Κανονικά, ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να οργανώσει γιορτή. Ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, θα έχει προταθεί (στη χτεσινή και προχτεσινή σύνοδο κορυφής) για νέος πρόεδρος της Κομισιόν από το κογκλάβιο των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων. Η επικύρωση από το ευρωκοινοβούλιο θα είναι μια τυπική-πανηγυρική διαδικασία, αφού έχουν εξασφαλιστεί οι ψήφοι χριστιανοδημοκρατών και σοσιαλδημοκρατών. Κανονικά, σ' αυτές τις ψήφους θα πρέπει να προστεθούν και οι ψήφοι της ευρωομάδας της «Αριστεράς», αφού ο Τσίπρας ήταν αυτός που σήκωσε το λάβαρο «ο Γιούνκερ αρχικομισάριος», πριν ακόμη και από τη Μέρκελ! Και βέβαια, μετά την εκλογή Γιούνκερ, για να είναι πιστός στα όσα έλεγε ο Τσίπρας πριν από μερικές εβδομάδες στις Βρυξέλλες, θα πρέπει να διακηρύξει ότι -επιτέλους- έγινε ένα μικρό βήμα προς τον εκδημοκρατισμό της ΕΕ και της Ευρωζώνης!
Βέβαια, όσα προηγήθηκαν δεν είναι και τόσο… δημοκρατικά. Ενα παζάρι ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές πρωτεύουσες έγινε. Οπως γίνεται πάντοτε στην ΕΕ. Το παζάρι θα ήταν ενδεχομένως λιγότερο φασαριόζικο, αλλά ας όψεται ο Κάμερον που σήκωσε τους τόνους, σε μια προσπάθεια να κερδίσει τις εντυπώσεις στο εσωτερικό του Ηνωμένου Βασιλείου, όπου καλπάζουν οι λεγόμενοι ευρωσκεπτικιστές του Φάρατζ. Ο Κάμερον προσωποποίησε το βρετανικό πρόβλημα στον Γι-ούνκερ (είναι λέει πολύ φεντεραλιστής!), λες και το πρόβλημα είναι τα πρόσωπα και όχι οι συσχετισμοί ανάμεσα στις καπιταλιστικές χώρες της ΕΕ. Η απάντηση δόθηκε με έντονο παρασκήνιο, κατά τον… παραδοσιακό τρόπο.
Πρώτα κατέληξε σε συμφωνία ο γερμανογαλλικός άξονας. Η Γερμανία θα πάρει την προεδρία της Κομισιόν (με τον λουξεμβούργιο Γιούνκερ) και μάλλον και την προεδρία του ευρωκοινοβούλιου (με τον γερμανό, αλλά σοσιαλδημοκράτη, Μάρτιν Σουλτς). Η Γαλλία θα πάρει την προεδρία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, στην οποία -κατά πάσα πιθανότητα- διάδοχος του Βαν Ρομπάι θα είναι είτε ο πρώην πρωθυπουργός της Γαλλίας Ζαν-Μαρκ Ερό είτε η πρωθυπουργός της Δανίας, σοσιαλδημοκράτισσα Χέλε Τόρνινγκ-Σμιτ. Παίζει και το όνομα του Ενρίκο Λέτα, αλλά συγκεντρώνει τις λιγότερες πιθανότητες.
Προφανώς, κάτι θα πάρει και η Βρετανία, για να μην ξεφτιλιστεί εντελώς ο Κάμερον. Το πιθανότερο είναι να πάρει το πόστο της εξωτερικής πολιτικής, που σήμερα έχει η βαρώνη Κάθριν Αστον. Ο πολωνός ΥΠΕΞ Σικόρσκι, βρετανοθρεμμένος, χρόνια συνεργάτης των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών, θα ήταν μια καλή επιλογή.
