου, δεν μπορούμε να τους πείσουμε εμείς.
Τους «ψεκασμένους», που εδώ και χρόνια καταναλώνουν θεωρίες συνωμοσίας από ψευδοεπιστήμονες και άλλους αγύρτες του Διαδικτύου, επίσης δύσκολα θα τους επηρεάσουμε.
Τη μεγάλη μάζα εκείνων που φοβούνται, που έχουν αμφιβολίες, που είναι μπερδεμένοι μπορούμε να την πείσουμε για την αναγκαιότητα του εμβολιασμού. Τι προσπάθειες έγιναν σ’ αυτήν την κατεύθυνση; Ελάχιστες!
Αντί να αντιμετωπίσουμε όλοι τον εμβολιασμό ως ταξικό καθήκον, βλέπουμε να αναγορεύεται σε μείζον ζήτημα η υποχρεωτικότητα που έχει επιβάλει σε κάποιους κλάδους η κυβέρνηση Μητσοτάκη ή τα τιμωρητικά μέτρα με τη δαπάνη των ράπιντ τεστ που πρέπει να καταβάλει από την τσέπη του ο κάθε ανεμβολίαστος.
Αυτό είναι το μείζον ή το το οικτρά χαμηλό ποσοστό εμβολιασμού, που οδηγεί την εργατική τάξη και τα υπόλοιπα λαϊκά στρώματα ως πρόβατα επί σφαγή στο τέταρτο κύμα της πανδημίας;
Η εργατική τάξη αναγνωρίζεται ως τέτοια στο βαθμό που κινείται ως τάξη, ως συλλογικότητα με κοινά συμφέροντα, άμεσα και μακροπρόθεσμα, και όχι ως άθροισμα ατομικοτήτων, με δικαιώματα που υψώνονται πάνω από το συλλογικό συμφέρον της τάξης.
Η επίκληση των ατομικών δικαιωμάτων, ως ύψιστων δικαιωμάτων, είναι αστική αντίληψη. Ποιος δε θυμάται το «δικαίωμα στην εργασία», το οποίο επικαλούνται οι καπιταλιστές και οι κυβερνήσεις τους για να δικαιολογήσουν την απεργοσπασία; Πόσες φορές δεν χτυπήθηκαν από τις δυνάμεις καταστολής περιφρουρήσεις εργασιακών χώρων όπου οι εργάτες απεργούσαν, στο όνομα της άσκησης του δικαιώματος της εργασίας από όσους δεν ήθελαν να απεργήσουν; Πόσα νομικά τερτίπια δεν επιστρατεύτηκαν από τις αστικές κυβερνήσεις, στο όνομα της «πλειοψηφίας» και της «αντιπροσωπευτικότητας», ώστε να μην μπορεί να κηρυχτεί απεργία κι αν κηρυχτεί να μπορεί να κατασταλεί από τον δικαστικό και τον αστυνομικό μηχανισμό;
Πώς αντιμετώπισε το ταξικό κίνημα αυτή τη λογική, από τότε που υπάρχει; Με βάση την αρχή της ταξικής πάλης για το συλλογικό συμφέρον των εργατών. Τίποτα λιγότερο απ’ αυτό και πάντοτε… εν γνώσει των συνεπειών του νόμου.
Και ξαφνικά, πρέπει να κάνουμε κωλοτούμπα. Εχουμε μια φονική πανδημία που θερίζει την τάξη και τα σύμμαχα στρώματα της φτωχολογιάς, έχουμε μια επιστημονική κατάκτηση, το εμβόλιο, που μπορεί να βάλει φραγμό στην πανδημία και να γλιτώσει ζωές και συνέπειες βαριών νοσήσεων (όπως έχουν προστατέψει όλα τα εμβόλια στην ιστορία της ανθρωπότητας) κι αντί να πούμε ότι είναι ταξικό καθήκον να υπερασπιστούμε το εμβόλιο ως συλλογική διεκδίκηση της τάξης, ως υποχρέωση για την υπεράσπιση των συλλογικών δικαιωμάτων της τάξης, κάποιοι κρύβονται πίσω από το ατομικό δικαίωμα του κάθε μη εμβολιασμένου.
