Στο συνέδριο δεν πρόκειται να πάρουμε μέρος, αλλά από τη ΔΗΜΑΡ θα φύγουμε όποτε γουστάρουμε εμείς, δε θα μας διώξετε εσείς. Αυτή είναι, σε ελεύθερη απόδοση, η στάση της Μεταρρυθμιστικής Τάσης της ΔΗΜΑΡ, που διατυπώθηκε διά στόματος Σπ. Λυκούδη και στη συνεδρίαση της ΚΕ της ΔΗΜΑΡ το περασμένο Σαββατοκύριακο και σε συνεντεύξεις του τις επόμενες μέρες.
Αν έπρεπε να της βάλεις έναν τίτλο στη συνεδρίαση της ΚΕ, ο πιο ταιριαστός θα ήταν «κάτι κουρασμένα παλικάρια». Εχουν βαρεθεί ο ένας τον άλλο, έχουν κουραστεί, επαναλαμβάνουν τα ίδια και τα ίδια και περιμένουν να ξεκινήσουν «τα μπάνια του λαού», για ν’ αράξουν σε καμιά παραλία (λεφτά έχουν όλοι τους) και να περιμένουν να έρθει το φθινόπωρο για να δουν αν θα υπάρξει κάποιο πρώτο αποκρυστάλλωμα των πολιτικών εξελίξεων. Θα βγάλουν, όμως, ένα καλοκαίρι γεμάτο άγχος, γιατί όλοι τους ξέρουν ότι με τα τερτίπια του κυρ-Φώτη έχουν καταστεί ουραγοί των πολιτικών ανακατατάξεων στο αστικό στερέωμα.
Πάρτε για παράδειγμα τον Λυκούδη και την ομάδα του. Μένουν ακόμη στη ΔΗΜΑΡ για να πάρουν φεύγοντας όσους περισσότερους μπορέσουν, αλλά δε βλέπουν και κάνα φως από μεριάς ΠΑΣΟΚ και Ελιάς. Προφανώς συζητούν κάποια πράγματα στο παρασκήνιο, αλλά το ζήτημα είναι με ποιους συζητούν. Οι 58 δεν παίζουν κανένα ρόλο, ενώ Βενιζέλος και Λοβέρδος κάνουν ξεχωριστά παζάρια μέσα στο ΠΑΣΟΚ, το καταστάλαγμα των οποίων θα τους το σερβίρουν με την απαίτηση να το καταπιούν αμάσητο, οπότε Λυκούδης και σία θα βρεθούν σε θέση καρπαζοεισπρακτόρων. Εκείνοι που θέλουν να κλείσουν κάποιου είδους συμμαχία με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι αναγκασμένοι να ακολουθούν την τακτική «ροκανίζω το χρόνο» του Κουβέλη, που το μόνο που τον νοιάζει είναι να διαπραγματευθεί το πέρασμά του στην προεδρία της Δημοκρατίας. Ομως ενδέχεται και ο ΣΥΡΙΖΑ να επιταχύνει τις διαδικασίες «ψαρέματος», οπότε οι ΔΗΜΑΡίτες να βρεθούν στο φινάλε εκτός νυμφώνος, ενώ η Μιλένα και οι άλλοι Πασόκοι θα τους κουνάνε κοροϊδευτικά το μαντίλι από τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ.
Το ίδιο άγχος έχουν και οι πιο κολλητοί του Κουβέλη (Μαργαρίτης, Χατζησωκράτης κλπ.), οι περισσότεροι από τους οποίους ούτε βουλευτές δεν κατάφεραν να γίνουν. Εντάξει, να βοηθήσουν τον μέντορά τους να κάνει πράξη το όνειρό του, αλλά να μη μείνουν και αυτοί στα κρύα του λουτρού. Εντάξει, να επαναλαμβάνουν συνεχώς τις παπαριές του περί «αυτόνομης παρουσίας της ΔΗΜΑΡ» και «πρωτοβουλίας ανασύστασης του χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού», αλλά ξέρουν πως αυτά είναι για τα πανηγύρια. Το κόμμα του 1,2% δεν μπορεί να επιβάλει και όρους στο κόμμα του 8%, ούτε στο κόμμα του 27% (τον ΣΥΡΙΖΑ εννοούμε).
