Η Αράγια, που βρίσκεται στη νοτιοανατολική Βενεζουέλα, είναι μια από τις πιο στέρφες περιοχές του κόσμου. Για εκατοντάδες χρόνια, ο μόνος πόρος διαβίωσης των ανθρώπων ήταν η θάλασσα και ό,τι αυτή έβγαζε, δηλαδή ψάρια και αλάτι. Για 450 χρόνια, περίπου από το 1500 έως το 1950, η καθημερινότητα των εργατών στην Αράγια ήταν ίδια και καθορισμένη, σχεδόν χορογραφημένη με άξονα τις απαιτήσεις των εργασιών για τα προς το ζην.
Η Μπενασεράφ έκανε αυτό το ντοκιμαντέρ το 1959, λίγα χρόνια μετά την έλευση της βιομηχανίας στην περιοχή, οπότε η παραδοσιακή καθημερινότητα της εργασίας που είχε διαμορφωθεί επί αιώνες άρχισε να αλλάζει.
Η Μπενασεράφ υιοθετεί μια φόρμα που, ενώ δε συναντάται τόσο συχνά, μας είναι απίστευτα οικεία. Προτιμά να κινηματογραφεί τους ήρωές της χωρίς να παρεμβαίνει στη δουλειά τους ενώ παράλληλα με την εικόνα ακούγεται φωνή (voice over) που περιγράφει και σχολιάζει. Το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό, γιατί με αυτόν τον τρόπο η ταινία αποκτά έναν πολύ ιδιαίτερο ρυθμό καθώς ο θεατής έχει την ψευδαίσθηση ότι παρατηρεί από πρώτο χέρι. Η συγκεκριμένη δουλειά της Μπενασεράφ χαρακτηρίστηκε ως τέλεια ισορροπία ανάμεσα στη γραφή του Ροσελίνι και αυτή του Μπουνιουέλ. Δεν είναι καθόλου τυχαίο. Η ταινία τιμήθηκε με το Διεθνές Βραβείο Κριτικών Φεστιβάλ Καννών το 1959.
Ελένη Π.