Εγιναν μαζώξεις (δεν έχει σημασία αν ήταν μικρές ή μεγάλες, η λογική έχει σημασία), στις οποίες δεν υπήρχε ούτε μια υποκριτική αναφορά στη χρησιμότητα του εμβολιασμού και μοναδικό θέμα ήταν τα… δικαιώματα των ανεμβολίαστων (οι οποίοι έχουν μόνο ατομικά δικαιώματα και όχι συλλογικές-κοινωνικές υποχρεώσεις). Βγήκαν ανακοινώσεις που μιλούσαν στα πεταχτά για τη χρησιμότητα του εμβολιασμού (προσοχή: για τη χρησιμότητα και όχι για το ταξικό καθήκον που απορρέει από τη χρησιμότητα στις συγκεκριμένες συνθήκες), κυριολεκτικά για ξεκάρφωμα, και μετά ασχολούνταν με το ατομικό δικαίωμα των ανεμβολίαστων.
Σταματήστε να κρύβεστε πίσω από το ατομικό δικαίωμα και πείτε μας αν θεωρείτε τον εμβολιασμό υπόθεση της ταξικής πάλης. Μην μπερδεύετε τον κόσμο απλώνοντας μπόλικο τραχανά στο τραπέζι (για την ανάγκη ενίσχυσης του ΕΣΥ, για την ανάγκη να δημιουργηθεί πραγματική ΠΦΥ κτλ). Σ’ αυτά όλοι συμφωνούμε και αν υπήρχαν, ιδιαίτερα μια ΠΦΥ με στενές επαφές με τον κόσμο, θα είχαμε καλύτερα αποτελέσματα στον εμβολιασμό. Ομως δεν υπάρχουν και δεν μπορούν να κατακτηθούν άμεσα, με τους σημερινούς ταξικούς συσχετισμούς. Το ερώτημα είναι σαφές και δεν μπορείτε να το αποφύγετε γενικολογώντας και βάζοντας όλα τα θέματα στο τραπέζι: είστε υπέρ ή κατά του εμβολιασμού;
Είστε υπέρ ή κατά μιας επιστημονικής κατάκτησης που σώζει ζωές από μια φονική πανδημία; Αφήστε τα παραμυθάκια για τα μονοπώλια του φαρμάκου, λες και οι υπόλοιποι δεν ξέρουμε τι συμβαίνει. Και τα εμβόλια και τα φάρμακα στα χέρια του κεφαλαίου βρίσκονται, από τότε που υπάρχουν. Δεν έπαψαν, όμως, να προστατεύουν. Ειδικά τα εμβόλια, οδήγησαν στον περιορισμό ή και στην εξαφάνιση επιδημικών νόσων που θέριζαν την ανθρωπότητα.
Για μας είναι ξεκάθαρο πως όποιος/α αναγορεύει σε ύψιστο καθήκον την υπεράσπιση του ατομικού δικαιώματος, απλά έχει βρει έναν εύσχημο, έναν ντροπαλό τρόπο για να κρύψει την υποστήριξή του στο αντιεμβολιαστικό ρεύμα. Γι’ αυτό και ξεχνάει το συλλογικό δικαίωμα της εργατικής τάξης στη ζωή και στην υγεία και τα καθήκοντα που απορρέουν απ’ αυτό το δικαίωμα.
Από την κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα. Ο καθολικός εμβολιασμός πρέπει να γίνει υπόθεση της εργατικής τάξης, πρέπει να αντιμετωπιστεί ως σημαντικότατο ταξικό καθήκον στις συνθήκες που διανύουμε.
Με την πειθώ (άπειρα είναι τα επιχειρήματα πλέον) πρέπει να πείσουμε τον συνάδελφο, τον φίλο, τον συγγενή, τον γείτονα, ότι πρέπει να εμβολιαστεί. Σε όσους επικαλούνται ατομικό δικαίωμα για να μη συζητήσουν, πρέπει να υπενθυμίσουμε με αυστηρότητα ότι ανώτατες από τα όποια ατομικά δικαιώματα είναι οι κοινωνικές υποχρεώσεις. Σε νέους/ες που επικαλούνται τη νιότη τους («εγώ δεν κινδυνεύω, γιατί να εμβολιαστώ;»), δε χρειάζεται να μείνουμε μόνο στα στοιχεία που δείχνουν ότι και νέοι νοσούν βαριά, ακόμη και πεθαίνουν. Πρέπει πρωτίστως να τους πείσουμε ότι δεν μπορούν να συμπεριφέρονται ατομικιστικά, γιατί ο ατομισμός σ’ αυτό το επίπεδο είναι γαϊδουριά.
Εχουμε επιχειρήματα, επιστημονικά, ιδεολογικά και πολιτικά. Ο καθένας και η καθεμιά μας ξέρει πώς πρέπει να μιλήσει στον περίγυρό του. Πάνω απ’ όλα, όμως, πρέπει να παλέψουμε για ν’ αναπτυχθεί κίνημα μέσα από την εργατική τάξη υπέρ του εμβολιασμού.
