Η αμερικανίδα σκηνοθέτρια, που φαίνεται να την απασχολούν ιδιαίτερα τα ζητήματα της αμερικανικής ιστορίας («Hurt Locker»-2008, «Zero, Dark, Thirty»-2012), επιστρέφει στη δεκαετία του ‘60 σε μία από τις πιο σημαντικές από οικονομικής απόψεως αμερικανικές πόλεις, στο Ντιτρόιτ.
Ντιτρόιτ, 1967. Μέσα σε λίγες μόνο μέρες, το προσωπείο της εύρυθμης και σωστά οργανωμένης πλούσιας πόλης ξεφτίζει και αποκαλύπτεται σε όλο το μεγαλείο της η ρατσιστική βία που έβραζε από καιρό. Ο απολογισμός είναι δεκάδες νεκροί, στην πλειοψηφία τους μαύροι, και χιλιάδες συλλήψεις. Αλλά πάνω από όλα μια πληγή, που στην Αμερική παραμένει ανοιχτή ως σήμερα.
Η Κάθριν Μπίγκελοου με τον μόνιμο συνεργάτη της στο σενάριο Μαρκ Μπόαλ ξεκινούν μια έρευνα, βρίσκουν αυτόπτες μάρτυρες των γεγονότων και στήνουν τη συγκεκριμένη ταινία.
Φυσικά, δεν ξεφεύγουν από τους κανόνες του χολιγουντιανού κινηματογράφου. Στη διάθεσή τους να καταγγείλουν και να συγκινήσουν, καταφεύγουν σε χοντροκομμένα μέσα, που δεν επιτρέπουν διείσδυση στα γεγονότα, αλλά μια συγκίνηση η οποία εύκολα εξατμίζεται.
Εχει πάντως πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι καταπιάνονται με γεγονότα 50 χρόνων πριν, για να μην περαστούν στη λήθη, ενώ την ίδια στιγμή συμβαίνουν καθημερινά δολοφονίες μαύρων από μπάτσους, αλλά δεν έχουμε δει αντίστοιχο αριθμό ταινιών με όσες έχουν κυκλοφορήσει και αναφέρονται στις φυλετικές διακρίσεις του παρελθόντος.
Ελένη Π.
