«Τι λέει ο εισηγητής του ΣΥΡΙΖΑ; Επικαλείται και εκείνος τον εθνικό κίνδυνο, όπως και άλλοι βέβαια εδώ, κάτι που εμείς έχουμε πει ότι είναι πολύ επικίνδυνο για αυτούς που το επικαλούνται. Είναι επικίνδυνο, γιατί δεν μπορείς σήμερα, για παράδειγμα, να λες ότι υπάρχει τουρκική μειονότητα. Εμείς λέμε, ότι είναι Ελληνες μουσουλμανικής μειονότητας. Επειδή, άλλοι το επικαλούνται έτσι και έτσι το προβάλλουν, εμείς θεωρούμε ότι αυτό είναι πολύ επικίνδυνο να το επικαλείται κάποιος. Τι λέμε; Οτι δεν μπορεί να ενισχύουμε κάποιον, αυτόν που έχει 100.000, ότι δεν μπορεί να συμβάλει, δεν είναι πολιτικό κόμμα ή και άλλα πράγματα, που λέγονται σχετικά».
Τα παραπάνω είναι απόσπασμα από τα πρακτικά της συνεδρίασης της Διαρκούς Επιτροπής Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης της ελληνικής Βουλής, την Πέμπτη 7 Ιούλη. Αυτός που μιλάει δεν είναι κάποιος δεξιός ή κάποιος σκληρός εθνικιστής πασόκος. Είναι ο ειδικός αγορητής του Περισσού Χρήστος Κατσώτης, που στρέφεται ενάντια στη διατήρηση του 3% ως ορίου για την είσοδο ενός κόμματος στη Βουλή, επιστρατεύοντας μια δεξιά εθνικιστική επιχειρηματολογία, η οποία εκτός των άλλων είναι και γελοία. Αλήθεια, δεν έχει μειονοτικούς μέλη του ο Περισσός; Πώς τους ονομάζει; Μουσουλμάνους… κομμουνιστές; Αυτοί που έχουν ολοκληρώσει την κοσμοθεώρησή τους και είναι άθεοι, θα πρέπει να εξακολουθήσουν να προσδιορίζονται σαν μουσουλμάνοι; Τα μέλη της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία πώς θα έπρεπε να ονομάζονται; Ορθόδοξοι Αλβανοί;
Αυτό που υπερασπίζεται με τόσο φανατισμό ο Περισσός είναι η συνθήκη της Λωζάνης του 1923. Μπορεί σε αρθρογραφία στα έντυπά του να χαρακτηρίζει την εν λόγω συνθήκη ιμπεριαλιστική (ενδεικτικά: άρθρο για τη μικρασιατική καταστροφή στο ένθετο «7 μέρες μαζί» στον κυριακάτικο «Ριζοσπάστη» στις 28.8.2005), όταν όμως πρόκειται για τη μειονότητα της Θράκης επιλέγει τον πρόστυχο χαρακτηρισμό της απ' αυτή την ιμπεριαλιστική συνθήκη. Ενα χαρακτηρισμό που -πέρα από την ίδια τη μειονότητα- τον έχουν αμφισβητήσει και έλληνες αστοί ιστορικοί. Ενα χαρακτηρισμό που αμφισβητεί το δικαίωμα στη μειονότητα να προσδιοριστεί εθνικά και τη σπρώχνει στην αγκαλιά του τουρκικού εθνικισμού.
Αυτοί που ισχυρίζονται ότι αντιμετωπίζουν τα ζητήματα από εργατική και λαϊκή και όχι από αστική σκοπιά δεν επιτρέπεται να σέρνονται πίσω από τον εθνικισμό της «δικής τους» αστικής τάξης και να αναφέρονται στις ιμπεριαλιστικές συνθήκες. Για να μπορέσουν να προσεγγίσουν την εργατική τάξη και τη φτωχολογιά μιας μειονότητας, αποκαθιστώντας την απαραίτητη ταξική-λαϊκή ενότητα, οφείλουν να παραμερίσουν κάθε εμπόδιο που οι εθνικιστικές αστικές τάξεις υψώνουν ανάμεσα στους εργάτες και τους φτωχούς αγρότες με διαφορετική εθνική καταγωγή. Και η μη αναγνώριση του δικαιώματος στον εθνικό προσδιορισμό σε μια μειονότητα είναι τέτοιο εμπόδιο, καθώς διαιωνίζει μια αδικία και χωρίζει τους εργάτες σε εργάτες του κυρίαρχου έθνους και σε εργάτες μιας καταπιεζόμενης μειονότητας. Για τον Περισσό, όμως, τα μαρξιστικά αυτονόητα είναι… ψιλά γράμματα.
