Γείρε το τίμιο φλάμπουρο, πατρίδα μου, τ’ αγώνα
για κείνον που το κράτησε μέχρι θανάτου ορθό.
Κι εσύ, λαέ μου, λύγισε μ’ ευλάβεια το γόνα
γι’ αυτόν που δεν ελύγισε ποτέ μπρος στον εχθρό.
(Α. Πάρνης: «Μπελογιάννης», 1955)
Πολλά νεώτερα απ’ το δυτικό μέτωπο
Λευτεριά στον Μπιλάλ Καγιέντ!
Ολ’ αυτά που γίνονται σε μένα – χωρίς εμένα…
ΕΝΦΙΑ: Ενας Φόρος Ιδιαίτερα Αντιλαϊκός
> Πουθενά δε θα μείνεις. Κάθε λίγο / θα παίρνεις το δισάκι σου: «Θα φύγω» / Οι αλυσίδες σου στο ‘να το σακί / στ’ άλλο ο τάφος σου – κι ώρα σου κακή!
> Εγώ θα κόψω το κρασί (λέει το τραγούδι). Ελα όμως που έχουμε κόψει και το κρασί, και το τσιγάρο, και τον καφέ, και το μέσα και το έξω, και τη ζάχαρη και το ψωμί. Δόξα στα μακαρόνια και τα ρύζια!
> Ποια Εντίθ Πιάφ, τίποτα Εν-είν’ πιλάφ’ και αν…
> Ε, του ανήκουστου, δηλαδή: τα ΜΑΤ στην τέως «Βιομηχανία Φωσφορικών Λιπασμάτων». Τα ΜΑΤ εδώ, μπάτσοι εκεί, πιο πέρα ασφαλίτες, γέμισε πια ο κόσμος τους με χοιρινά κι αλήτες.
> «Αδυνατεί» να κατανοήσει τα γεγονότα ο Ριζοσπάστης: «”Βούτυρο στο ψωμί” των αντιλαϊκών σχεδιασμών που ξεδιπλώνονται σε όλο τον πλανήτη, με όχημα “την ανάγκη αντιμετώπισης της τρομοκρατίας”, ήρθε να “αλείψει” η νέα δολοφονική επίθεση χθες το πρωί στη Γαλλία» (Ριζοσπάστης, 27/7/2016, ΚΟΣΜΟΣ).
> Αν από δω σ’ αφήσουν κι αν εκεί / σε δεχτούνε, θ’ αλλάξεις φυλακή! / Ανάσα πουθενά του δουλευτή / που προσκυνά, ο φτωχός, να βολευτεί!
> Με την λογική του Ριζοσπάστη, δεν συμβαίνει (και δεν έχουν προηγηθεί) κανένα άξιο λόγου γεγονός στη Συρία, την ευρύτερη Εγγύς και Μέση Ανατολή. Εκεί, οι πληβείοι των χωρών αυτών δεν έχουν γευτεί το θάνατο, σταθερή αξία της πεπολιτισμένης Δύσης… Οι ίδιες οι δυτικές (και λοιπές) ιμπεριαλιστικές δυνάμεις «αλείφουν» με το βούτυρο του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» την εκρηκτική κατάσταση που επικρατεί σ’ αυτούς τους λαούς το «ψωμί» της βουής που εκτός από το «Αλλάχου Ακμπάρ!» είναι και οι θρήνοι για τα εκατοντάδες χιλιάδες έως και εκατομμύρια ΑΘΩΑ ΘΥΜΑΤΑ.
> Κόκκινο Τανγκό, my arse!
> Πώς διάλο παραμυθιάζει τον κνιτόκοσμό (του) ο Περισσός όσον αφορά τον ΔΣΕ;
> Χιλιάδες μίλια πέρα, αιώνες πίσω, / φθηνά το κρέας πουλιέται τ’ ανθρωπίσιο! / Ξέν’ οι λαοί στον τόπο τους και δούλοι / χωρίς πατρίδα, πάντα «οχτροί και μούλοι»!
> Αγάπη μου, γλυκειά, θα κόψω απ’ τη συκιά, ένα μελωμένο σύκο (στο λέω και ξανά, όσο κι αν σε πονά, τα εν δήμω, μη εν οίκω).
> Το είπε ο Δημήτρης (ο Κουτσούμπας) στη Βουλή: «Να επιβάλει ο λαός τη δική του πολιτική τιμωρία στις κυβερνήσεις του κεφαλαίου». Ως γνωστόν, «πολιτική τιμωρία» σημαίνει ψηφίστε Περισσό… (ή με «ισχυροποίησή του», όπως ο ίδιος ο Κουτσούμπας δήλωσε στην ολομέλεια της Βουλής 21/7/2016). Τελικά, το «”κλειδί” για το λαό είναι η οργάνωση της πάλης και όχι το εκλογικό σύστημα» (Ριζοσπάστης, πρωτοσέλιδο, 22/7/2016) ή, ως συνήθως, μπαίνει και λίγος «αγωνιστικός» μαϊντανός για να βλογάνε τα γένια τους τα μέλη του Περισσού;
> Οπου να πας, ξένος και δούλος, κι όπου / σταθείς, θα χάνεις κάθε αξία του ανθρώπου. / Αλλού αν γεννηθείς, αλλού κι αν πας, / παντού θα σε χτυπούν, αν δεν χτυπάς!
