Ο μόλις 25 ετών γαλλόφωνος καναδός σκηνοθέτης μας παρουσιάζει την πέμπτη ταινία του, επιλέγοντας ως θέμα του τη μητρική αγάπη. Μια χήρα επωμίζεται μόνη της το βάρος να μεγαλώσει το παιδί της, το οποίο εμφανίζει ΔΕΠ-Υ (διάσπαση ελλειμματικής προσοχής – υπερκινητικότητα). Η καθημερινή τους ζωή είναι εξαιρετικά δύσκολη. Ο έφηβος γιος δεν ελέγχεται εύκολα, είναι υπερκινητικός, ενώ η συμπεριφορά του γίνεται έντονα αντικοινωνική και επιθετική. Ο ξενώνας που φιλοξενούσε το παιδί δεν το δέχεται πια και η μητέρα του δε θέλει να το πάει σε άσυλο, γι’ αυτό δίνει καθημερινό αγώνα. Η ελπίδα γεννιέται όταν η οικογένεια αναπτύσσει σχέσεις με μια γειτόνισσα, η οποία προθυμοποιείται να βοηθήσει.
Ο Ντολάν εξυμνεί τη μητρική αγάπη, η οποία στέκεται πάνω από όλα τα εμπόδια και δυσκολίες. Ο μόνος λόγος που η ταινία στέκεται και δεν είναι ένα ακόμη δακρύβρεχτο μελόδραμα με ένα θέμα που εύκολα συγκινεί, είναι ότι κυριαρχεί το στοιχείο της εκρηκτικότητας. Ο Ντολάν επιλέγει να περιγράψει μια μάνα με προβλήματα στη δουλειά της, με εκρηκτικό ταπεραμέντο, που βρίζει συνεχώς και ντύνεται λίγο πιο προκλητικά, έτσι που ξεφεύγει από το «πολιτικά ορθό» πρότυπο σωστής μητέρας, και μάλιστα σε συνδυασμό με την επιλογή ενός παιδιού με υπερκινητικότητα στην εφηβεία.
Ελένη Π.