Για να εκλεγεί ο Γιούνκερ στην προεδρία της Κομισιόν πρέπει να εξασφαλίσει την πλειοψηφία των 28 ηγετών της ΕΕ και τουλάχιστον 376 ψήφους στο ευρωκοινοβούλιο. Τη δεύτερη πλειοψηφία την έχει στο τσεπάκι, αλλά για την πρώτη ο γαλλογερμανικός άξονας θα ήθελε συναινετική απόφαση και όχι ψηφοφορία. Αν ο Κάμερον επιμείνει σε ψηφοφορία, τότε οι ψήφοι υπέρ του Γιούνκερ είναι εξασφαλισμένες. Κάτι μας λέει, όμως, ότι ο Κάμερον το παίζει άτεγκτος για να πάρει κάτι παραπάνω στην τελική μοιρασιά και να μην γίνει εντελώς ρόμπα στη Βρετανία. Πάντως η Μέρκελ δήλωσε ότι και μια κατά πλειοψηφία απόφαση δε θα ήταν καταστροφή για την ΕΕ.
Αφού ο γερμανογαλλικός άξονας κατέληξε στη μοιρασιά, ο Ολάντ ανέλαβε να «ζυμώσει» τους οκτώ σοσιαλδημοκράτες πρωθυπουργούς χωρών-μελών της ΕΕ. Τους κάλεσε σε σύσκεψη στο Παρίσι, προκειμένου να καταλήξουν. Πριν όμως την κοινή σύσκεψη, συναντήθηκε χωριστά με τον ιταλό Ματέο Ρέντσι. Βλέπετε, η Ιταλία δεν είναι μια οποιαδήποτε χώρα. Είναι μια ιμπεριαλιστική δύναμη, τέταρτη στην ΕΕ, τρίτη στην Ευρωζώνη, και ουδείς μπορεί να παραβλέψει τα συμφέροντά της, ιδιαίτερα μετά τη σχετική πολιτική σταθεροποίηση που επιτεύχθηκε υπό τον Ρέντσι, ο οποίος αυτή την περίοδο κυριαρχεί πολιτικά στη χώρα (ξεπέρασε το 40% στις ευρωεκλογές). Δεν είναι απαραίτητο η Ιταλία να πάρει κάποιο πόστο στα ευρω-όργανα. Το παζάρι αφορά γενικότερη μοιρασιά, δηλαδή και πολιτικές που θα ευνοούν κάποια ιμπεριαλιστική χώρα. Η μάζωξη των σοσιαλδημοκρατών ηγετών διακήρυξε (με… ιταλική φινέτσα), ότι πρέπει να χρησιμοποιηθούν «με ευελιξία όλα τα περιθώρια» του Συμφώνου Σταθερότητας για τον καθορισμό των επενδύσεων που περιλαμβάνονται ή όχι στις κρατικές δαπάνες, σύμφωνα με την ιταλική πρόταση. «Οι σοσιαλδημοκράτες συμφώνησαν ότι το σχήμα "μεταρρυθμίσεις έναντι χρόνου για τη μείωση των ελλειμμάτων" πρέπει να γίνει αποδεκτό από όλους», δήλωσε από την πλευρά του ο γερμανός Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, που αν και είναι αντικαγκελάριος, κλήθηκε στη σύναξη των σοσιαλδημοκρατών για να εκπροσωπήσει τη γερμανική κυβέρνηση (τον αντιπρόεδρο Μπένι, βέβαια, ούτε γι' αστείο δεν σκέφτηκαν να τον καλέσουν – πού χρόνος για χάσιμο).
Αφού Ολάντ και Ρέντσι επιβεβαίωσαν τη συμφωνία που είχε γίνει στο παρασκήνιο από τους συνεργάτες τους (δε θα μπορούσε να κλειστεί μια τέτοιας σημασίας συμφωνία στο ένα τέταρτο που κράτησε η συνάντησή τους), πέρασαν στην αίθουσα για να επικυρώσουν τη γενικότερη συμφωνία και με τους άλλους σοσιαλδημοκράτες πρωθυπουργούς, οι οποίοι ανακοίνωσαν στο τέλος ότι τάσσονται υπέρ της υποψηφιότητας Γιούνκερ.