> Αλεξιάδης: Τα έσοδα (ωχ!), πάνε καλά (ωχ! ωχ!), δεν θα χρειαστεί (ωχ! ωχ! ωχ!) ο «κόφτης» (ωχ! τσούζει…).
> «Μέτρα ενίσχυσης συνταξιούχων για την απώλεια του ΕΚΑΣ» – (tanea.gr, 27/7/2016). Πέρα απ’ τα κάκιστα ελληνικά («Μέτρα ενίσχυσης λόγω ή εξαιτίας…) τι σκατά ενίσχυση (άρα θετικό μέτρο) είναι αυτό που θαααα «αναπληρώσει» το ΚΛΕΜΜΕΝΟ ΕΚΑΣ;
> Το ‘ριξε το χοντραστείο του ο Τσίπρας: «Ο πρώτος πυλώνας του σχεδίου που υλοποιούμε αφορά την αναβάθμιση της Υγείας» – της δικής του και του συναφιού του, μπορεί, του ελληνικού λαού, ου-χί…
> Εχω στ’ αχαμνά μία ψώρα, μία ψώρα μια φαγούρα. Με το συμπάθειο, άει κατούρα.
> Τι τα θέλεις φτερά και πλοία κι οδό; / Ο «ελεύθερός σου κόσμος» είν’ εδώ, / κόσμος θανάτου, απάτης και φαλλού! / Ολα τα έχεις γιατί να πας αλλού!
> Ο Αλέξης του Αλέξη (το Μητρόπουλο), είπε να παίξει, κι έτσι ο δεύτερος Αλέξης δεν πληρώνει τα κατά νόμον χρεωστούμενα.
> Το βρήκε το Βήμα (tovima.gr/opinions/article/?aid=818003): «Η Κυβέρνηση δεν τιμά τις θυσίες του ελληνικού λαού!». Δηλαδή αυτό χρειάζεται ο ελληνικός λαός; Μιαν αγκαλιά να κλάψει; Πίσω, δοσίλογοι! (Πλυτζανομπουραντάδες).
> Ανθ’ ημών Γουλιμής, Ανθ’ ημών Λεβέντης.
> Τόση πχοιότητα, δηλαδή.
> Για να έχουμε μια εικόνα περί του τι αποκαλούν «αριστερά» σήμερα στην Βρετανία ας κοιτάξουμε τον Guardian (theguardian.com/politics/2016/jul/27) στο δημοσίευμα του οποίου αριστερά είναι το Εργατικό Κόμμα, οι Πράσινοι, το σκωτσέζικο SNP και οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες. Κάτι σαν τουρλού…
> Μουσελίνα τέζα / σ’ ορθοβύζι ντούρο / προσωπάκι σκούρο / λάγνα χαβανέζα! / Κορακοφρυδάτη μυγδαλοματούσα, / μελισσοχνουδάτη. / Ε, και να πατούσα / τ’ ατσαλένιο νύχι, / δόντι σιδερό, / στο κουστό σου σνίχι / το μαυριδερό. / Οπως στη λαγκάδα / την ερημική / τίγρη τη ζαρκάδα την καταξεσκεί / κι άγρι’ αντιβογκά / γύρω στα λογκά / η χαρά του ενού / Χάρος τ’ αλλουνού. (Κ. Βάρναλης: «Ζούγκλα»).
> Περιμένοντάς σε / ξέχασα να παρατηρώ. / Τ’ όνειρο με κρατάει / στόνα του το χέρι / γερμένον στον ώμο σου. / Το σώμα σου αόρατο. / Απλό. / Δυο πουλιά στις μασκάλες σου. / Ενας σταυρός στα στήθη σου. / Θάνατος τίποτα. / Οχι. Οχι. / Η ανάμνηση του σώματος / δεν είναι σώμα. / Σφίγγω / συμπυκνωμένο αέρα. / Με συσχετίσεις, / με ομοιώσεις, / σε αναπλάθω / κατά τμήματα. / Δεν ακεραιώνομαι. / Είπα παράθυρο. / Δεν είταν. / Ολα τα παράθυρα ανοίγουν προς εσένα. / Το απερίφραστο –έλεγε- / εξοστρακίζει το ποίημα. / Ας είναι. / Προτιμώ το σώμα σου. (Γ. Ρίτσος, από το «Γυμνό σώμα»).
Βασίλης