Τι ρόλο έπαιξε ο Τσίπρας σ' όλο αυτό το αλισβερίσι; Το ρόλο του κλακαδόρου της Μέρκελ και του Ολάντ! Ανευ σημασίας για το παζάρι ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές πρωτεύουσες, στο οποίο ο Τσίπρας έτσι κι αλλιώς δεν μπορούσε να παίξει κανένα ρόλο. Με σημασία, όμως, για την καλλιέργεια της ευρωλαγνείας στον ελληνικό λαό. Αξίζει να θυμηθούμε τη δήλωση Τσίπρα στις Βρυξέλλες (2.6.14): «Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στην Ευρώπη σε μία σύγκρουση στρατηγικών. Η μία στρατηγική θέλει έστω και μικρά βήματα προς την εκδημοκρατικοποίηση της Ευρώπης. Δεν τα θεωρούμε αρκετά, πιστεύουμε ότι μαζί με αυτά τα βήματα είναι απαραίτητο να υπάρξει και αλλαγή πολιτικής, εντούτοις η άλλη στρατηγική είναι η στρατηγική της ολοκληρωτικής διάλυσης της ευρωπαϊκής διαδικασίας. Είναι η επιλογή που ο κύριος Κάμερον προκρίνει. Μία επιλογή που θέλει την Ευρώπη απλά ένα πεδίο εφαρμογής νεοφιλελεύθερων πολιτικών, χωρίς διαδικασίες πολιτικές, χωρίς διαδικασίες δημοκρατικές. Οφείλουμε να σταθούμε εμπόδιο στη δεύτερη επιλογή και να προσπαθήσουμε να συγκροτήσουμε ένα ευρύ μέτωπο δυνάμεων για να αντιμετωπίσουμε και την πολιτική της λιτότητας που διαλύει την Ευρώπη»!
Και την εκλαΐκευση της γραμμής του ΣΥΡΙΖΑ, όπως την έκανε ο Δ. Παπαδημούλης (Ρ/Σ Alpha 989, 3.6.14): «Οι κυβερνήσεις επιχειρούν να πετάξουν στα σκουπίδια την ψήφο των πολιτών για την προεδρία της Κομισιόν και να βάλουν κάποιον αχυράνθρωπο (…) Ο Αλ.Τσίπρας από τη μεριά του έχει σηκώσει τη σημαία της δημοκρατίας και της θεσμικής λειτουργίας. Από τη στιγμή που οι πολίτες ψήφισαν και πρώτη πολιτική “οικογένεια” αναδείχθηκε η “οικογένεια” του Γιούνκερ, υπάρχει θεσμική υποχρέωση εκείνος να πάρει την εντολή (…) Η στάση του Αλ. Τσίπρα δείχνει έμπρακτα ότι όσοι λένε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μία αντιευρωπαϊκή δύναμη, ότι δήθεν έχει κοινή στάση με την ευρωπαϊκή άκρα δεξιά, είναι οι αρνητές, οι κατεδαφιστές κ.ο.κ, είτε λένε χοντρά ψέματα είτε πουλάνε παραμύθι».
Μπορεί να φανταστεί κανείς τον Γιούνκερ (έναν ξεδοντιασμένο στην πολιτική σκηνή του Λουξεμβούργου πολιτικό, που τον «άδειασε» το ίδιο του το κόμμα) να λειτουργεί ως οτιδήποτε άλλο εκτός από αχυράνθρωπος πρωτίστως της Μέρκελ, που τον προώθησε στην προεδρία της Κομισιόν, και δευτερευόντως του γερμανογαλλικού άξονα, που τον επέβαλε; Ούτε οι πολιτικοί απατεώνες του ΣΥΡΙΖΑ δε θα τολμήσουν να ισχυριστούν κάτι τέτοιο. Ο Γιούνκερ θα λειτουργεί προς όφελος εκείνων που τον εξέλεξαν, όπως έκανε και ο Μπαρόζο, όπως θα κάνει και εκείνος που κάποια στιγμή θα τον διαδεχτεί.
